The Cosmonaut (2013)

Zwak.

Het verhaal laat zich nog het beste omschrijven als een droombeeld. Of beter eigenlijk, een aaneenschakeling van dromen en nachtmerries. Zonder link of draad komen ze langs, lijken nergens heen te leiden. De film faalt er daarbij volledig in om de karakters diepte te geven, inzicht te geven in hun persoonlijkheid of beweegredenen. Het blijft bij een serie beelden, die hoewel ze soms erg mooi zijn en op interessante locaties gefilmd zijn op geen enkele manier tot leven komen. De slepende vioolmuziek op de achtergrond doet vermoeden dat er zich een drama afspeelt, maar dat komt niet aan de oppervlakte.

Jammer, want de eerste scene belooft veel. Helaas, na anderhalf uur blijkt het: je kijkt naar niets. Net als de meeste dromen kan deze maar beter vergeten worden.

Hoezo net als de meeste dromen? Ik hoef dromen niet perse te vergeten.

Tsja, dat zal wel persoonlijk zijn maar ik droom meestal best onsamenhangend en warrig, dat bedoelde ik eigenlijk - vergeet maar, want je kan er toch niks mee. Aan de andere kant, die droom dat ik Ataturk was en achtervolgd werd door een moordenaar onthou ik natuurlijk wel

Film die ik met erg veel moeite heb uitgekeken.

Het leek wel of de editor het filmblik heeft genomen, alles in stukjes gekipt en in willekeurige volgorde aan elkaar heeft geplakt.

De regisseur, scriptschrijver en anderen zullen waarschijnlijk een veel diepere betekenis geven aan deze film. Dan is dat niet uit de verf gekomen. In elk geval ik zie het niet.

Het acteren is oké.

De laatst tijd is de ruimte weer hot, denk maar aan Interstellar of Gravity, maar dit was toch van een ander kaliber.

Het verhaal kon me niet echt boeien, ondanks dat het interessant leek. Er zat niet echt schwung in het verhaal en echt meeslepend was het toch ook niet allemaal.

Het acteerwerk was nochtans goed en visueel zat het ook wel goed.

Toch wel een gemiste kans en niet meteen een aanrader.