Finian's Rainbow (1968)

Het was al een van mijn favoriete films toen ik nog klein was. 20 jaar later ontdekte ik pas dat het een film van de hand van mijn toenmalige favoriete regisseur Francis ford Coppola was, toen was de puzzel compleet. Nog eens 15 jaar later nog steeds een van mijn favoriete films, en ik ben heel blij met de DVD en alle mooie extra's die erop staan, zeker met de inleiding en het commentaar van Coppola.

Mooie en bijzondere musical met een al wat oudere maar nog steeds magische Astaire. Een absolute aanrader voor musicalliefhebbers vanwege de sterke cast en de prachtige liedjes.

Goed.

Aardige film over een Ierse man die samen met zijn dochter zijn geluk gaat beproeven in Amerika. Een redelijk sprookjes-achtig verhaal waarbij racisme op een redelijk belachelijke manier in is verworven. De film duurt te lang, maar er zijn wel meer dan genoeg mooie zing- en dans-scenes. Ook mooi in beeld gebracht allemaal.

Finian’s Rainbow is als musical een beetje een sprookjesachtige droom over de Amerikaanse samenleving van eind jaren zestig. Het verhaal speelt zich af in Rainbow Valley, een soort verkaveling waar een ‘community’ woont, zijnde een harmonieuze gemeenschap van blanken en zwarten. Al snel werd ook duidelijk dat rassengelijkheid het thema is van de film, wat natuurlijk naadloos aansluit bij de jaren zestig burgerrechtenbeweging. Zie ook de sit-in’s, typisch sixtiesverschijnsel. Ook de all American Dream komt langs, met ‘krediet’ als toverwoord(!). Verder is het grappig dat één van de thema’s in de film de goed bedoelde uitbouw van een innoverend tabaksbedrijf betreft, wat nog een keer wijst op de ouderdom van de film.

Het script zit redelijk intelligent in mekaar – voor een surreëel sprookje dan toch - al wordt m.I. een grote fout tegen de logica gemaakt. Petula Clark moet op een gegeven moment bewijzen dat ze géén heks is, door van de zwart betoverde senator terug blank te maken, om zichzelf van de brandstapel te redden. Maar misschien hadden de scriptschrijvers net een zware nacht gehad.

Het is een musical, dus hou er rekening mee dat er gezongen en gedanst wordt. Fijn om Fred Astaire in zijn nadagen nog aan het werk te zien. Eén van zijn choreografieën roept zo weer zijn klassieke tijd op. Vooral ook ben ik te spreken over de inbreng van Petula Clark, wat een schitterende zangeres en verschijning! Verder ook lof voor Tommy Steele die op overtuigene wijze een groot uitgevallen kabouter speelt.
Al Freeman Jr. wordt als zwarte wetenschapper/onderzoeker gefronteerd met het domme racisme van de blanke medemensen, waaronder Keenan Wynn (als de senator). In een poging om een betaalde job te vinden bij de senator wordt Freeman Jr. gevraagd om zich te spiegelen uit de butlers uit Gone With The Wind en Birth Of The Nation. Waarmee twee klassiekers (terecht) kritisch door de mangel worden gehaald. Ecbter viel het mij op dat Freeman in zijn rol als universitair geschoolde zwarte een bril draagt, wat mij ook een stereotypering van de “intellectuele zwarte” lijkt. Maar goed, ik ga er vanuit dat iedereen in de productie zijn of haar best heeft gedaan

Ik had geen idee dat Francis Ford Coppola zich ooit gewaagd heeft aan musicals, maar dit is er dus ééntje van hem. Ik heb minstens één innovatief shot geteld (Don Francks op de trein in het begin van de film) en verder ook veel panoramische shots van de kroonjuwelen van de USA, waardoor ik me soms in de Sound Of Music waande.
De muziekscore is grotendeels afkomstig van de gelijknamige broadwayproductie die op zijn beurt ook al geleend heeft van bestaande songs en muziek, geen echt originele score dus als ik het goed heb.

Is dit een goeie film?
Ik vind hem vooral interessant als tijdsdocument van de jaren zestig en heb mij wel vermaakt met de dansjes en liedjes. Maar een topper vind ik het niet, daarvoor vind ik hem te moralistisch in your face.

Het zou een aardige filmquizvraag zijn. Hoe heet de verfilming van een broadwaymusical door Francis Ford Coppola? Deze film (en eigenlijk alles wat hij voor The Godfather regisseerde) is nogal vergeten, velen zullen de vraag niet kunnen beantwoorden.

De film was pas de derde Coppola. Na de Cormanhorror Dementia 13 en de ook al behoorlijk vergeten (maar succesvolle) komedie You're a Big Boy Now. Daarna kreeg hij een grotere film aangeboden en dat was deze,

En dit is nogal een oddity. Een musical uit de tijd dat de populariteit van musicals snel aan het afnemen was. De film wil nogal veel zijn. Een fantasysprookje, dat antiracistisch is kritisch op kapitalisme. En in zekere zin Amerika bekritiseert. Dat zat ook al in de musical uit 1947, maar werd voor de film wel wat geactualiseerd. maar in 1968 is het eigenlijk een spiegel van de maatschappij waardoor de film ook bijna iets hippie-achtigs krijgt. Het feit dat het in de backlot gefilmd is helpt ook. Het wordt een kunstmatige droomweredl. Uiteindelijk overwint liefde alles. De film werd wisselend ontvangen maar sleepte toch een aantal oscarnominaties binnen.

Petula Clark speelde hier haar eerste Amerikaanse rol. Fred Astaire (die hier toch erg oud geworden is, maar het nog steeds kan) kwam ervoor terug uit min of meer zijn pensioen. Voormalige tienerster Tommy Steele speelt de dwerg erg groot, maar ik vond hem wel leuk.

De film is nogal lang en met name het eerste deel voor de intermission sleept een beetje en laat het plot van hot naar her vliegen. Het laatste (kleine) uur vond ik veel trefzekerder. Maar tot de grote films van Coppola behoort dit niet. Maar al met al vond ik het behoorlijk leuk.

Ik ga zijn nieuwe (en wellicht laatste) zeer binnenkort zien en ga de komende dagen ook nog wat ander ongezien werk van Coppola zien. Dat is het plan in ieder geval.

De titel doet al snel denken aan The Wizard of Oz, maar die vergelijking gaat niet op. Finian’s Rainbow is eerder een van de minst bekende musicals ooit, ondanks het feit dat hij geregisseerd is door Francis Ford Coppola. Een musical heeft meestal een grote hit nodig om echt bekend te worden, en die ontbreekt hier volledig. Voor de liedjes moet je m niet kijken.

Ik had het zien van deze film lange tijd uitgesteld, omdat ik een brave, zoetsappige, late studio-musical verwachtte — en in het begin leek dat ook precies wat ik kreeg.

De film begint wel met een ambitieuze openingsscène waarin Finian (Fred Astaire) en zijn dochter langs iconische Amerikaanse landmarks wandelen, van het Vrijheidsbeeld tot de Golden Gate Bridge, en van Mount Rushmore tot de Grand Canyon. Aan de productiewaarde ligt het in elk geval niet.

Zodra Finian aankomt in Rainbow Valley — waar hij terechtkomt in een soort jaren ‘50 hippie-kolonie — ontvouwt zich een verhaal dat sterk leunt op Ierse folklore, compleet met een leprechaun en een pot met goud. Tegelijkertijd levert de film ook het nodige politieke en economische commentaar, met racisme als een van de centrale thema’s. Uiteraard wordt er ook gezongen en gedanst, en het is bijzonder plezierig om Fred Astaire aan het werk te zien — zelfs op zijn oude dag blijft hij veruit de beste danser op het scherm.

Hoewel de liedjes weinig indruk maken, zit het technisch wel goed: de cameravoering en mise-en-scène zijn verzorgd. Coppola, die een achtergrond in muziek heeft, weet de musicalnummers visueel tot een interessante theatrale vorm te vertalen. Er is volop beweging en visuele vondsten waardoor het nooit saai is.

Dan heeft de film ook nog een dansende kerstboom, een tacistische hond en een karakter met de beste pornonaam ooit: Woody Mahoney.

Zo is Finian’s Rainbow een heerlijke mix van van alles. Tegenwoordig zouden ze het ‘batshit crazy’ noemen. Dat ligt mij doorgaans wel. Daarom hou ik ook van musicals. Het geeft de fantasie de ruimte om alle kanten op te gaan.

De film eindigt met een bruiloft. Een leuke voorbode van wat komen zou…

Ik heb me uitstekend vermaakt.

4*