Wir Sind Jung. Wir Sind Stark. (2014)

Indrukwekkend tijdsbeeld. Prachtig geschoten en deprimerend goed gecast.

4*

Zeer trage en taaie film die ook nog eens heel oppervlakkig is. De beelden zijn wel mooi maar de film kabbelt maar voort en nergens een sprankelende opleving gezien het onderwerp dat verfilmd is.

Aparte film en erg deprimerend de film begint in zwart wit om het laatste half uur in kleur verder te gaan. Verder laat de film ook aardig zien hoe er werd om gegaan met buitenlanders vlak na de wending vooral in het Oost Duitsland gebied, en hoe de autoriteiten de andere kant opkeken... Na de film krijg je het gevoel dat de wereld is verloren en er geen greintje hoop meer is.

De beelden van agressief racistisch geweld zijn indringend en er zijn ook enkele scènes waarin de opvattingen van de revolterende jongeren sterk overkomen, maar in zijn geheel is de film te langzaam toegroeiend naar de climax en zitten er wat nevenverhaaltjes in die niet erg boeien. Trouwens de slotscènes in het brandend gebouw zijn redelijk onduidelijk en verward.

Enkele van die jongeren, zoals die Joel Basman, spelen wel erg overtuigend in de drang naar geweld.

Het onderwerp is interessant, maar qua drama en opbouw is er behoorlijk wat op de film aan te merken.

Top film hoor!

Aardige film over de rellen tegen migranten in een flat in het Duitse stadje Lichtenhagen. Zowel visueel als inhoudelijk heeft de film wel wat weg van La Haine (1995), maar die laatste is toch een stuk krachtiger. Verschillende verhaallijntjes die de problematiek vanuit verschillende perspectieven belichten, maar uiteindelijk blijft het toch te oppervlakkig voor meer dan 3.0 sterren.

Heftig thema maar behoorlijk traag. Hoofdrolspeler z'n kop stond me niet aan

Film over de explosieve vreemdelingenhaat in een voormalig Oost-Duitse stad. Enerzijds zijn er de rebellerende jongeren, die zichzelf voortdurend lopen op te fokken. Anderzijds de weifelende politici die vanwege het vroegere optreden van de Stasi ten tijde van de DDR de boel op zijn beloop laten. Het meest weerzinwekkend is misschien nog wel het gedrag voor de talloze toeschouwers.

Eigenlijk zijn dit soort films niet geschikt voor mij. Ze roepen zoveel ergernis op dat ik er chagrijnig van word.

Begin jaren '90 had je twee van dit soort gebeurtenissen die ik me goed kan herinnerenen, deze in Rostock en nog een Solingen, van de zelfvoldane ik ben woedend-actie vanuit Nederland. Dit is een poging een film over Rostock te maken.

Wir Sind Jung Wir Sind Stark doet het een en ander goed, vooral de lange trackings-shots en 360-shots die tijd nemen om de sfeer te proeven maken wel indruk.

Helaas gaat er ook heel veel mis. De film beslaat om te beginnen een totaal onlogische periode en had of in real time over de explosieve rellen moeten gaan of veel meer van de opbouw moeten tonen en niet ergens middenin die opbouw beginnen.

Ook wil de opbouw naar de rellen toe graag alle kanten laten zien, maar doet dat veelal nogal nietszeggend en oppervlakkig en vaak ook niet erg geloofwaardig. Na een van de sterkste stukjes (dat interview) wordt de film in kleur (wat was de toegevoegde waarde van het weinig stijlvolle gebruik van zwartwit eigenlijk?) en verwart de filmmaker. Zwijgende beelden met een irritant aanweige soundtrack met spanningsopbouw.

Dit had meteen veel betere regisseur en schrijver een Duits broertje van La Haine of Do The Right THing moeten zijn. Het is echter nog een stuk minder goed dan het ook al een beetje tegenvallende Dheepan.