A Spell to Ward Off the Darkness (2013)

Nou, ik ben een van de tegenstanders van de film. Wat een onzinnig gedoe allemaal zeg. De setup is top en het eerste deel van de film, waarin we meekijken met een woongemeenschap, is leuk, grappig en aandoenlijk. Helaas dwaalt de film daarna af naar eindeloze reeksen tekst-, en betekenisloze shots. een man loopt, een man vist, een man zit... En later blijkt dat hij ook in een (redelijk matige) metal band zit. Dat is wat je ziet, en daar neemt de film een dik uur de tijd voor, zonder enige plotwending of spanningslijn. Dit is het type film dat arthouse een vieze naam geeft. De film is uitsluitend pretentieus maar weet eigenlijk helemaal niks te vertellen. Ben & Ben lijken niet door te hebben dat een lang shot niet per definitie spanning/immersie oproept, maar blijven dit toch stug een film lang doorzetten. Uit Ik Doe Moeilijk's link haal ik dat het idee van deze film is "to produce a cinema of embodiment and transformation, one that affects viewers in a present specific to the time/space that unfolds between projector and screen". Ook lees ik zaken als "lose yourself" maar Ben & Ben hebben volgens mij niet helemaal door dat om tot dat soort inzichten te komen als kijker, je iets meer nodig hebt dan een man met wie identificatie redelijk onmogelijk is, al is het maar omdat hij niks doet en zegt. Ik zou zeggen, missie gefaald, er is geen transformatie of lijn en ik wil best wel werken om een film op me in te laten werken, Maar deze film is simpelweg inhoudsloos als doel waardoor de enige time/space die mij raakte was "duurt lang", en volgens vele bezoekers "ik ga wat anders doen". Nee, ik hou van gekke cinema, andere cinema en het opzoeken van grenzen, maar als je echt helemaal niks te vertellen hebt en dát als een soort contemplatief concept wil opbrengen mis je echt een paar ingredienten meer om een boeiende film te maken.

Ik had even niet zoveel inspiratie dus ik meld me laat als voorstander. Enorm van deze film genoten. Een film om in te kruipen. Een man bevind zich in drie enigszins van de maatschappij afgezonderde delen. In het eerste deel woont de hoofdrolspeler in een soort idealistische commune en is er onderling contact. In het tweede deel leeft hij volkomen afgezonderd en eenzaam in een Fins woud en in het derde deel speel hij in een black metalband, ook niet ècht een genre voor de massa. Dat alles in duidelijk verschillende stijlen. De vorm en inhoud worden deels met links al aardig ontleed door Ik Doe Moeilijk en uitleggen waarom dit voor mij wel werkt is bij dit soort films lastig uit te leggen. Ik kon mee in de film, vooral vanaf het tweede deel en vond zelfs black metal, waar ik niks mee heb, louterend in de context van de film. Heerlijk. De twee Bens, waarvan ik nooit eerder wat zag gaan op de lijst met regisseurs waarvan ik meer wil zien.

4.0*

A Spell to Ward Off the Darkness toont in drie losse en plotloze episodes op trage, contemplatieve wijze drie hele herkenbare typisch noordelijke taferelen. En dat is voor iemand met een zwak voor het hoge Noorden, en die momenteel vakantie aan het vieren is op z'n eigen bank met niet veel perspectief op verre reizen in de nabije toekomst, hoogst welkom, kan ik je vertellen.

We beginnen met het voor mij minst interessante deel, filmisch gezien: een groep vrienden (Finnen aan het accent te horen, al schijnt het in Estland opgenomen te zijn) die leeft en chillt bij een typisch Scandinavisch hutje in het bos, met wildernis, sauna en (zoals het hoort) slappe verhalen tijdens het bierdrinken daarna. Leuk om in het echt met je vrienden te doen, maar ik vond de gesprekken niet zo boeiend en ook visueel is het wat minder interessant. Deel twee: de wildernis. Veel lange statische beelden van Robert Lowe die op een meertje aan het vissen is, de weidse wateren en bossen, hiken in de wildernis. Plot is er niet echt, maar een herkenbaar beeld van Scandinavië is het wél. En deel drie is misschien niet voor iedereen weggelegd, maar voor mij wel - een black metal concert, van een redelijk atmosferische variant, waarin Robert Lowe (die wel vaker in black en doom metal te vinden is, schijnbaar) meespeelt maar zeker niet de focus is. Noorser kan bijna niet, en aangezien ook live muziek een beetje een issue is momenteel was dit mooi meegenomen. Al met al een fraaie atmosferische blik op leven in het hoge noorden, en een welkome herinnering aan goede tijden.