The Emperor Waltz (1948)

Na de eerste zeven films van Wilder gezien te hebben is dit toch een vreemde eend in de bijt. Een musical die maar geen musical wil worden en een komedie zonder echt scherp en grappig te zijn. Maar toch zitten er voldoende momenten in die de moeite waard zijn. Zoals hugohei al zei: ook de minder goede films zijn de moeite waard voor de fans.

Matig. Sowieso erg verouderd met ook wat stijf acteerwerk. Dan mag Crosby wel een fijne zangstem hebben, echt acteren lukt hem niet, al had hij wel opvallend veel chemie met de hond. Maar ook Fontaine is niet op haar top. Over het geheel kijkt het wel makkelijk weg, maar echt grappig of leuk wordt het nergens. En een echte musical wordt het ook nergens. Kleutrijk verder, maar ik zie liever Wilder in zwart-wit filmen. 2,5*.

p.s. Zouden de Oostenrijkers ook op hun tenen getrapt zijn zoals zij hier als jodelaars worden afgebeeld? Tegenwoordig zijn er groepen die al lopen te steigeren dan.

Wilder staat bekend als een van de beste regisseurs van de gouden Hollywood jaren, maar hij heeft ook wel minder aansprekende films gemaakt. Daar valt deze Emperor Waltz ook onder, een vrolijk niemandalletje, gemaakt na het serieuze The Lost Weekend. Het is grappig hoe Wilder Oostenrijk portretteert, als een soort semi-Middeleeuws sprookjesland, gezien het feit dat hij er zelf is geboren. Het personage van de vader (Putzi) en zeker de keizer vond ik wel geslaagd, en Fontaine voldeed voor mij ook. Alleen Bing Crosby valt uit de toon, zijn acteerstijl lijkt meer gedateerd dan die van illustere tijdgenoten. Hier had ik bv liever een Jimmy Stewart of Cary Grant gezien als de archetypische Amerikaanse flierefluiter.

Film verloopt redelijk voorspelbaar, zeker de plot met de honden kon je al van mijlenver aan zien komen. De bij Wilder toch vaak aanwezige scherpte ontbreekt. Toch maakt hij er een plezierig en kleurrijk, nogal naïef filmpje van dat prettig wegkijkt maar niet zal beklijven.