But I'm a Cheerleader (1999)

Tragikomische film die ik erg weet te waarderen. Het jammerlijke is dat zulke plaatsen als "True Directions" wel degelijk echt bestaan. De grappigste scènes blijven die met de verwijfde homootjes. De liefde tussen de hoofdactrices is bijzonder mooi. Volgens mij valt Clea Duvall in het echt ook op vrouwen.

Matige film over een meisje die door haar ouders naar een rehabilitatiekamp wordt gestuurd omdat ze homoseksueel is. De aankleding met de felle kleuren past goed bij de dik aangezette toon van de film. Ondanks een cast met toch aardig wat bekende namen, kwamen de personages niet echt van de grond. Ook had de film best wat scherper mogen zijn.

RuPaul zelf die homo's instrueert hoe ze hetero moeten zijn, is zo verdomd grappig.

Wat een heerlijk campy verrassing. Niet iedereen zal de humor, camp en karikaturen snappen. De mensen die het niet snappen zullen het raar vinden. De mensen die het wel snappen zullen ervan smullen!

Het is verbazingwekkend dat, hoe triest de conversiekampen ook zijn, dit een hilarische film is. De schrijvers hebben de conservatieve republikeinen extreem belachelijk gemaakt. Natasha Lyonne is charmant en weet wat ze waard is.

Jammer dat het verhaal zelf niet zo verrassend is, maar daar kan ik wel doorheen kijken.

4*

Verrassend leuk, deze trashy satire die zich in vrolijke snoepkleuren uitspreekt tegen sociale druk en de onmogelijkheid om middels zelfonderzoek je ware aard te vinden. Hoe de mores van fatsoen een sta-in-de-weg is voor de natuurlijke zoektocht naar een eigen seksuele identiteit. But I'm a Cheerleader biedt iets meer dan enkel simpel vermaak.

In het begin biedt de film dat vermaak wel. De film pakt het thema vooral komisch en allesbehalve subtiel en smaakvol op. Tieners met vermeende homoseksuele neigingen worden door hun fatsoenlijke ouders naar een landhuis op het platteland gestuurd om daar van hun neiging te genezen. De film strooit vanaf dat moment met hilarische clichés. Bij niemand slaat de therapie aan. Homoseksuele trekjes worden overdreven. Ouders zijn liefdeloos, onredelijk of erg naïef. Van dat werk. Alle clichés komen met de botte bijl voorbij. Ik zei het al. De humor is allesbehalve subtiel en smaakvol, maar ik heb er erg om moeten lachen.

Vooral in de eerste helft van de film tiert de smakeloosheid welig. Heerlijk. In de tweede helft is ruimte voor meer subtiliteit als de opbloeiende liefde tussen Megan (Natasha Lyonne) en Graham (Clea DuVall) de aandacht krijgt. Dat gebeurt verbazingwekkend fijngevoelig en vraagt om meer dan gemakzuchtig acteerwerk. Lyonne en DuVall doen dat goed. Niet erg verbazingwekkend. Beiden zijn intussen tot redelijk gerenommeerde actrices uitgegroeid. In dit kader leuk om nog te noemen dat Michelle Williams en Julie Delpy ook een rolletje in de film hebben. Williams als lesbische patiënt. Delpy als sexy lesbienne. Ik herkende geen van beiden, maar las het in de aftiteling.

But I’m a Cheerleader is zowel een film met simpele platte humor als een film die een paar tedere en smaakvolle scènes in pacht heeft. Mijn verwachting om een puur plathumoristische film aan te treffen werd niet bewaarheid. De film heeft meer in zijn mars dan dat. Ik werd prettig verrast.