The Art of the Steal (2013)

Ik vond het vooral een erg warrig verhaal, en dan ook nog de hele tijd de uitleg er bij van wat er nou echt gebeurd is. En dan nog met een voiceover ook. Voor een komedie is er eigenlijk vrij weinig te lachen. Ik las ergens de suggestie dat het een poging was om een soort Guy Ritchie achtige film te maken, maar dan in een Amerikaanse variant. Als dat inderdaad de bedoeling was, dan is het niet zo best uit de verf gekomen.

Ocean's Eleven meets Trance

Toegegeven, het onderwerp is niet bijster origineel en er zijn al meerdere films rond dit thema gemaakt. Het ligt in de lijn van "The Italian Job" of "Matchstick Men" m.a.w. weeral een oplichter die opgelicht wordt door een mede-oplichter. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het een verdomd ontspannende film is, met een niet onaardig, listig in elkaar gestoken plan (ook al besef je na een tijd dat het hier wel op zal neerkomen) en somtijds niet onaardige grappige conversaties en situaties.

Film-technisch ziet het er ook wel prachtig uit. Het doet je soms wel aan de jaren 70 terugdenken. Het enige dat na een tijdje begon te storen is dat er tekens dezelfde stijl gebruikt werd om bepaalde personen te introduceren. Kurt Russell en Matt Dillon vertolken de twee broers Crunch en Nicky Calhoun die niet bepaald beste maatjes zijn, daar Nicky er voor gezorgd heeft dat Crunch in een Poolse gevangenis terechtkwam. Dat Poolse gedeelte schijnt ook niet bijster te kloppen met de werkelijkheid, zoals ik in bepaalde reacties las op IMDb. Het ziet er nochtans guur uit en niet bepaald gezellig om er te verblijven. Je zou voor minder pisnijdig worden. Russell doet het niet onaardig, alhoewel ik hem altijd zal blijven vergelijken met "Snake Plissken" uit "Escape from New York" uit 1981. Dillon speelt op auto-pilot en heeft voor mij nooit hoger kunnen scoren sinds "The Outsiders" uit 1983.

De meest opvallende rollen waren weggelegd voor Jay Baruchel als Francie en Kenneth Welsh als Uncle paddy. Baruchel bracht soms hilarisch droge humor. Welsh vertolkte een gesofisticeerde gentlemen met meer intellectueel getinte humor. Niettemin kwam hij ook wel eens grappig uit de hoek. Het zwakste dat hij moest vertolken was het moment dat hij de expert (een oud geliefde die hij heeft bedrogen met haar zuster), die het antiek boek moet keuren, terug moest verleiden. Dit voelde zo melodramatisch overdreven aan. Voor de rest waren er toch meerdere fragmenten die je lachspieren aan het werk zetten, zoals bv. de met een ooglapje voorziene ex-medelid van Nicky die zijn beloning kwam opeisen en Crunch met een antiek pistool bedreigde. De gebruikte beeldspraak en grapjes met dubbele bodem worden in overvloed op je af geslingerd. Voor één keer zorgde dit voor een goedkeurend gegrinnik bij mij.

Conclusie : een doorsnee verhaal dat er in gaat als zoete koek, met ietwat humor en een wending die je al van ver zag aankomen, maar toch redelijk slim in elkaar zat. Prima kijkplezier voor een gewone vrijdagavond ...

3*

De oplichterij in de vorm van deze film is niet nieuw, en er zijn hiervan al meerdere films uitgebracht. Het plot is daarom niet echt onthullend en je krijgt vrij snel in de gaten waar de film mee zal eindigen. De humor is wat flauw en dus eigenlijk ook niet bijster goed. Oud gedienden in de vorm van Kurt Russell en Matt Dillon doen hun best, maar het is het gewoon net niet.

We hebben het al zo vaak gezien en vrijwel altijd beter. The Art of the Steal is namelijk saai, matig geacteerd en een flauwe kopie van talloze betere films in dit genre. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, want dan had ik hem misschien wel afgezet.

1,0*

"If you've got no trust, then what do you got?"

Niets nieuws onder de zon.

Als kijker heb je dit gegeven namelijk al eerder en veel beter uitgevoerd zien worden. Je krijgt wederom te maken met een bij elkaar geraapte crew die elk zo zijn expertise heeft om bij te dragen aan de kunstroof. Gelukkig lijkt de cast er nog plezier in te hebben.

Op zich begint het dan ook oké, maar naarmate de film vordert, leidt het nergens meer naartoe. Daarvoor probeert 'The Art of the Steal' te ingenieus over te komen, met een gevatte voice-over en rappe montage waarin iedere handeling uitgelegd wordt. Hierdoor wordt het geheel al gauw enigszins voorspelbaar, ondanks een paar plotwendingen. Tevens is de humor te geforceerd.

Al met al een matige poging om soortgelijke films uit het genre te evenaren. Mocht je nog geïnteresseerd zijn, na de eindcredits volgt een extra scène.

2,0 Sterren.

Nu ik zie dat deze film een relatief lage waardering krijgt, vind ik het nog bijzonderder dat ik deze film wilde zien. Een film over een groep mensen die een kunstwerk stelen is het soort films dat ik al genoeg gezien heb. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. En de eerste scene in de gevangenis was dan ook geen sterk begin. Ik had het idee dat het weer eens een lange zit zou gaan worden. Maar deze film was toch anders. Om te beginnen, worden er in deze film al meerdere kunstwerken gestolen, waar de meeste films zich richten op de voorbereiding en uitvoering van het stelen van één kunstwerk. Dat gaf de film al wat meer vaart. Maar er zat ook hier en daar nog best grappige humor in. Toch springt deze film vooral boven het genre uit door zijn ingenieuze verhaal met een verrassende plotwending, zoals aan het einde van de film blijkt. Ik geef deze film maar drie sterren omdat het eigenlijk niet mijn soort film is, maar omdat ik deze toch best goed vind in zijn genre. Als je wel van dit soort films houdt, zou ik dus verwachten dat deze film een hele hoge waardering zou hebben. Maar zo werkt het dus kennelijk ook niet. Dus ik was ook nieuwsgierig wat dan de motivatie van de meeste mensen is om deze film toch niet zo goed te vinden. En als ik dan zie wat veel mensen schrijven lijkt het erop, dat de meeste mensen dus wel een traditionele film willen waar één kunstwerk in de film gestolen wordt en waar de hele film dan mee is opgebouwd. Dat lijkt dan een belangrijke vereiste voor het genre film. En liefst nog wat meer actie en geweld.