Good Vibrations (2012)

Gezien op het Noordelijk Film Festival. En gelukkig maar! Heerlijke muzikale feelgoodfilm! Niet heel bijzonder, maar wel superaanstekelijk en een prachtig tijdsbeeld.

Lees meer hier.

Het verhaal van Terri Hooley, de man die in het onrustige Belfast van de jaren 70 en 80.... in feite jongeren aanzette hem te volgen in zijn liefde voor de muziek ipv van op te gaan in politieke of godsdienstige opvattingen en geweld.

De film zelf hecht nochtans heel veel belang aan de gewelddadige strubbelingen. De moeilijkheden die Hooley ondervond waren er niet vreemd aan en leidden niet altijd tot onverdeeld succes.

De film is zeker niet slecht en in de scènes met de punkgroepen zit behoorlijk wat dynamiek. Wie van het genre houdt zal mogelijks deze film wel wat hoger inschatten.

Echte emoties komen alleen in het laatste gedeelte los. Een beetje jammer.

Teenage Kicks van The Undertones met Feargal Sharkey kende ik wel, maar voor de rest was dit onbekend terrein voor mij. Altijd leuk van die films die een en ander in cultureel-historisch perspectief plaatsen.

Heel erg goed is deze overigens niet, vooral vanwege de middelmatige productiewaarde, die Britse films nog wel eens hebben. Toch verdient de film de gunfactor.

Charmante film. In de jaren '70, te midden van de ellende van de Troubles in Belfast, is Terri Hooley de politiek en het geweld zat. Je moet wat met je leven, ook al radicaliseert en polariseert iedereen om je heen, dus Terri begint een platenzaakje in Belfast. En aangezien niemand iets in die tijd iets te maken wil hebben met lokale bandje loopt zijn muziekhobby langzaam uit de hand met het opnemen en uitbrengen van wat lokale punkhelden als Rudi en (het tegenwoordig redelijk bekende) the Undertones. Het is misschien niet een hele verrassende film, maar het underdogverhaal wordt leuk verteld en het contrast met de politieke realiteit werkt aardig, en geeft het vaak ook een bitterzoete smaak. Zoals bijvoorbeeld in vermakelijke scenes als Terri in Londen terecht komt en zijn bands door allerlei Engelse platenmaatschappij-eikels worden afgefakkeld om, tja Iers zijn. Gelukkig is er altijd nog John Peel.

Niet alleen maar hosanna natuurlijk in een verhaal als dit, met onder andere een op momenten moeizame relatie, weinig talent voor zakendoen en skinheads, maar ook dat hoort erbij. Echt een hoogvlieger is het ook niet hoor - maar ik vond het een prima film, leuk geacteerd en een interessant beeld van een tijd en plaats die mij ook best boeit.