Hemel op Aarde (2013)

Mooi.

Als geboren en getogen Maastrichtse wou ik dit niet aan me voorbij laten gaan.

Gelukkig, want ondanks het vele gepraat over God is het reuze meegevallen. Het Limburgse dialect voelt voor mij dan ook aan als een "thuiswedstrijd". Blij verrast dat het ook allemaal goed en "echt" klonk. Met name het dialect van de jonge hoofdrolspeler kwam dicht bij wat ik gewend ben. Ook het dorpse sfeertje was goed voelbaar. Sommige dorpen hier zijn -in mindere mate waarschijnlijk wel- nog steeds zo. Maar we betalen hier niet meer met guldens hoor.

Het is een mooi liefdesverhaal met hier en daar een vleugje humor. Hoewel ik me regelmatig afvroeg wat dat grietje in hem zag, want ondanks dat er geprobeerd was om hem een "jonge man" te laten lijken, bleef het voor mij een kind. Ik heb vergelijkbare jongens qua uiterlijk en gedragingen in "mijn" groep 7, waarmee ik aan wil geven dat het soms leek alsof ik naar een leeftijdgenoot van mijn leerlingen keek. Verder deed de jonge knul het meer dan goed en kan hij ook zeker een hoofdrol dragen. Met Jeroen en Huub aan zijn zijde was hij op zijn best. Gelukkig zorgde Jeroen voor wat komische momenten, dat maakte het geheel niet zo zwaar.

Hoewel de band tussen de lovebirds niet altijd even geloofwaardig was ontplooide het verhaal zich goed en mooi. Ik kan niet ontkennen dat ik geraakt werd en zelfs even een paar tranen voelde prikken.

Ja, onder de indruk van dit Limburgse werkje.

Zo op de valreep nog de grote verrassing van 2013. Had er weinig fiducie in eerlijk gezegd, met name dankzij de trailer. Toch blijkt Hemel op Aarde een ontroerend portret van een jongen die het 'wonder' van zijn eerste liefde meemaakt. Bram de Schie en Elle-June Henrard schitteren als de twee tieners die elkaar en de liefde ontdekken. Coming-of-age op zijn Limburgs.

Vermoed wel dat menig kijker even door het gelovige karakter van Hemel op Aarde heen moet. Een 13-jarige jongen wiens dag steevast begint met een gebed en wiens leven in het teken van god staat. Je moet er zoals gezegd misschien even doorheen. Wie die stap echter waagt krijgt er heel wat voor terug. Want niet alleen de twee jonkies blinken uit, ook Huub Stapel en Jeroen van Koningsbrugge (voor het eerst) overtuigen.

Tel daar de heerlijke soundtrack en het camerawerk (Limburg wordt weergaloos in beeld gebracht) bij op en je hebt een film die vooral in het Zuiden van Nederland grote indruk zal maken. Nu maar hopen dat Hemel op Aarde ook een kans krijgt boven de rivieren.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Hemel op Aarde (9 januari)

Ook hier meldt zich een Limburger, die wel nieuwsgierig was of ''wij'' er ook iets van kunnen. Films maken bedoel ik. Pieter Kuijpers' Van God Los wist mij niet in zijn geheel te overtuigen. Al lag dat eerder aan een smaakkwestie, dan aan een slechte regie. Ik had vrij neutrale verwachtingen van Hemel op Aarde. De trailer maakte me niet direct al te enthousiast, ondanks de mooie plaatjes, maar ik verwachte ook geen ramp.

Desalniettemin bleek de film toch wel een stuk beter te zijn dan die zachte verwachtingen. Het was even wennen om een film te zien (te horen) die geheel binnen het dialect gesproken is, maar het was eigenlijk best aangenaam. Ondanks dat de dialecten per regio wel verschillen, was dit toch representatief gesproken lijkt me. Qua casting zit het goed met deze film. Huub Stapel, Jeroen van Koningsbrugge en Lies Visschedijk spelen natuurlijk en zijn overtuigend. Ze brengen hun rol met enthousiasme. Debutant Bram van Schie is geschikt voor zijn hoofdrol evenals tegenspeelster Ella-June Henrard. Beiden ondersteunen elkaar in hun spel en de chemie is zichtbaar; iets wat bij veel volwassen acteurs nog wel eens vies wil tegenvallen.

Het verhaal is mooi en sympathiek, maar ook redelijk simpel. Complimenten voor Pieter Kuijpers voor de wijze waarop hij dit dan toch op film heeft overgezet, want het werkt wel. Dat geldt ook voor de verschillende thema's die de film naar voren haalt. Daarnaast, om het geheel wat lichter te maken, zitten er ook enkele humoristische fragmenten in verwerkt. Je krijgt dus van alles wat. Al mag gezegd worden dat met name het laatste gedeelte flinke indruk weet te maken.

Hemel op Aarde is een zeer degelijke film geworden. De sfeer is erg leuk. Zoals Eline al aangeeft, valt voor de Limburgers zelf het nodige te herkennen. Het dorpje ziet eruit alsof het hier in de buurt kan liggen. Het is een beetje moeilijk in te schatten hoe de film overkomt op het publiek in de andere provincies, maar dit op en top Limburgs product heeft mij iig zonder meer weten te overtuigen.

4*

Ik kom zelf ook uit de jaren 70 (was wel wat jonger dan 13 jaar in die jaren) en uit Limburg, maar zo preuts en kerkelijk het beeld in deze film wordt geschetst heb ik zelf nooit ervaren.

In welk jaar het verhaal zich precies afspeelt is me onduidelijk, maar omdat op een gegeven moment een vervelende jongen het liedje "I Want You To Want Me" van "Cheap Trick" begon te zingen en ook regelmatig de film "Grease" (vreselijke film overigens) aanbod komt, kan het alleen maar ergens in 1978 of 1979 zijn. De locatie waar het verhaal zich afspeelt wordt ook niet echt duidelijk, maar dat is dus het dorp Sint Odiliënberg in Midden-Limburg.

Hoewel het verhaal me niet echt kon bekoren (ik vond het maar een saaie bedoeling) zat het met de uitvoering wel goed. Sowieso zag het er visueel wel allemaal aardig uit en deed de cast het ook aardig. Met name Jeroen van Koningsbrugge en Huub Stapel vond ik wel aardig en leuk spelen. Het is ook goed gedaan dat men in deze film hoofdzakelijk Limburgs praat (althans door de personen die in dit verhaal uit Limburg komen). Ook wordt er Limburgse muziek toegepast in de vorm van Rowwen Hèze, maar daar ben ik geen liefhebber van. Het einde vond ik overigens wel mooi en was misschien nog wel een heel klein beetje ontroerend.

Als Nederlands drama (beter gezegd Limburgs drama) is deze film niet onaardig, maar goed vond ik hem zeker ook niet want daarvoor is het allemaal wat te saai en ook niet echt ontroerend of pakkend. Ik zie overigens dat deze film maar weinig stemmen heeft, terwijl deze film destijds toch veel gepromoot werd in de bioscopen (door Huub Stapel). Maar ik kan me goed voorstellen dat deze film hoofdzakelijk heeft gedraaid in de Limburgse bioscopen en het daar ook van moest hebben. Alles boven de grote rivieren in Nederland zal deze film niet echt interessant vinden.

Overigens zit er wel een geweldige dialoog in waar ik me kapot om heb moeten lachen, en wel de volgende.

Moniek (opgegeven door de artsen): Waarom ga ik dood ?

Pastoor (Huub Stapel): Misschien heb je wel in zonde geleefd ?

Moniek: Er zijn ook andere personen die in zonde hebben geleefd en die gaan niet dood !

Pastoor: Ja maar die gaan allemaal naar de hel

Goeie film over een jongen die zijn toevlucht zoekt in het geloof als het hem allemaal niet meezit. Een mooi verhaal over eerste liefde en het geloof. Ontroerend maar hier en daar een tikkeltje melodramatisch. De film geeft een mooi tijdsbeeld en de cast is prima.

Wel jammer dat er tijdens de scene in de videotheek duidelijk een aantal films te zien zijn van ver na de tijd waarin deze film zich afspeelt.

Sterke film. Had dit niveau niet verwacht in een nederlandse film. Geen enkele keer geergerd aan de nederlandse filmstijl. Perfect drama, goed script. Sterke rollen.boeiend van begint tot het eind.

Een goede drama/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Huub Stapel...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Deze film had ik eerst gevonden, maar afgekeurd vanwege nieuw acteur wordt gezocht....

Ik kom niet uit Limburg en mijn eigen “coming-of-age” ligt grofweg één decennium eerder dan deze film, maar toch veel punten van herkenning over het katholieke milieu. En dan vooral de dominante rol, die “mijnheer pastoor” daarin toentertijd speelde, al begon men in die tijd in toenemende mate aan de poten van zijn stoel te zagen. Het heenzenden van de priester-zwager en de nagenoeg lege kerk vlak voor het einde zijn daar min of meer een voorbode van.
Een interessante, onderhoudende, naar het einde toe enigszins schrijnende film over geloof, hoop en liefde. Mede door de aankleding een knap tijdsbeeld. De slotscène met de instant camera in het ziekenhuis is er een om in te lijsten. Ook het vette dialect, dat ik gelukkig nog net kan volgen, spreekt mij wel aan. Lekkere soundtrack van Rowwen Hèze.
De acteurs zetten zonder uitzondering geloofwaardige personages neer. Kortom, een prima film uit het bronsgroen eikenhout.

Pieter Kuijpers laat de misdaad even voor wat het is. Dit is een sentimentele tearjerker over kalverliefde, katholieke hypocrisie en een klereziekte. Het warme kleurenfiltertje en de aangename sfeerschets van de late jaren zeventig ten spijt, maar 'Hemel op Aarde' (2013) is een statische bedoening. Het conflict tussen het schuldbewuste misdienaartje en zijn dorpsomgeving komt nooit helemaal uit de verf, omdat de volwassen rollen steevast ingevuld zijn door cartooneske figuren. Jeroen van Koningsbrugge en Huub Stapel voegen weinig toe met flauwe draadstaaltypetjes. Lies Visschedijk is kleurloos en heeft geen enkele chemie met van Koningsbrugge. De jongere acteurs (Ella-June Henrard en Bram van Schie) zijn wel schattig samen, al voelt hun liefdesgeschiedenis te geforceerd om een hele film aan op te hangen.

Niet alleen een coming-on-age-film en niet de eerste film die God en Geloof in vraag stelt. Eigenlijk is "Liefde" het hoofdthema.

Hoe dan ook, deze "Hemel op Aarde" is een film die je verrassend sterk in de ban houdt en zelfs behoorlijk weet te ontroeren.

Is het verhaal goed, dan valt ook de rest in een goede plooi : het filmische, de dialogen, het acteren...

Pieter Kuipers flikt het weer...

Had de afgelopen tijd zowel Van God Los als Off Screen weer een herkijkbeurt gegeven... en man, wat weten de films me nog altijd te raken. Zo rauw, zo diep... Alsof Kuipers toch wel een van de weinige regisseurs is die de Nederlandse filmindustrie kan redden in deze tijd. Tot overmaat van ramp las ik dat hij ging stoppen met films maken. Mijn oog viel ook al langer op Hemel op Aarde... maar daar had ik in eerste instantie niet zo heel veel van verwacht. Ik had al zo mijn vooroordelen over dat dit weer zo'n typische Nederlandse zeikkomedie ging worden. (Ja... Jean van der Velde is ook afgezwakt met Wit Licht)... Maar daar is gelukkig niets van waar.

Het lijkt erop alsof de jaren 2012/2013/2014 even een korte opfrissing was in de NL filmindustrie... Ook wat betreft coming of age films die eens niet het Carry Slee gehalte mogen hebben. Ook dit was zeer genieten. Allereerst vond ik de jaren 70 setting in het kleine Limburgse dorpje heel sfeervol en nostalgisch... en typisch; Kwajongensstreken, een buurtagentje, een verkoopster... en natuurlijk het kerkelijke sfeer die er over het dorp hangt. De pastoor word hier weer leuk getolkt door Huub Stapel.

We volgen Bart, een jongen die is opgegroeid in een katholieke sfeer. Zijn vader is echter wel een stuk nuchterder, (erg leuk neergezet door Jeroen van Koningsbrugge) maar zijn moeder is er nog eentje van de oude stempel. Grappig... Vaak zou je denken dat de vader altijd de strengste is. De boel lijkt helemaal op zijn kop te worden gezet als er een Belgisch gezin in de buurt komt wonen. Zoontje Peter haalt Bart over om allerlei kwajongensstreken uit te halen... en Bart krijgt een oogje op de oudere zus van Peter, genaamd Moniek.

En gelukkig... Het word hierbij geen veilig filmpje want hier richt Hemel op Aarde zich echt op de puberlijke uitspattingen. Het intimiderende gebaar van Moniek naar Bart... zelfs een seksscene. (Dat die Bart op zijn leeftijd zijn hormonen met dit alles nog in bedwang kon houden... ) en het feit dat het uiteindelijk niet als een sprookje mag verlopen.... of toch weer wel... of toch weer niet? Eerst zit het katholicisme in de weg... maar komt de klap nog harder aan als Moniek ongeneselijk ziek blijkt te zijn.

Ondanks alles vond ik die eindscene waarbij Bart en Moniek naar Duitsland vluchten, met die zogenaamde licht van god echt onvergetelijk. Toch ergens een mooie afsluiting voor het daadwerkelijke einde.

Uiteindelijk net op tijd de dvd binnengehaald... Wel er een duit voor moeten betalen, maar het was het waard voor een Out of Print dvd.

Gewoonweg een betoverend en teder pareltje. Blijkbaar was Kuipers tijdens het filmen een toerist geweest in zijn eigen jeugd.

4,5*

1979, Limburg. Bart is een misdienaar die alles zo goed mogelijk wil doen. Dan komen er Belgen uit de grote stad in het dorp komen wonen. Bart's moeder en Onkel Sjef (die pastoor is) waarschuwen Bart nog dat hij niet met dit soort mensen moet omgaan. Maar het is al te laat, want Bart is bevriend geworden de brutale Peter en tot over zijn oren verlieft op zijn knappe zus Moniek. Naarmate Bart meer omgaat met Moniek gaat het steeds slechter met zijn gezin en hij denkt dat god hem wil straffen. Als Moniek steeds zieker wordt, wordt Bart's geloof op de proef gesteld.

Na een hoop succes te hebben gehad met een aantal Misdaad en jeugd-films besluit Pieter Kuijpers een gewaagde keuze te maken en de door en door Limburgse coming-of-age film Hemel op Aarde te maken. In het begin is het nog erg luchtig en heerlijk nostalgisch allemaal. Het brave jongetje dat alles goed wil doen maar het moeilijk krijgt door zijn verliefdheid. Als het helemaal mis gaat in zijn gezin wordt het echter steeds serieuzer en als Moniek ook nog leukemie krijgt

Cinematograaf Bert Pot heeft de film mooi geschoten. De warme kleuren, de kleding, de inrichting, het is allemaal sprekend de jaren '70. De Limburgse muziek van Rowwen Hèze in combinatie met de slow-motion beelden maakt het nostalgische gevoel helemaal compleet.

Het acteerwerk is net zoals bij andere Nederlandse films, een beetje te 'gemaakt', maar omdat Kuijpers het allemaal goed heeft ingepakt in sfeer en stilering stoort dat hier nauwelijks. De kinderen in de film deden het eigenlijk het beste. Bram van Schie was een sterke hoofdpersoon en wist vrij typische dialogen ("we mogen dat niet doen, dat is een zonde") toch op een manier te brengen waardoor het niet te afgezaagd werd. Ella-June Henrard is niet alleen ongelofelijk knap, maar laat met name in de tweede helft van de film zien dat ze ook heel sterk kan spelen. Jeroen van Koningsbrugge en Huub Stapel wisten ook wel goede rollen neer te zetten, al was Koningsbrugge in het begin nog iets te typisch. Verder is het jammer dat er veel acteurs in de film zitten die bekend zijn van typetjes, waardoor je een beetje uit de film gehaald wordt.

Super geloofwaardig is het verhaal misschien niet altijd (seks hebben met de ruim 5 jaar oude zus van een vriend), maar het wist me wel mee te slepen. De luchtige eerste helft was erg vermakelijk en nostalgisch. De tweede helft pakte je toch een beetje bij je strot. Ik vond het een prachtige scène wanneer Bart met Moniek als laatste redmiddel naar een Mariabedevaartsoort gaat en ze daar heel eventjes een wonder ervaren.

Een van de toppers van de Nederlands/Belgische filmindustrie. Herkenbaar (voor 50+ers). Goed uitgewerkte decors en rekwisieten. Bram schittert en speelt mooi natuurlijk. Ook Ella-June Henrard acteert fantastisch. Het herkenbare zit ook in jeugdherinneringen, daden, gevolgen, straffen, moraal, religie, schuldgevoel, vriendschap, liefde, de fantasiewereld van een jongen, ouders, school, er komt heel veel aan bod.

Hoewel voorspelbaar en cliché's niet ontbreken toch voor mij een topper met mooie setting en goeie cast. (5*)

In 2003 brak regisseur Pieter Kuijpers landelijk door met zijn geslaagde film Van God Los die losjes was gebaseerd op de criminele Bende Van Venlo. Tot op de dag van vandaag is dat nog altijd zijn meest succesvolle en meest gewaardeerde film. De van oorsprong Tegelse regisseur keert terug naar zijn roots met de film Hemel Op Aarde die zich afspeelt in een Limburgs dorpje eind jaren 70.

Velen zullen bij het zien van de film een vorm van nostalgie ervaren dankzij het typisch jaren 70 uiterlijk, de muziek van Grease en de komst van de eerste videotheken. Het verhaal over een vroomse jongen die verliefd wordt op een terminaal ziek meisje had algauw kunnen veranderen in een sentimentele tranentrekker, maar Kuijpers weet het geheel in goede banen te leiden en dankzij een gezonde dosis humor voelt de film nergens zwaar aan. Het acteerwerk van de gehele cast verdient een pluim. De film wordt daarnaast ondersteund door mooie muziek van de Limburgse band Rowwen Hèze.

Al met al dus een geslaagde film.

De tweede keer dat ik hem zag, maar hij stond me nog best goed bij. Een film over een misdienaar die verliefd wordt op een meisje uit het dorp, waardoor hij over het geloof begint te twijfelen. De vorige keer vond ik het ook allemaal aangedikt en overdreven, waardoor het een ongeloofwaardig typisch filmverhaal wordt. Dat is nog steeds zo. Maar de film wist me toch weer enorm te boeien en te raken. De sfeer is mooi en er wordt toch ook best mooi geacteerd zo hier en daar. En daardoor vond ik hem nu nog een stuk beter als de eerste keer. Ook al neigt de film helaas toch iets te veel naar kitsch.

Grotendeels in Limburgs dialect gesproken romantisch drama waarin het leven van jonge misdienaar Bart [Bram van Schie] wordt opgeschud wanneer een Belgisch gezin zich in het dorp vestigt. Peter [Aaron Roggeman] is wars van traditie en conformisme, maar Bart is vooral geïnteresseerd in diens zusje Moniek [Ella-June Henrard]. Er zijn nog wat perikelen rondom diefstal in de kerk waar Barts oom Sef [Huub Stapel] de pastoor is, maar de gestileerde cinematografie en de sentimentele soundtrack van Rowwen Hèze onderstrepen het feit dat het meer om nostalgie naar de vroege jaren ’80 draait dan om een plot. En dat is te mager.