Manakamana (2013)

De regisseur gaf Alan Clarke's Elephant en verschilllende films van James Benning als invloeden. En dan vooral met betrekking tot de structuur van de film. Een zich steeds herhalende situatie. Manakamana is echter losser dan die voorbeelden.

En het gaat veel meer dan bij Benning om mensen. Mensen die zich bewust zijn dat er een camera op ze gericht is. Die ook bewust gekozen zijn, bewust op een bepaalde volgorde aan elkaar gemonteerd. Mensen die zelf kiezen hoe ze zich voor die camera gedragen.

De eerste rit is een oude man, gezicht door het leven getekend. Hij zegt geen woord, maar kan op den duur zijn ogen niet van de camera afhouden en lijkt je uiteindelijk heel diep aan. Naast hem zit een jongetje, wellicht zijn kleinzoon, die er wat ongemakkelijk bijzit en bang lijkt voor de hoogte. Vooral de oudere man trok me meteen de film in. Hij leek naar mij te kijken terwijl ik naar hem keek. Wat er dan volgt zijn nog eens elf miniportretjes.

Een paar hoogtepunten: het komische effect als er ineens een kar met geitjes komt en het besef tijdens die rit dat ze geofferd gaan worden, want de kabelbaan gaat naar een tempel. Drie metalfans voor wie hun lange haar in Nepal nog veel meer een statement is dan het hier ooit zal zijn. Daardoor zitten ze er wellicht ook nogal veel aan. Ondertussen zitten ze net zo met hun smartphones te spelen als overal in de wereld En twee dames die een ijsje proberen te eten voor het gesmolten is. Waarvan de oudste voor het eerst een ijsje lijkt te eten. Bijna slapstock

Tussen de ritjes door krijg je een hele kleine glimp van wat er in de buitenwereld ook nog is, maar meer dan een vaag beeld op de achtergrond wordt dat nooit.

Manakamana is een film die in de beperkingen die hij zich opgelegd zijn kracht vind. Elf keer die afgesloten ruimte, het indrukwekkende landschap, de camera die daar bewust staat. Elf keer mensen die zich een houding geven, die een klein beetje van hun leven laten zien.

Ik zat er helemaal in en heb er van genoten.

4.0*