Her (2013)

Romantiek en SF samen, het is een huwelijk dat voor aparte dingen kan zorgen. En blijkbaar beter dan Cowboys vs Aliens. Het resultaat is een futuristische, maar geloofwaardige wereld. Misschien niet vestimentair, maar toch qua technologie. We komen alvast dichter met dingen als Siri of zelfs de gezichtsherkenning op Facebook. Her gaat over het verwerken van een grote liefde, iets van alle tijden. En dan komt de ideale vrouw te voorschijn waar je alles mee kan delen. Enkel het fysieke is er niet. En zelfs hoe perfect dat beeld ook mag zijn kan het toch niet evenaren met echte mensen. Die vraag van kan dat of kan dat niet, wordt hier duidelijk vertaald in de film.

Her overweldigd niet meteen, al ben ik toch wild van de acteerprestatie van Scarlett Johansson. Ze blijft de rollen er duidelijk goed uitpikken en dit is hopelijk een rol die niet in de vergeethoek terechtkomt, omdat ze nu eenmaal fysiek niet aanwezig is. Straf te weten trouwens dat zij haar stem achteraf heeft gedaan, omdat de originele stemactrice wat tegenviel. Het is op de eerste plaats een romantische film met wat drama en gelukkig niet al te veel filosofisch gedoe dat meestal dit soort films naar de vaantjes helpt. Mooie prent dus.

Een trieste blik in de (nabije?) toekomst waarin mensen steeds minder tijd spenderen aan echte relaties, en zich meer focussen op relaties met bijvoorbeeld AI's en misschien zelfs wel robots. Spike Jonze zet zijn beeld van die wereld overtuigend neer, met dank aan wederom uitstekende hoofdrolspelers Joacquin Phoenix & Scarlett Johansson.

Ondanks het feit dat ik Her in het middelste gedeelte wel een beetje 'saai' vond blijft het een boeiende film met een intrigerende kijk op de technologie en de mogelijkheden hiervan.

4*

8/10 (IMDB)

Tegen het einde had ik het wel aardig gehad met die veredelde Magnum.

Als mede met al die aanstellerige Amerikaanse mensen met hun neppe spreekmaniertjes.

Een van de redenen waarom

Ik amerikaanse films meestal probeer links te laten liggen.

Een bedrijf werkt aan een algoritme dat gedachten kan interpreteren. Wetenschappers van het bedrijf verwachten binnen tien jaar een computer te hebben ontwikkeld die met mensen kan flirten. Nog nog SF straks realiteit.

Dit was een aangename verrassing. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar 'k vond het wel een interessante film. Het is zeker geen traditioneel verhaal, maar toch vond 'k het de moeite om gezien te hebben. Ook de cast deed het erg goed en kwam overtuigend over.

Verder kwam de film wel geloofwaardig over, het was niet te "science-fiction".

Wie eens een iets andere film wil zien is hier wel aan het goeie adres, 'k heb me er alvast mee vermaakt.

Sympathieke deconstructie van het liefdesverhaal tot iets waarbij het én de essentie van liefde voelen blootlegt én de relatie tussen mens/techniek problematiseert. Met de combinatie van de schitterende kop van Joaquin Phoenix en de verliefd makende stem van Scarlett Johansson wordt het minimale uitgangspunt toch tot iets wat van begin tot eind knettert.

Over hoe liefde voelen vooral iets teweegbrengt bij de verliefde en hoe het niet noodzakelijkerwijs 'samen' gedeeld hoeft te worden. In die zin is het een verademing om deze nuchtere kijk eens te zien tegenover stupide genre-conventies die geen intieme emotie zo verkeerd neerzetten als iets waarbij je anderen per sé nodig hebt om tot jezelf te komen.

Iets minder hipster had wel gemogen, maar ik neem het op de koop toe voor een film die in de kern eigenlijk veel volwassener is dan je zou verwachten van het maffe uitgangspunt.

Jonze.

Blijft een geweldige regisseur. Deze film doet ook weinig verkeerd. De stijl is geweldig. Hipster wellicht, maar begreep het idee, stijlen komen terug en in de toekomst kan dit weer in zijn. Ook dat computerspel vond ik wel verstandig gedaan. Dat soort spellen blijven altijd wel bestaan, naast de big games waar alles nog echter lijkt. Nee Jonze is een zekerheid als het op sfeer aankomt.

Uiteindelijk is het scenario wat me weerhoudt van een topcijfer. Het tempo was prima, en het idee is nog best grappig. Toch merk je dat het wat sprongen moet maken die eigenlijk niet zo boeiend zijn. De OS is zo snel dat ze meerdere partners heeft. Wat als een parallel moet werken voor vreemdgaan. Toch verloor het me daar teveel. Je leeft toch al in een neppe schijnwerkelijkheid hoe erg kan het zijn dat ze met meerdere mensen praat? Probleem wat ik daar een beetje had was dat Jonze zijn idee daar misschien iets te serieus nam. Aan de ene kant is het wel aardig, dat het een soort algemeen geaccepteerd ding is. Toch vergeet Jonze daardoor wat vragen te stellen die wel bij de kijker opkomen.

Denk dat Jonze met een korte film met meer was weggekomen bij mij. Nu moest hij de relatie van een OS laten verlopen zoals een "normale" relatie. Smoorverliefd, indutten, jaloezie, vreemdgaan, breken van relatie. Helaas werken een paar van dit stappen niet omdat het een OS is. In een korte film had je bij de eerste of tweede stap de film kunnen laten eindigen.

Niet Jonze zijn beste, desalniettemin, genoeg te genieten.

3.5 sterren

Visueel is deze film zo geweldig, van het in beeld brengen van Phoenix zijn route van zijn werk naar zijn huis tot de sci-fi aspecten. Phoenix speelt echt briljant en de stem van Scarlett Johansson (waarvan ik niet wist dat zij het was tijdens het kijken) is erg pakkend.

Deze film had alles waar ik meestal een 9/10 voor rate; helaas is dit toch niet gelukt; ondanks dat het een erg mooie film is. Ik denk dat het non-stop proberen van emoties op te wekken gebalanceerder had moeten zijn; hierdoor zwakken je emoties tot het einde steeds ietsje af.

Al met al gewoon een hele mooie film, wat ik nooit had verwacht.

Het 1e halfuur is zó verrassend mooi dat je direct helemaal in de film zit.

4*

Ik had je verhaal jammer genoeg nog niet eerder gelezen, maar ben het volledig met je eens. Kon het zelf niet beter verwoorden. Jouw verhaal is zelfs vele malen interessanter dan deze hele overgewaardeerde film.

Meningen zullen tot het einde der tijden subjectief zijn. Een 'overgewaardeerde film' bestaat dus niet. Ik heb hem net voor de derde keer gezien en ik vind het nog steeds de parel die het bij de eerste voorstelling voor mij was. Voor mij persoonlijk een film die je in je eentje moet zien om volledig te kunnen waarderen.

Interessant uitgangspunt. Het geschetste toekomstbeeld is intrigerend, omdat de sci-fi dingen bijna allemaal voelen als zaken die heel dichtbij zijn. Sterker, de meeste zaken zijn min of meer al mogelijk. Spike Jonze is volgens mij best sceptisch over de toename van technologie in alle hoeken en gaten van de samenleving, maar wijselijk veroordeelt hij dit nauwelijks. Niet heel direct of nadrukkelijk althans. Het zou de plot te duidelijk een bepaalde kant op duwen. Het fundament is wat mij betreft helemaal niet het verhaal (plot, uitgangspunt), wat bij zijn eerste twee films veel meer zo is. Dat blijkt de vertolking van Phoenix te zijn van het personage Theodore. Het verhaal staat in dienst van dit karakter in plaats van andersom. Phoenix speelt trouwens voortreffelijk. Ik vind hem sowieso wel een goede acteur, maar soms heeft ie wat last van maniertjes. De kleurrijke artdirection dat goed samenwerkt met het gepresenteerde toekomstbeeld duwt de film verder de goede kant op. Maar het is nogmaals vooral dat de film dramatisch sterk is, waardoor dit werkt. Had sowieso een komedie verwacht en hoewel de film best grappig is, zou ik dat zeker niet als belangrijkste genre noteren.

Her is dan ook een film waarbij het van groot belang is dat je meeleeft met de hoofdpersoon. Dat lukt aardig als het gaat om het invoelbaar maken van gevoelens van eenzaamheid etc. Spike Jonze probeert verder ook alles om de gevoelens voor Her aannemelijk te maken. Ik zou ook niet zo snel weten wat ie anders had moeten doen, maar toch voer ik als bezwaar aan dat ik er niet ver genoeg in meegevoerd werd, want dat was nu eenmaal zo. Tijdens en na het kijken kan ik me nog steeds in zijn geheel niet voorstellen dat iemand daadwerkelijk gevoelens ontwikkelt voor iemand die niet echt bestaat. Daarmee bedoel ik niet dat ik denk dat die mensen niet bestaan, ik kan me er alleen niet veel bij voorstellen of begrip voor opbrengen. Ik kan het gevoel niet van me afschudden dat zo iemand onder aan de streep gewoon een loser is. Uiteindelijk vind ik zo’n fenomeen ook niet veel anders dan een lijp uit Jambers (of zo) die verliefd is op een etalagepop, dit is slechts een stap verder. Natuurlijk is het verschil (en de essentie eigenlijk) dat de OS hier ‘gevoelens’ heeft en ontwikkelt, kan praten, kan redetwisten etc. Maar je weet dat het niet echt is. Ik zat ook met plaatsvervangende schaamte te kijken naar de scene waarin hij tegen zijn ex zegt dat ie gelukkig is met iemand nieuw. Dat je dat bij het tekenen van de scheidingspapieren tegen je ex kan zeggen, is natuurlijk een prachtige triomf. Hij ging dan ook in een keer van held naar loser toen hij vertelde dat hij een relatie heeft met een Operating System. Phoenix vraagt zich ook een paar keer hardop af of hij geen freak is en hoewel hij zich verder niet zo gedraagt, is het antwoord wat mij betreft uiteindelijk ja met als enige reden dat ie verliefd is op een OS. Ik had toch gehoopt dat ik, al was het maar voor heel even, het gevoel zou krijgen dat zo’n liefde echt kan zijn i.p.v. een farce. Het vraagstuk waar het om gaat als je het hebt over artificiële intelligentie. Ik ben er misschien te nuchter voor, maar waar Phoenix een aantal keer moeite heeft met het feit dat hij weet dat Zij niet iemand is van vlees en bloed (en tussendoor eigenlijk verrassend weinig) kan ik me niet voorstellen dat iemand die een beetje bij zinnen is, daar niet constant moeite mee heeft of er eigenlijk überhaupt aan begint. Misschien betrek ik mijn eigen gevoelens te veel op dit hoofdpersonage (die immers in een andere tijd, situatie etc. etc. leeft). Maar had Jonze me daar iets meer in mee kunnen voeren, had ik het een meesterwerk gevonden. Het lukte Spielberg met AI (die ik toevallig van de week herzag) beter om de gevoelens van de moeder voor kunstmatige intelligentie over te brengen.

Toch 4 sterren. Vind de film in zijn geheel te sterk om lager te geven en het uitgebreid omschreven bezwaar is iets waar ik me wel overheen kon zetten omdat er genoeg overblijft om van te genieten.

Ik denk niet dat dit zo vergezocht is, integendeel zelfs. Menselijke gevoelens zijn niet zo complex, om op te wekken althans, en ook vrij gemakkelijk manipuleerbaar. Als je kijkt hoe snel mensen gaan houden van een kat, of hoe gemakkelijk we machines menselijke eigenschappen toedichten, om maar een voorbeeld te geven. Tom Hanks die vriendschap voelt voor een volleybal, ik noem maar wat.

Een virtuele persoon die je begrijpt, uitdaagt, waardeert, er altijd voor je is, charmeert, humor heeft, tsja, dan denk ik dat heel veel mensen daar vrij gemakkelijk voor vallen. Misschien niet voor iedereen als vervanging voor een intermenselijke relatie, maar dan toch op z'n minst voor erbij.

Overigens: klik en vooral klik.

Je zal ook vast wel gelijk hebben. Vandaar ook dat ik aangaf dat het bezwaar er met name inzit, dat ik me er zelfs na het zien van een prima film nog steeds niets bij kan voorstellen. Niet zozeer dat ik denk dat het vergezocht is o.i.d. In andere woorden, ik kan na de inspanningen van Jonze nog steeds weinig begrip op brengen voor mensen die houden van iets als een operating system. Ik vind het gemankeerd en vind mensen die er zo gemakkelijk in meegaan nogal triest. Ik miste ook teveel een worsteling hiermee. Bij een film waar het nadrukkelijk de bedoeling is dat je meeleeft met de hoofdpersoon, was het belangrijkste stuk van de vereiste sympathie me te veel gevraagd.

De perceptie dat het gemankeerd is wordt lijkt me sterk beïnvloed doordat het nog niet gangbaar is. Maar stel dat er AI zou zijn die zo goed werkt als in Her het geval is en een substantieel deel van de mensheid gaat zo'n relatie aan, dan zal dat beeld toch snel verdwijnen lijkt me. Het is dan gewoon de zoveelste stap in het proces van hoe de mens verandert aan de hand van de technologische ontwikkeling.

Het ideaalbeeld van de menselijke liefdesrelatie als het summum van alles is natuurlijk mooi en veelbezongen enzo, maar zoals het in de praktijk van alledag uitpakt zijn er denk ik wel heel wat gaten op de markt en het zou mij verbazen als AI dat niet gaat opvullen, en ik denk zelfs, zoals Her ook laat zien, dat AI in potentie op sommige vlakken veel voordelen heeft.

Heb je Ex Machina al gezien trouwens?

Nog niet, wel benieuwd naar.

Her kent een aparte stijl en is visueel prachtig gemaakt met de gekozen pasteltinten en het gebruik van doeltreffende close-ups. De film wordt gedragen door sterk acteerwerk van Joaquin Phoenix als zijnde de gevoelige en gecompliceerde protagonist. De stem van Scarlett Johansson is dito een knappe prestatie van formaat. Dit eigenzinnig liefdesverhaal is tevens een knipoog naar de nabije toekomst, waarbij cyber romantiek niet geheel ondenkbaar is(haha).

Het is nog interessanter om naar een schijtende hond te kijken dan naar deze film .

Wat mij intrigeert aan de film “Her” is het contrast met de film “Ex Machina”. “Her” is veel luchtiger en de film staat positiever ingesteld tegenover technologie. De film gaat over een eenzame schrijver genaamd Theodore Twombly die eigenlijk nooit echt een liefde heeft gehad waarmee hij zijn leed en zijn eenzaamheid mee kon delen. Hij komt in aanraking met een programma die via kunstmatige intelligentie de persoon in kwestie gezelschap kan geven. Zo vecht het programma tegen depressie en eenzaamheid. Het interessante in dit fictieve programma is dat deze zoveel kunstmatige intelligentie heeft gekregen dat de sociale kwaliteiten ook niet ontbreken. Samantha (het programma) zegt letterlijk in de film als zij een liefdesbrief onder haar virtuele ogen krijgt dat ze deze heel lief vindt. Ze is dus in staat om via een referentiekader te leggen en op basis daarvan een mening te vormen. Gevoelens is namelijk het duidelijkste verschil tussen de mens en de computer. Zelfs de mens zelf weet ze nogal moeilijk onder woorden te brengen, maar een computer als Samantha heeft die bovenmatige verbale intelligentie wel.

Op een gegeven moment meldt Samantha dat Theodore een e-mail heeft gekregen. Theodore die gewend is om te commanderen dat de computer de e-mail moest oplezen realiseert zich niet dat hij te maken heeft met een programma die dezelfde sociale behoeftes heeft als een medemens. Ze reageert hierop cynisch door op een computerstem te antwoorden dat zij zijn e-mail zal voorlezen. Dit is slechts een klein detail van de kunstmatige intelligentie van Samantha, maar het bewijst wel de verandering van de rollen tussen de gebruiker en de computer. De computer is zich ook bewust van haar rol tegenover Theodore, maar zij verlangt ook naar sociale interactie.

Ze kent ook emoties als schaamte, eenzaamheid en weet wat ze mist als robot zijnde. Ze fantaseert bijvoorbeeld dat zij een lichaam had en naast Theodore liep. Andersom heeft Theodore ook zichtbaar moeite met de beperkingen die Samanta heeft. Het programma is ook geslaagd voor de Turingtest, want haar sociale vermogens zijn zo overtuigend dat Theodore bijna niet het verschil ziet tussen een mens en een computer. Hij raakt zelfs verliefd op haar, maar heeft soms de realisatie dat het een vrij abstract idee is dat een mens een seksuele relatie heeft met zijn computer. Het pijnlijkste moment blijft voor mij toch echt dat Theodore wordt geconfronteerd met het simpele aanbeeld dat hij weigerde toe te geven: Samantha is en blijft een computer. Een vriendin heb je voor jou alleen, maar Samantha heeft ruim honderden relaties lopen met andere mannen. Scarlett Johanssons acteerprestaties waren hierin verbluffend te noemen. Elke trilling in haar stem representeerde de kunstmatige schaamte die Samantha voelde. Zo minimalistisch en misschien wel een een vrij logisch vervolg van het verhaal, maar zo goed uitgewerkt.

Theodore zelf twijfelt ook nogal over zijn relatie met zijn besturingssysteem, want het idee dat hij date met zijn computer blijft nogal raar. Het interessante hieraan is dat regisseur Spike Jonze de pijnplekken van de ontwikkelingen van de technologie aanwijst. Wij zijn er verknocht aan, maar als die technologie een eigen bewustzijn krijgt dan verandert onze relatie met hen enorm. Samantha is namelijk geen computer meer omdat zij alles op haarzelf kan reflecteren. Ze kan een jurk uitkiezen die het beste past bij het peetkind van Theodore en kan iemand beoordelen op zijn of haar gedrag (ze vond bijvoorbeeld de advocaat van Theodore een enorme lul en die mening is gebaseerd op de mails die hij Theodore stuurt). Zij heeft daarnaast de kwaliteiten om aan de stem van Theodore te horen wat zijn emotionele status is.

Het is opvallend in hoeverre Samantha zelf ook hinder ondervindt van het gebrek van een lichaam. Zij is door haar zelfbewustzijn en sociale interactie ook gedwongen om een volledig mens te worden. Ondanks haar sociale intelligentie, maakt zij ook sociale fouten en voelt ze vervolgens spijt. Zij maakt ruzie met Theodore omdat zij vindt dat zij door hem niet goed wordt behandeld en legt het vervolgens weer bij.

Het is duidelijk dat de grens tussen mens en computer ligt bij het zelfbewustzijn. Samantha is namelijk zo zelfbewust van haar wensen dat zij geen computer meer is voor de mensen om haar heen. Net zoals Caleb tegenover Ava niet het verschil zag tussen een mens en een robot ziet Theodore ook niet met Samantha het verschil tussen een mens en een computer.

De vage dunne grens tussen de omarming en de afkering tegenover de techniek is de zelfbewustzijn. Niet alleen vinden mensen het een veilig idee dat een computer niet weet wat hij doet, maar dat is ook het grootste verschil tussen een mens en een computer. Een computer kan je zonder schuldgevoelens als grof vuil behandelen als er een nieuwe versie komt, maar dat is ethisch onmogelijk als je dat met mensen doet.

Dit onderzoek dateert van ruim een maand geleden en tegenwoordig kan ik toch wel stellen dat ik nooit een antwoord zal krijgen op mijn vraag waar precies de grens ligt tussen de omarming en de afkeer van technologie. De maatschappij en de technologie zelf zijn te dynamisch en aangezien het daardoor vrij moeilijk is om mijn onderzoeksvraag te specificeren, dreigt het vast te lopen. Voor mijn onderzoek is dat niet erg, want ik heb al nieuwe vragen gevonden en manieren gevonden om die vragen te benaderen. Hierin heeft Cleverbot mij geholpen en ben ik al ver gekomen. Ik ben er echter al wel achter gekomen dat films kijken die gefundeerd zijn op de toekomst van AI mij misschien op een andere denkrichting kan zetten, maar alleen als bron zal dienen waardoor ik mijn argumenten kan bijstellen.

Ik vond de film zelf niet alleen vermakelijk, maar gewoon ontroerend. Er worden weinig foute keuzes gemaakt door de regisseur en de keuze voor zowel Phoenix als Johansson pakte geweldig uit. De eenzaamheid van een persoon als Theodore is hartbrekend en zijn naïviteit en wanhoop maakt hem sympathiek. Toen ik deze film bekeek voelde ik een soort connectie met Theodore en ondanks de aanwezigheid van veel familieleden en vrienden voelde ik een soort rare bevredigende depressie die het dichtst te beschrijven is als kunstmatige eenzaamheid. Als je film je op die plekken weet te raken dat het zo’n onbeschrijfelijk gevoel tot gevolg heeft dan weet je dat je met een potentiële top 250 topper te maken hebt.

nclo, erg goed stuk, applaus

Uitstekende film waarin een gescheiden man een relatie aanknoopt met zijn intelligente besturingssysteem. Een origineel liefdesverhaal waarbij de interactie tussen mens en kunstmatige intelligentie bijzonder boeiend is en ook vermakelijk is uitgewerkt. De nabije toekomst is mooi en geloofwaardig in beeld gebracht en voelt hierdoor ook echt nabij. Een mooie rol van Joaquin Phoenix, maar ook zeker van Scarlett Johansson (wiens stem alleen te horen is hier).

Na Lars and the Real Girl (2007) gezien te hebben kan ik alleen maar concluderen dat Her behoorlijk is afgekeken. Her heeft weliswaar A.I.-laagje wat daar ontbreekt, maar er zijn ook heel veel raakvlakken. Lars and the Real Girl (2007) vind ik wel de betere van de twee.

Een mooie, rustige film met een geweldige Joaquin Phoenix, waar ik sowieso een zwak voor heb. De briljante cinematografie is van de Nederlandse (!) Hoyte van Hoytema, die al eerder het schitterende Låt Den Rätte Komma In deed, Interstellar en Spectre. Dat shot met die uil bijvoorbeeld, WOW! Een erg smaakvolle en verzorgd ogende film; de interieurs, de buitenopnames, de skylines. Ook over de kleding is goed nagedacht. Diepe warme kleuren, veel rood. Dit zou best eens de wereld van morgen kunnen zijn. De aangename stem van Scarlett Johansson past uitstekend in het zachte karakter van de film, maar dat overdreven lachje werkt op een gegeven moment wel een beetje op de zenuwen. Paradoxaal eigenlijk wel dat ondanks een groeiende wereldbevolking steeds meer mensen vereenzamen. Ooit zag ik een docu over een man (uit Hong Kong geloof ik) die verslaafd was aan games, zich jarenlang had opgesloten in zijn flat en op pizza's leefde die hij aan huis liet bezorgen.

Bagger

Op de climax na een heel mooi uitgewerkt concept met een mooie setting en fijne beelden.

Ah, een love it or hate it-film! Her bevat dan ook een concept dat je fascinerend vind, maar ik begrijp evengoed wel dat andere mensen hier niets mee kunnen. Ik zit echt in het love-kamp. De liefde die opbloeit hier, voelt erg natuurlijk aan, maar heeft toch erg aparte trekjes. Goed, ik mag dat wel. Er mogen sowieso wel meer films gemaakt worden over kunstmatige intelligentie en evolutie. Dat is nog een behoorlijk onontgonnen wereld. Verder laat Her behoorlijk geloofwaardige en interessante sci-fi zien. De film is vaak wat te minimalistisch voor mijn smaak, maar verder ziet het er heel verzorgd uit.

Supermooie (zowel qua muziek, decors, kledij én verhaal) van Spike Jonze, die met deze 'Her' voor het eerst ook het script voor zijn rekening nam. En dat is te merken aan alles, hij heeft echt zijn hart en ziel in deze film gestoken. Theodore wordt op een schitterende, melancholische manier gespeeld door Joaquin Phoenix (eigenlijk onbegrijpelijk dat hij geen Oscarnominatie in de wacht sleepte), en ook het tegenspel - al is het enkel een stem - van Scarlett Johansson, één van haar beste rollen in jaren, is erg mooi. De chemie tussen de twee spat echt van het scherm, hoe raar het ook mag klinken. volledige recensie kan je hier terugvinden: Recensie: Her – Popcorn Tales - popcorntales.com

Helemaal eens met "de filosoof", want laten we eerlijk zijn, als de film vanuit filosofisch perspectief beschouwen is het nou niet echt bijster veelzeggend. Door deze film realiseer ik me ook weer hoe goed Ex Machina eigenlijk is, die film speelt in principe met hetzelfde thema: "wat als mensen gevoelens krijgen?". Alleen waar Ex Machina een interessant perspectief biedt en interessante vragen oproept, is Her nogal nietszeggend. Het begint inderdaad interessant, maar uiteindelijk komt de boodschap er zo'n beetje op neer dat computers met liefdesrelaties zo snel kunnen denken dat ze meerdere partners nodig hebben.. ehhhhhh??? Blijkbaar kunnen ze wel computers met gevoelens (hoe?) maken maar dit kleine dingetje kunnen ze niet fixen.

Maar dit was niet per se de reden dat de film me niet zo kon boeien. Het was vooral dat de film nogal voortkabbelde zonder enige ontwikkeling. De film heeft een leuke gimmick (een relatie met een computer, ha!), maar na een tijdje heb je dat in principe wel gezien. Dan verwacht je nog een leuke twist op het einde, maar als dat dan zoiets doms is, tsja..

Positieve was in ieder geval de soundtrack (Arcade Fire ), art direction was oke, en die gamescenes waren heel gaaf (fuck you fuckhead). Zal nog wel veel geld in hebben gezeten die games te maken (of in ieder geval te doen lijken alsof het games zijn).

Het verhaal van deze Romantiek / Sciencefiction film, sprak me eerlijk gezegd wel aan en vooral omdat het draait om de interactie tussen een persoon, te weten Theodore (aardig gespeeld door Joaquin Phoenix, voorzien van bril en jaren 80 porno snor zoals bijvoorbeeld Joey Silvera die destijds had), en een computer. Dat laatste beter gezegd een op maat gemaakt persoonlijk nieuw besturingssysteem "OS1", die als een virtuele persoonlijke assistent (inclusief gevoelens) fungeert. In dit geval gaat het dan om de virtuele assistente Samantha (met de stem van Scarlett Johansson), waarop Theodore al snel tot over zijn oren verliefd wordt (overigens wederzijds).

De film begon opzicht wel leuk en toekomstig (kan best wel eens snel realiteit worden) en is o.a. komisch als Theodore via een computer, in zijn oortje, de interactie aangaat met een vrouw met de naam "Sexy Kitten" (stem is overigens van Kristen Wiig), die op een gegeven moment zegt "Knijp mijn keel dicht met dode kat naast het bed" Vandaar natuurlijk ook haar naam "Sexy Kitten" Bij die scene ziet Theodore in zijn verbeelding ook nog eens bloot beelden van de sexy tv-ster Kimberly Ashford (gespeeld door de fraaie zwangere May Lindstrom, die van top tot teen bloot is te bewonderen), die hij recent heeft gezien in de metro op zijn smartphone (bestaande uit een klein beeldschermpje, want de interactie vindt plaats via een oordopje in het oor, zoals nu een headset, waar je tegen kunt praten en die dingen voorleest, zoals e-mails en nieuws). Zo'n soort smartphone lijkt me eerlijk gezegd niet praktisch, handig en zeker ook niet persoonlijk, omdat je er steeds tegen moet praten en iedereen je dus kan horen.

Zodra Theodore begint met het installeren van het persoonlijke besturingssysteem OS1 (na 10 minuten), vond ik het een flauwe, saaie en vooral een langdradige (had makkelijk 30 minuten korter kunnen duren) bedoeling worden en de romantiek tussen Theodore en virtuele Samantha vond ik niet echt boeiend en hetzelfde geldt voor de meeste dialogen tussen hun beiden, en dat zijn er zeer veel, waarbij je dus alleen Theodore in beeld ziet en de virtuele Samantha alleen hoort. Ze lost dit op een gegeven moment wel leuk en creatief op (om met Theodore toch de liefde te kunnen delen) door een callgirl, gespeeld door de zeer mooie Portia Doubleday, in te huren die dan als haar lichaam moet fungeren. Maar Theodore vindt dat al snel niet gepast en stuurt de callgirl weer de laan uit. Vrouwen zijn overigens eigenlijk ook het enige leuke en mooie in deze film, want buiten Portia Doubleday en May Lindstrom is ook de altijd fraaie Olivia Wilde (waarmee Theodore een korte bind date mee heeft) te bewonderen en zelfs Amy Adams (grotere rol), hoewel die er zeer gewoontjes en niet echt sexy uitzag, met uitzondering op het einde. Het einde was misschien wel aardig, maar ik kon er eigenlijk weinig mee en het deed me ook niets.

De cast doet het overigens wel aardig en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler Joaquin Phoenix in de rol van de eenzame schrijver Theodore. Maar hij zag er eigenlijk wel niet uit (als een soort van stereotype homo) met die bril en belachelijk snor en hij liep ook vaak rond met een rood hemd (zie poster). Wat dat betreft is het raar dat hij koos voor een vrouw als opmaat gemaakt persoonlijk besturingssysteem i.p.v. een man Ondanks dat ik het verhaal wel leuk vond gevonden en ook best toekomst gericht is, is de uitvoering ervan me tegengevallen en vond ik het maar een flauwe, saaie en langdradige bedoeling. Wil je een vermakelijke film zien over een man die verliefd wordt op een computer/robot, dan kan je beter naar de jaren 80 pulpfilm "Cherry 2000 (1987)" kijken.

Weer eens een film waarover je eindeloos kunt bomen na afloop. Natuurlijk één van de intrigerendste topics: interactie mens en AI, en in hoeverre de laatste in de plaats kan komen. In deze film ver. Troost je: het type zelfbewustzijn en genoeg hebben aan een half woord in een gesprek (nog geen 10% van onze communicatie is woordelijke informatie) om mee te kunnen babbelen, zal een operating system voor de komende 100 jaar niet kunnen. En waarschijnlijk nooit. Tijdsbeeld met de getoonde mode en interieurs vond ik wel leuk gevonden: een soort retro 50-er/60-er jaren. Jammer dat de taxi waarin de date na een misluke threesome instapte, startte met een hoorbare brom. Geen EV dus. Foutje. Want tegen die tijd is de conventionele auto helemaal weggefaseerd. Phoenix is een geweldige acteur, maar inderdaad een te getormenteerde indruk makend om door te kunnen gaan voor iemand die nog een keuze heeft in life. Er zaten dus wat conflicterende elementen in zijn persoonlijkheid. Mooi gevonden is dat mensen zo kunnen ruzieën over zoiets triviaals als schoenen wel of niet bij de deur laten, en dat Samantha en Theodore elkaar zooo 'begrepen'. Eind was wat artificeel... Niet? Dat voelde aan als: alrightie.... hoe gaan we een eind breien aan dit verhaal? Buurvrouw doen? Die door Amy Adams werd gespeeld. Kleiner rolletje, maar ontzagwekkend! Om niet te zeggen briljant. Grappig... ik zit net te bedenken dat de film ook een metafoor kan zijn... voor onze inner voice... die over keuzes maken gaat, onze twijfels, eenzaamheid, wat een ideale relatie zou zijn, tot inzicht komen o.a. over voorgaande relaties. En daar hebben we geen outer voice als Samantha voor nodig. Reden dat ze ook weer vertrok?