Pursued (1947)

Pursued moet het hebben van twee dingen: de onwetendheid van de kijker en de geweldige acteerprestatie van Robert Mitchum. Daarnaast valt het af en toe wat tegen. De film zakt af en toe wat in en weet niet de gehele tijd te boeien. Wat echter wel hielp om de kijker van het begin tot het einde aan de buis gekluisterd te houden, was de onbekende achtergrond van Jeb (Mitchum). Hij heeft traumatische herinneringen aan zijn jeugd, maar kan zich niet alles precies meer voor de geest halen. Hij komt meer en meer in aanraking met zijn jeugd en hij herinnert zich steeds beter wat zich er in die tijd heeft afgespeeld.

De film begint bij zijn jeugd. Hij verteld over zijn jonge jaren na zijn 'adoptie' en het wordt duidelijk hoe hij die heeft ervaren. Deze vertelling loopt als een leidraad door de film en wordt bijgestaan door beelden. Hij blijkt voor de nodige problemen te hebben gezorgd en niet altijd even leuke dingen te hebben meegemaakt, maar er wordt zowel voor hemzelf als voor de kijker niet duidelijk wat er in zijn jeugd is voorgevallen en wat er voor de ontstane, ongemakkelijke situatie gezorgd heeft. Alleen de moeder des huizes blijkt weet te hebben van de gebeurtenissen uit Jebs jeugd, die ongewild een grote invloed hebben gehad op zijn verdere leven.

Die spanning en onwetendheid zorgt er voor dat alles op zijn plaats valt bij het lang verwachte einde. Het wordt duidelijk waarom hem het leven zuur wordt gemaakt, waarom zijn 'moeder' af en toe wat eigenaardig reageert op zijn vragen en bovenal komen herinneringen in hem op die vroegere gebeurtenissen uit zijn jeugd verklaren. Of hij vervolgens nog lang en gelukkig leefde is niet bekend.

Ik heb in de loop van de jaren heel wat films met Teresa Wright gezien, maar deze kende ik niet. Het is een knap psychologisch / romantisch drama rondom een oude familievete, verpakt als western. Raoul Walsh, niet direct mijn favoriete regisseur, weet de spanning deze keer goed op te bouwen door de crux van het verhaal lang verborgen te houden. Lange tijd dacht ik dat Judith Anderson eindelijk de kans kreeg om nu eens niet een feeks, maar een liefdevolle, zorgzame moeder te spelen, maar dat werd tegen het einde alsnog gecorrigeerd. Wright, Mitchum en Anderson zetten prima rollen neer, die ervoor zorgen dat de film boven de middelmaat uitstijgt.
De titel “Pursued” is trouwens een aardig gevonden (fonetische) woordspeling.

De reden van de zware vete wordt wel pas op het einde prijs gegeven wat de spanning daaromtrent zeker ten goede is gekomen, maar eigenlijk vond ik ze niet van aard om de vele drama's die er op volgden te rechtvaardigen.
Niettemin heeft Walsh hier een goede western neergezet. Eéntje met een psychologische inslag. Toch vind ik het een beetje ongewoon dat nagenoeg het ganse verhaal uit de doeken wordt gedaan door Jeb en wel aan Thor, terwijl die toch zelf grote stukken van het verhaal heeft beleefd en anderzijds is het toch wel heel eigenaardig dat Jeb's geheugen net op het einde van zijn verhaal terugkeert 
Maar goed, zo gaat het nu éénmaal en we stappen daar maar over omdat we uiteindelijk toch een goede film hebben gezien, met goed opgezette scenes en prima acteerwerk.