Insidious: Chapter 2 (2013)

"Is there something wrong with daddy, mom?"

Vanochtend maar eens in de bios meegepakt en ik ben in positieve zin erg verrast. Het eerste deel vond ik namelijk wel vermakelijk, maar nergens werd het al te eng voor mij. Gelukkig is dit een solide sequel te noemen die zelfs beter is dan het origineel.

Qua verhaal is het leuk om de tie-in met deel één te zien, er resten natuurlijk nog een hoop vragen wat er allemaal is gebeurd en hoe het verder zal gaan nu de geest Josh heeft overgenomen. Het is te merken dat er een hoop aandacht is besteed aan de opbouw van het verhaal en de details daaromheen, dat kun je wel aan James Wan overlaten. Ik vond het mooi om te zien hoe er geopend wordt met een flashback waarin een jonge Josh Elise voor het eerst ontmoet.

Daarnaast zit het met de beklemmende sfeer goed, dit wordt mede mogelijk gemaakt door de angstaanjagende score en idem klankband. Het piepen en kraken van het huis zorgt voor onheilspellende momenten, hierdoor weet je als kijker niet wat er om de hoek staat te wachten. Dit staat garant voor een hoop geslaagde schrikmomenten die ik niet echt zag aankomen. Het ongemakkelijke gevoel die de film je wilt bezorgen komt wat dat betreft goed over.

Wat iedereen overigens vergeet te vermelden in hun bericht; is de spaarzame, doch effectieve humor. Net zoals in deel één is dit weer afkomstig van het duo Specs en Tucker die op hun onbehouwen manier proberen mee te helpen. Dit zorgde hier en daar voor een welkome afleiding van de toch al gespannen gebeurtenissen.

Al met al een geslaagd vervolg waarmee James Wan voorlopig afscheid kan nemen van het horrorgenre. Alleen blijft het jammer dat er een kier wordt opengelaten voor een eventueel derde deel.

4,0 Sterren.

Er komt ook een derde deel heb ik gelezen.
Alleen is nog niet duidelijk of Wan hem gaat regiseren.

Teleurstellend, alweer. Na The Conjuring en deze ben ik van mening dat Wan even een time-out van de horror moet houden. Het frisse is er niet meer. Later meer.

"Wat iedereen overigens vergeet te vermelden in hun bericht; is de spaarzame, doch effectieve humor."

Voor mij de reden om niet 5 maar 4 sterren te geven. Al was het minder tenenkrommend dan in deel 1. De subtiele humor "Ik moet even weg" zodra 'Elise' verschijnt is nog mooi, maar soms gaat het over de top en dat trekt het niveau van de film wel iets omlaag. Voor de commercie werkt t waarschijnlijk wel, wat makkelijke humor.

Inderdaad. Dat stuk waar één van die twee half bewusteloos zijn vuisten omhoog houdt, en iets als 'wie is de volgende?' roept is beschamend. Geen idee waarom iemand zulke overdreven relativering nodig zou moeten hebben in zo'n film. Dat werd in deel één toch wel meer binnen de perken gehouden.

Oh my God.

Precies mijn gedachte. Ik had een rond chocolademelk flesje gekocht, en deze snel ergens aan het begin leeggedronken, want ik moest toch ergens mijn angst op botvieren. Na afloop van de film was het ronde flesje dan ook uhm, niet echt rond meer.. Zegt wel iets over hoe intens ik me in leefde, neem ik aan. Dit was voor mij in elk geval zo'n 3 keer enger dan the Conjuring. Ik hoop op een even goed deel 3. DWZ, de laatste scene, met Elise en dat ene meisje geeft wel aan dat er geen afgerond einde aan zit, toch? Waarom anders reageert die Elise zoals ze doet?

Ja, dit was dus echt veel, veel enger dan the Conjuring. Patrick Wilson, ik heb de vorige 100.000 miljard al geschreven dat ik een enorm zwak voor hem heb, is weer heerlijk charmant en charismatisch, op zijn eigen rustige manier, Rose Byrne speelt weer op een prachtige manier in op het spel van hem. Ik heb Insidious (1) weer gehuurd om mijn geheugen op te frissen, maar ik weet niet of ik dat na vandaag nog durf. Misschien toch maar even mee wachten, haha...

Dit bungelt ergens tussen het niveau van REC en You're Next in, qua engheid, voor mij. Maar door enkele goede schrikeffecten (die echt aankwamen), toch geneigd om naar het cijfer van REC te gaan. Want deze film doet wat hij zou moeten doen, en dat is een enorm pluspunt. Na the Conjuring was ik eigenlijk niet zo zeker of James Wan mij kon laten schrikken, maar het is hem toch echt gelukt om me meer dan bang te maken. De schrik zit er nog steeds ingeramd..

Nadat het stukje met de viool (heerlijk snelle, luguber vioolspel dat je haren overeind doet laten staan) het einde inlaste van Insidious: chapter 2 kon ik opmaken dat ik zeker niet teleurgesteld was. Insidious: chapter 2 is gewoon weer een heerlijke spokenfilm die een geweldige sfeer heeft. Petje af voor James Wan die toch weer een uniek en authentiek gevoel weet te geven aan zijn tweede Insidious film. Fijn om te weten dat er toch nog regisseurs zijn die de uitdaging aangaan om een horrorfilm te maken en daarin slagen.

Insidious: chapter 2 staat naar mijn mening op gelijke voet met zijn voorganger. Het is zeker een feit dat het originele, dat het eerste deel had niet meer van toepassing is op deze film maar dat is iets wat niet te vermijden is. James Wan houdt het fris door heel goed in chapter 2 terug te blikken op de eerste film. Wan vult heel goed bepaalde details in waardoor je meteen de eerste film beter begrijpt en daarmee meteen chapter 2 een uniek gevoel meegeeft. Het is interessant om meer te weten te komen over de geest (the black bride) uit de eerste film. Heerlijk luguber verhaal waarbij meer komt kijken dan je denkt.

De cast uiteraard goed omdat de meeste acteurs terugkeren. Patrick Wilson en Rose Byrne leveren weer goed werk af en het is een genot om naar ze te kijken in hun rol. Niemand deed onder voor de onder. Het was ook leuk om te zien dat de twee personages Specs en Tucker een soort van Scooby Doo mannetjes zijn die de film een beetje subtiele humor geeft die de mensen die niet goed tegen horror kunnen hard nodig hebben om op adem te komen. Actrice Lin Shaye komt weer op een leuke manier terug in de film.

James Wan heeft alles uit de kast getrokken als het gaat om de begeleidende muziek en de belichting. Zoals Insidious heeft laten zien is licht (of de afwezigheid daarvan) een belangrijk aspect in de twee films. Wan heeft op een hele unieke en originele wijze laten zien dat, het aandoen van een lamp, zowel rustgevend als beangstigend is. Heel leuk om te zien dat het aandoen van een bedlamp je zeker niet veiliger laat voelen. Jaja de viool is weer terug! Wat past die toch goed bij de film, geeft de film net dat beetje extra sfeer (waar er al genoeg van is). Verder zijn de rest van de geluidseffecten ook zeker op orde. Ik denk dat ik zelden zoveel krakende deuren heb gehoord in een film!

Wan neemt zijn verzinsel "The Further" weer mee naar zijn tweede Insidious film en weet daar een leuke draai aan te geven. The Further is simpelweg fascinerend als je het mij vraagt. Rondlopen in een oneindige pikzwarte ruimte met enkel een campinglamp met dat bijzondere blauwachtige licht. Sfeer, sfeer en sfeer. De film stikt er weer van en dat is waarom ik deze film hetzelfde cijfer geef als zijn voorganger. James Wan, ga zo door! Blijf je onderscheiden van de regisseurs die keer op keer hopeloos falen om authentieke en sfeervolle spoken films af te leveren. Ik zet mijn figuurlijke hoed voor u af.

4*

Meer van hetzelfde

Een vervolg op het eerste deel, die direct de draad op pakt na de gebeurtenissen uit het origineel. Het eerste half uur had ik mijn twijfels of dit vervolg het eerste deel wel zou kunnen evenaren maar later bleek dit gelukkig wel het geval te zijn. Het verhaal moest naar mijn idee weer een beetje op gang komen en voelde dan ook als een auto die al de nodige jaren niet meer gestart was. Maar als de motor dan eenmaal goed begint te loeien kijkt dit vervolg heerlijk weg en komen er ruim voldoende schrikmomenten voorbij. Waar ik bij het origineel vond dat de kwaliteit na de eerste helft begon te dalen was het hier juist omgekeerd. Ik vond hier namelijk juist dat deze begon te stijgen naarmate het verhaal vorderde waardoor ik steeds positiever gestemd raakte.

Met the conjuring -ook van James Wan- nog vers in mijn geheugen die ik toch een slag minder vond dan het eerste deel van Insidious ben ik blij dat dit vervolg exact hetzelfde niveau bereikt als zijn voorganger, ook al heeft dit vervolg nog steeds de nodige kritiek puntjes. Op een wat matige start na vond ik het geestenjagers koppel -net als in het origineel- nog steeds behoorlijk irritant. Het duo hoort voor een komische noot in het verhaal te zorgen, maar dit past totaal niet binnen de setting van het verhaal. Op enkele momenten brak het ook de spanning omdat de luchtige aanwezigheid van de twee personages de situatie ineens toch een heel stuk luchtiger maakt en daardoor ook minder gevaarlijk laat lijken. Het gevolg hiervan is dat het minder spannend is en dus ook minder eng. Gelukkig zijn dit soort momenten in de minderheid waardoor er nog genoeg te genieten valt.

Ik als horrorliefhebber ben met dit vervolg in het algemeen wel tevreden gesteld. Hoewel er nog voldoende schoonheidsfoutjes zijn die nog weggepoetst mogen worden is dit vervolg in zijn geheel nog steeds vrij sterk. Hierdoor staat een 3e deel -die er overduidelijk gaat komen naar aanleiding van de laatste scené- mij dan ook niet tegen, mits dezelfde kwaliteit van zijn voorgangers behouden blijft of zelfs beter wordt. Niks is namelijk minder jammer dan een sterke reeks die na verloop van tijd steeds minder wordt, waar de paranormal activity en Saw reeks ook over mee kunnen praten. Ik hoop in ieder geval op het beste voor het vervolg, want deze reeks verdiend het.

3,5*

Goede Wan weer.

Toch hoop ik hem weer eens met een nieuw horrorconcept te zien. Hij blijft een vakman, maar de geestenverhaaltjes beginnen hun effect een klein beetje te verliezen. Ook bij The Conjuring had ik hier al wat last van. Samen met wat overbodige humor en iets minder bijblijvende elementen de enige echte kritiek die ik op dit tweede deel heb.

Want Wan kan als geen ander een film als deze in elkaar steken. De opbouw, de scares, de impact (die titel alleen al) zijn krachtig en sterk, exact wat een film als deze nodig heeft. Acteerwerk is best oké, Wilson en Byrne redden zich bovengemiddeld, maar echt veel werk hebben ze ook weer niet.

Visueel kundig, de soundtrack is alleen iets krachtiger en sprekender. Wan komt niet meer aandraven met een terugkerend kinderriedeltje, al verwijst hij er nog wel even naar ergens halverwege (met "row your boat"). Toch een klein gemis, samen met de aansprekende bad guy van de eerste film. De moeder en in bruidsjurk getooide geest zijn wat bravere personages.

Een derde deel hoeft voor mij niet zo, enerzijds omdat ik Wan liever eens een ander horrorgenre zie aanpakken, anderzijds omdat een vervolg zonder Wan volgens mij helemaal nergens heen kan gaan. Beetje bang afwachten. Maar voor horrorfanaten is dit tweede deel meer dan degelijk vermaak. Gewoon erg sterk in elkaar gezet en wie het gegeest nog niet moe is heeft weer een lekkere kluif aan de nieuwste Wan.

3.5*

Gewoon even uit interesse, maar wat betekent "Tip Top From the Tulips" volgens jou?

Hij bedoelt Tip Toe Through the Tulips natuurlijk

Leuke, vermakelijke film, maar hij haalt het toch niet bij het eigenzinnigere eerste deel. De humor vond ik er wel erg leuk en fris in verwerkt, hoewel dat er mede aan bijdraagt dat ik de film absoluut niet zo eng vind als The Comjuring, om het maar even bij Wan te houden.

3,5 ster: goed voor een prima avondje vermaak.

Behoort in de categorie betere horror films!

In deel 1 zagen we wie de boeman was ...*darth maul*.., dus horror hoeven we niet meer te verwachten.

''You are not Elise right?''

Heerlijke film weer! Deel 1 was bij mij en mijn vriend (skeptische horror-bekijker) in goede aarde gevallen. Bang voor een teleurstelling gingen we de bios in. En wat waren wij verrast!

Dat heerlijke oor-schellende vioolspel als de titel in beeld komt, maakt het al helemaal prachtig. Er werd niet te lang gewacht met angst opbouwen en ramde er lekker vol in. De sfeer in en rondom het huis was gewoonweg ''creepy''. En de geluids- en muziekeffecten gaven dat oude horror spookhuis gevoel.

Wat ik zo goed vond aan dit deel is dat ze het verhaal helemaal van begin tot einde hebben uitgelegd, zonder het gevoel te geven dat het langdradig was. Josh zijn jeugd en hoe of wat met Elise wordt uitgelegd, en het verhaal achter de Black Bride. Daar was ik helemaal blij mee. Geen heksenbezwering, of een demoon van jaren terug die door de familie wordt doorgegeven. Een simpele upgefuckte seriemoordenaar, die door zijn moeder fysiek en geestelijk werd mishandeld. End of story.

Dit deel beantwoord alle vragen die je hebt of zou kunnen hebben na deel 1 en daar dient een sequel voor. Als er een deel drie komt zal dat door het einde komen, maar dan denk ik (en hoop ik) met een nieuw verhaallijn. Ik vind het wel een goed einde voor de familie Lambert en dit deel heeft meer dan verdient 4*.

Erg aardig vervolg. Het verhaal is soms wat vergezocht en ook willen Specs en Tucker op momenten erg irriteren, maar Insidious 2 is na The Conjuring weer een terugkeer naar vorm voor Wan.

Langere recensie:

Insidious: Chapter 2 (2013, James Wan) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Hmm tsja, dit deel was geen moment echt eng.
In het eerste deel zaten nog een paar behoorlijk vernieuwende schrikeffecten (heen en weer lopen buiten het raam, dan opeens de kamer in), maar daar is hier geen sprake van.
Ook helpt het niet dat de Black Bride je geen seconde doet geloven dat je naar iets anders kijkt dan een acteur in een trouwjurk. Hopelijk biedt het volgende gedrocht (in deel 3) wat meer huivermomenten.

Blijft over een aardig verhaal, met een paar leuke ideetjes. Oh, en Patrick Wilson is weer in vorm.

James Wan daar ga je.

Waar Insidious een redelijk leuke horrorfilm was is dit een waarlijk gedrocht. Vanaf de eerste minuut wordt er verschrikkelijk slecht geacteerd, echt belachelijk. Special Effects zagen er vaak niet uit. De schrikmomenten waren niet eng maar vooral irritant (en goedkoop scoren natuurlijk).

Het was mij al langer duidelijk dat Wan slecht was in drama maar qua horror zag ik hem wel als een van de betere. Nu levert hij dit amateuristische prutswerkje af dat af en toe meer een parodie op zijn ouvre lijkt door die zogenaamd grappige momenten met Specs en Tucker. Het hielp ook niet echt dat de moeder van Parker door dat mens uit True Jackson werd gespeeld maar oke...

Ik stond er in ieder geval van te kijken hoe pijnlijk slecht dit was. Tot nu toe ben ik een van de weinigen merk ik.

1,5*

Heb de film met Duitse nasynchronisatie gezien. Ik spreek geen perfect Duits, maar kon de film wel aardig volgen. Helaas begreep ik echt helemaal niks van het einde, omdat ik niet verstond wat ze zeiden. Als iemand mij kan vertellen hoe de film afloopt: erg graag!

Ondanks dat ik me wel vermaakt heb met deeltje 2 vond ik het toch een flinke tegenvaller. Deel 1 was spannend en orgineel en had een paar ijzersterke schrikmomenten die je niet zag aankomen. Toen de kledingkast in het begin van deze film alweer open ging begon werd mijn voorgevoel al bevestigd...standaard schrikmomenten en een hoop horror cliche's. Een paar weken geleden had ik namelijk ook the Conjuring gezien. mijn gedachte waren toen al van...kom op Wan, hoop dat je bij Insidious 2 ons weer weet te verassen maar helaas. Acteerwerk was wat matig en de grotere rollen voor Specs en Tucker minder geslaagd. Visueel gezien stel Wan niet teleur. Alles ziet er strak uit net als de meeste films van hem. Ook met het geluid zit het wel goed. De horror violen bezorgen je gewoon kippenvel, heerlijk. Helaas jan ik er niet meer dan een 6,5 van maken.

He's got your baby...

Insidious: Chapter 2 is een film waar ik erg lang naar uitkeek en toen ik de film eindelijk mocht gaan bekijken... werd ik erg teleurgesteld. James Wan maakt kwalitatief erg goede films, maar er zitten soms wat dompers tussen. Dit is er een voorbeeld van. De vergelijking met The Conjuring - die slechts enkele maanden geleden uitgebracht werd - wordt onvermijdelijk gemaakt. Dan moet ik toch besluiten dat The Conjuring tientallen keren enger is dan dit. Ook in vergelijking met Insidious is Chapter 2 erg slap.

Het verhaal gaat direct verder waar het eerste deel eindigde. Dit is erg goed, maar als het een tijdje geleden is dat je dat deel zag, moet je toch eventjes nadenken. De film zit wel goed in mekaar, maar weet niet altijd even goed te overtuigen. Insidious heb ik destijds afgelegd omdat ik niet meer durfde verderkijken. Dit bleef uit bij deel twee. Dit vind ik erg jammer, want de spanningsboog zit wel goed. De onverwachtse schrikmomenten bleven grotendeels uit. Dit wil niet zeggen dat ik nergens geschrokken ben. Integendeel, maar dit kwam eerder door te luide muziek.

Het acteerwerk is erg goed. Toch had ik liever Vera Farmiga gezien in plaats van Rose Byrne. Wilson doet het best goed. Wie me het meest verraste, was Lin Shaye als Elise Rainier. Zij speelde overtuigend. De dame die jonge Elise speelt was dan weer erg slapjes. Ook de dubbing was niet zo goed gelukt. Wat ik vooral miste aan dit deel was Tiptoe Through the Tulips van Tiny Tim. Dat liedje jaagt me iedere keer de stuipen op het lijf. Ook had ik op het eind die Darth Maul-demon nog eens willen zien. Jammer. Misschien voor een derde deel waar ze zich hopelijk meer focussen op het verleden van Elise.

Voorlopig krijgt deze film een 2,5*. Dit kan nog veranderen bij een herziening in andere omstandigheden.

Insidious Chapter 2 is een aardig (direct) vervolg, maar de schrikmomenten zijn niet zo verrassend meer. Het mysterie achter de spookverschijningen is een aardige, en het verhaal heeft in het begin het gevoel van een detective-serie met bovennatuurlijke twist. Hoogtepunt is op het laatst weer de geestenwereld. Het wil alleen nooit echt spannend worden zoals het eerste deel...

Zeer sterk vervolg. Ik vond de film feller als de eerste. De overlappingen met de vorige film en de tijdsprongen naar vroeger vond ik zeer mooi gedaan. Scenario zat echt goed

Als die-hard horrorfilmfanaat keek ik erg naar de film uit.

Het is een logisch vervolg op deel 1 dus je moet wel deel 1 hebben gezien om te begrijpen waar het over gaat. Ik irriteerde me dan ook mateloos aan de bioscoopgangers die deel 1 niet hadden gezien en de hele tijd uitleg kregen van de mede bioscoopganger die deel 1 wél had gezien. Zucht. Hou je bek dicht of blijf weg denk ik dan.

De film vond ik prettig wegkijken, hoewel er niet heel veel schrikmomenten. Ik vond het verhaal met The Further wel goed doordacht. De twee semi-komische sidekicks van Elise kon ik nu wat beter verdragen dan tijdens deel 1.

Wat mij betreft mag er een deel 3 komen!

James Wan weet wel hoe hij een horrorfilm moet maken. Met Saw bracht hij vernieuwing in het genre en met Insidious en The Conjuring zorgde hij voor nieuw leven in het haunted house genre. Een genre dat trouwens sterk afhangt van timing en sfeer, en niet altijd goed uitdraait. Insidious 2 gaat op dat elan verder en brengt ook scènes die doen denken aan Poltergeist en The Shining. Om maar te zeggen dat ondanks al het vakwerk van Wan, we dit allemaal al eerder hebben gezien. En met topfilms als Mama en The Conjuring in 2013 is Insidious 2 toch maar weer hetzelfde. De film kent te weinig suggestie en daarom net iets minder dan z'n voorganger. Maar verder vallen we als kijker gelukkig wel terug op dat gekende vakmanschap. Niet de beste film dus, maar ik hoop anderzijds hier zeker nog meer van te zien.

Nou laat deeltje drie maar komen....

Beter als het eerste....in mijn beleving dan.

Ik heb toch weer een keer achter me moeten kijken omdat ik dacht dat ik iets hoorde .....dat betekent voor mij dat het een goede film was.

Wan is een meester in dit soort films....na The conjuring doet hij het nog eens dunnetjes over!!!

Ik ben klaar voor deel drie.

Beter dan het eerste deel, beter dan The Conjuring (wat tegenviel naar mijn mening)!

Ik was bang voor een trage opbouw, maar gelukkig is dit niet het geval. Ook vind ik het heel goed opgebouwd (het verhaal) vanuit het eerste deel. De griezelige violen zijn ook weer lekker aanwezig. En nogmaals, het verhaal sluit zeer goed aan op deel 1. Echt goed bedacht dat verhaal achter de Hoofdgeest en de gedwongen "transseksueel" Parker.

FILM!BOY! schreef:
Heb de film met Duitse nasynchronisatie gezien. Ik spreek geen perfect Duits, maar kon de film wel aardig volgen. Helaas begreep ik echt helemaal niks van het einde, omdat ik niet verstond wat ze zeiden. Als iemand mij kan vertellen hoe de film afloopt: erg graag!

James Wan is toch een meester in spanningsopbouw in combinatie met geluid (heerlijk o.a. die creepy violen welke ook in "The conjuring" zitten). Ook in dit vervolg herhaalt hij dat trucje wederom en het heeft me toch weer een paar keer een koude rilling over het lichaam bezorgd.

Hoewel ik dit vervolg iets minder (omdat het natuurlijk allemaal niet meer echt verrassend is en er ook niets vernieuwend inzat) vond dan het eerste deel was dit toch een sterk vervolg. Het verhaal loopt min of meer vlekkeloos over van het eerste deel en ook in dit deel is de vaart hoog en gebeuren er veel spannende en enge dingen. Het verhaal is opzicht ook best boeiend en het verklaard ook het één en ander (de achtergrond) wat in het eerste deel nog vaag was. Ook is de sfeer weer heerlijk creepy (mede dankzij het geluid) en visueel is het allemaal een genot voor het oog. Omdat de cast helemaal intact is gebleven voelt alles ook weer vertrouwd aan. De cast deed het overigens weer goed en met name nieuwkomer Danielle Bisutti speelde de rol van de moeder van Parker Crane lekker eng. Ook nieuwkomer Steve Coulter als "Carl" deed het goed.

Ik ben in ieder geval blij dat James Wan ook in staat is om een sterk vervolg te maken (dit was namelijk zijn eerste keer) wat goed in elkaar steekt en ook weet te boeien, want vaak maken regisseurs er een potje van als ze een vervolg moeten maken. Ik heb me in ieder geval weer vanaf de eerste tot de laatste minuut prima vermaakt met deze film en gezien het einde kan ik alleen nog maar zeggen "op naar het derde deel"

Wan begint nu echt aan herhalingsoefeningen te doen. Toch blijven het erg degelijke herhalingsoefeningen.

Deze sequel hakte er weliswaar minder goed in als de eerste Insidious, maar weet wederom wel goed te boeien.

Het acteerwerk is redelijk tot bovengemiddeld te noemen en vooral de scares en het camerawerk zijn erg sterke aspecten van de film. Helaas hebben de geestverschijningen wel last van waar heel erg veel van dit soort horrorfilms last van hebben: je ziet teveel van ze en ze verliezen hun overtuigingskracht. Zo ook bij deze Insidious en helaas komen daardoor de scares in de tweede helft wat minder tot hun recht.

De nieuwe toevoeging van het carl personage was best tof, maar de klungelige "ghostbusters" doen het dan weer wat minder goed bij mij.

Al met al een degelijke horrorfilm, al raakt het nu toch echt eens tijd dat Wan weer met iets anders gaat komen.