Twenty Feet from Stardom (2013)

Een best wel interessante documentaire die voor mij een ruime voldoende gescoord zou hebben als die niet geëindigd zou zijn met dat vreselijke "Lean on Me". Het was ook het enigste nummer wat volledig in zijn volle lengte gezongen zou worden. Hadden die documentairemakers nou echt niet anders kunnen bedenken om deze verder goede docu mee af te kunnen sluiten? Slechter kon het gewoon niet. De achtergrondzang bij doorgaans uitstekende nummers van grote popmusici zoals Lou Reed, David Byrne, Ray Charles etc klonk best wel goed. Nooit geweten trouwens dat die zang van de Ronettes gewoon fake was. Die nummers bleken ingezongen te zijn door Darleen Love en The Blossoms.

3,0*

Hm, moeilijk de film te beoordelen. Qua muzikantschap is dit een erg indrukwekkende documentaire. Als je soulvolle muziek wilt horen - ik bedoel dat niet in de zin van overdreven ad-libs en technical display, maar in de zin van oprechte, gevoelige en overtuigende soul - zit je hier goed. Zangeressen als Darlene Love, Merry Clayton, Claudia Lennear, Táta Vega en Lisa Fischer zijn soulzangeressen in de volle zin van het woord en behoren tot de grootste vocalisten van de popgeschiedenis.

Wat mij uiteindelijk tegenhoudt om hier écht enthousiast te worden komt door een paar punten. Ja, de documentaire is vakkundig gemaakt, mede met behulp van prachtig archiefmateriaal van Ike & Tina Turner, Merry Clayton en Ray Charles en originele studio-opnames. Helaas ontbreekt het bij sommige verhalen aan echte uitdieping, omdat de documentaire het fenomeen soul-zangeres té veel in universele termen wil vangen. Niet alle talking heads hebben echt iets te melden. Dit geldt voor o.a. Jagger (onsympathiek, veelal inhoudsloze toevoegingen) en Springsteen (sympathiek, maar doet te hard z'n best met bruikbare quotes te komen). Ook zijn er nooit echt langdurige interviews met de zangeressen in kwestie, en wordt er erg druk geknipt tussen verschillende personen zonder dat het nog uit lijkt te maken wie wie is en wie wat zegt. En, zoals wibro al illustreerde, vervalt de film soms wel erg in zijn eigen sentimentaliteit (met inderdaad Lean On Me aan het einde als dieptepunt). Natuurlijk zijn de verhalen ook niet allemaal even opgewekt, maar de toon was af en toe wel erg 'Amerikaans'-sentimenteel. De sterke karakters van de verschillende vrouwen had in de vorm wel wat meer naar voren mogen komen.

Neemt niet weg dat dit al met al een uitstekende docu is die je kennis laat maken met een groep muzikanten die in het verleden te ondergewaardeerd zijn geweest . En dat is natuurlijk een zeer sympathieke opzet voor een film.

Ik ben blij dat ik niet de enige ben die minder heeft met deze documentaire. Ik was al bang dat ik wat gemist had.

De eerste helft van de film lijkt te bestaan uit een lange introductieronde gemengd met de opkomst van backin vocals in de muziekindustrie. Geen van die twee dingen komt goed uit de verf omdat we ten eerste eigenlijk niets leren van deze goede vocalisten. De lijstjes met grote namen waarmee ze hebben gewerkt was voor mijn gevoel weer net iets te snel weg. Ik zou bijna gaan denken dat dit daarom gedaan is, omdat deze zangeressen nu eens op de voorgrond mochten staan.

Ik had dus ook verwacht om meer de leren over de rol van backing vocals in de industrie, maar dat gedeelte ging niet dieper dan dingen die ik al wist zonder de docu te kijken. Wel zijn er wat grote namen in de industrie die wat goede dingen te zeggen hebben over de dames. Maar toch, men had die tijd beter kunnen gebruiken.

In de tweede helft wordt het een stuk interessanter. Hier doen de dames een boekje open over hoe hun leven verder ging na hun banen als vocalist. En dat is lang niet overal een even rooskleurig verhaal. Het gehype neemt hier wat af en er is wat tijd om de persoonlijkheid/levens van de zangeressen toe te lichten. Lisa Fischer is hier positief op de voorgrond.

Dit wordt gemixt met wat wijze lessen en quotes met mooie natuurbeelden op de achtergrond. Er is een fijne lijn tussen kunst en kitsch, en ze lopen hier nog net aan de juiste kant.

3*

(Maar ze mogen allemaal voor me komen zingen. )

Zonder Cissy.

Interessante documentaire over achtergrondzangeressen van beroemde artiesten, die zich iets teveel focust op een bepaald groepje. Natuurlijk hoort Darlene Love, zij was immers de meest succesvolle, hier een hoofdrol te krijgen maar een hoop andere dames worden achterwege gelaten of zien we slechts in fotomateriaal voorbijkomen. Zo is een gemiste kans dat The Sweet Inspirations niet worden genoemd. Een van de dames van dat legendarische backingtrio was de moeder van Whitney Houston, Cissy. En zo waren er natuurlijk meer. Wat overblijft is absoluut onderhoudend en toont aan hoe belangrijk de X-factor en geluk in de popmuziek zijn. Soms heeft de zangkwaliteit er in mindere mate mee te maken, zo blijkt maar weer.

Zeer goed.

Deze kersverse Oscarwinnaar voor beste documentaire richt zich op de wereld van de backing-vocalist [net name zwarte achtergrondzangeressen], waaronder Darlene Love en Judith Hill. Een onderwerp dat zeker de moeite waard is, omdat deze dames van grote invloed zijn geweest op de ontwikkeling van de rockmuziek, vooral door hun samenwerking met Britse topartiesten als Joe Cocker, Rolling Stones en David Bowie. Stevie Wonder, Sting en Bruce Springsteen komen aan het woord, maar het zijn vooral de verhalen van de achtergrondzangeressen zelf [die hun kunsten ook op indrukwekkende wijze vertonen] die centraal staan.

De verhalen zijn weliswaar interessant, maar de vorm van deze documentaire - veel pratende hoofden, afgewisseld met archiefmateriaal - had wel wat meer originaliteit kunnen gebruiken. Absoluut de moeite van het kijken waard, maar een Oscar vind ik wel wat overdreven.

Driewerf wow...van mij had de film een uur langer mogen duren. Genieten geblazen van de eerste tot de laatste minuut. Nou ben ik al iemand die bij concerten vaak erg gefocust ben op de achtergrondzangers en zangeressen (meestal zangeressen) en ook nog eens op een bijna ziekelijke manier verslaafd ben aan soulmuziek. Stil zitten tijdens deze film was voor mij derhalve onmogelijk.

Briljante zangeressen die hun ongelofelijke verhaal vertellen. Zo ontzettend veel wereldberoemde hits, waarin hun stemmen zijn te horen. Zonder hun stemmen zouden de nummers nooit zoveel 'ziel' (soul) gehad hebben, van Luther Vandross tot The Rolling Stones, van David Bowie tot The Supremes. Toch gaan de credits van deze wereldhits naar de solo-artiest, en ik snap maar al te goed hoe frustrerend dat kan zijn. Vooral als je huizen moet schoonmaken om financieel rond te komen, en tijdens het schoonmaken op de achtergrond een hit hoort op de radio die volledig door jou werd gezongen maar niemand je naam kent. Dit overkwam Darlene Love, die later overigens alsnog behoorlijk aan de weg heeft getimmerd als solo-artiest.

Lisa Fisher, mijn hemel, wat een dijk van een stem heeft die vrouw. Lisa wie? Juist. Lisa Fisher.

Enorm veel waardering heb ik voor Judith Hill, die solo-artiest wil worden en geen 'achtergrondklusjes' meer aanneemt. Ze verdient het om wereldberoemd te worden. Nu kennen we haar van de uitvaart van Michael Jackson, waar ze gezongen heeft.

Verrassingen, zoals bijvoorbeeld Luther Vandross die achtergrondzanger was van David Bowie. Ik wist dat helemaal niet!

"Twenty feet from stardom" is een must voor de muziekliefhebber, en wie is dat niet?

Uitstekende documentaire over een aantal onbekende achtergrondzangeressen van wereldberoemde artiesten als Bruce Springsteen en Stevie Wonder. Wat een kwaliteit hebben die mensen in huis zeg, niet te geloven. Fijn dat zij nu door middel van deze documentaire eindelijk de erkenning krijgen die zij verdienen. Het blijkt maar weer eens dat de muziekwereld niet draait om talent maar om netwerken en kansen zien te benutten. De interviews en verhaallijnen zitten bijzonder knap in elkaar, ondersteund door een flinke portie prachtige muziek.

Redelijke documentaire over de positie van achtergrondzangeressen in de muziekindustrie. De persoonlijke verhalen van een aantal zangeressen die uitgelicht worden, zijn wel boeiend. Verder bevat deze documentaire aardig wat archiefmateriaal en uiteraard prachtige stemmen. Hier en daar mist het wel een beetje een lijn.

Sympathieke documentaire dit, maar wat hebben de Oscars ineens met documentaires over half vergeten figuren uit de muziekindustrie? Ach, het past wel in hun straatje.

Ik was even ban dat 20 Feet from Stardom net als Searching for Sugarman zou vervallen in het eindeloos prijzen van zijn onderwerp. Ik bedoel, deze achtergrondzangeressen hebben enorm indrukwekkend werk geleverd en verdienen respect. Deze documentaire maakt ook het belang van deze zangeressen duidelijk bij zoveel hits, iets wat ik nog wel eens dreig te missen. Alle lof dus, maar lof alleen maakt iets nog geen boeiende documentaire en de eerste helft is het vooral dat. Gelukkig is er nog een tweede helft waarin onder andere gemiste kansen, slechte behandeling en gebrek aan ambitie aan bod komt, waardoor het iets meer beet krijgt. Veel van de verhalen van deze artiesten is ook gewoon de moeite waard om te vertellen.

Verder is het een extreem conventionele documentaire, die vooral opgeleukt wordt door de vele sterke nummers. Lisa Fischer was wel een soort ontdekking voor me. Die zingt ontzettend moeilijke stukken op zo'n manier dat het weer extreem makkelijk lijkt. Hoe zuiver dat klinkt is werkelijk bijzonder. Al maakte de film ook duidelijk dat ze niet het karakter had om ooit verder te komen in de muziek.

Geniaal vind ik dit niet, maar het onderwerp is boeiend genoeg om te onderhouden en goed te informeren.

3*

Zeer boeiende docu over achtergrondzangeressen! Als muziek liefhebber kon ik genieten van de stemmen en liedjes, heel goed! Ruime archiefmateriaal met interessante feitjes die ik zelf nog niet wist.

Iedereen kent hun stem, maar weinigen kennen hun naam. Het zijn de achtergrondzangeressen of de bekking voowkels. Ze zingen meer dan ooh aah en baby baby. Vaak zingen ze de hoofdmelodie, als een link tussen de ster en het publiek. Ze leerden met passie zingen in zwarte kerkkoren, en leverden een essentiële bijdrage aan de ontwikkeling van rock en soul. Darlene Love moest toezien hoe The Crystals op haar zang stonden te playbacken. Merry Clayton zong Gimme Shelter in nachtjapon en met krulspelden in haar haar.

In veel gevallen rijst de vraag waarom die zangeressen nooit solo doorgebroken zijn. Ze zingen veel beter dan de meeste popsterren, en ze zijn niet lelijk of introvert. Ze staan wild te dansen op het podium en zwepen het publiek op. Hun gebrek aan solosucces is kenmerkend voor een cultuur waarin naambekendheid belangrijker is dan talent.

Het is een boeiende documentaire met een vlotte afwisselingen tussen oude muziekfragmenten en getuigenissen van achtergrondzangeressen, rocksterren en mensen uit de muziekindustrie. Het is leuk om dezelfde zangeressen een halve eeuw later terug te zien, nog steeds vol muzikaal vuur. Hopelijk leidt het tot iets meer erkenning van deze straffe zangstemmen.