Ping Pong Summer (2014)

Moet nogal een hit zijn op het Sundance Filmfestival. Het zal me niets verbazen als die t.z.t. ook in Nederland te zien zal zijn. Al dan niet op DVD. Hier kun je interview met de regisseur vinden.

Dank, was dit bijna vergeten. Michael Tully is een talentje. Heeft zich wat mij betreft al genoeg bewezen met zijn vorige films, maar lijkt nu pas groter te worden/meer budget te krijgen? Heel erg benieuwd.

De rol van Sarandon komt trouwens niet uit het niets, getuige ook dit artikel Susan Sarandon asks, ?Are you ready for some primetime ping pong?? · The A.V. Club - avclub.com

Heerlijke feelgood film over onder meer de jeugdherinneringen van Tully, zo vertelde hij tijden de Big Talk tijdens het IFFR. De muziek is te gek gekozen en zorgt voor een goede flow. Tully onthulde dat de good guys de coole tunes -electric boogy- hebben gekregen, de bad guys de cheesy eighties sounds. Er zijn meer kleine feiten uit zijn jeugd verwerkt in deze film: het beroep van zijn vader (statetrooper), de regio waar het zich allemaal afspeelt. Naast de muziek is de enscenering uitstekend en erg herkenbaar. Het geklooi met cassettedecks, de mooie arcades met herkenbare flipperkasten en computerspellen, de glimmende broeken met ritsjes kortom de hele 80ies trend die vandaag de dag een revival beleeft. Daarmee is deze film heel knap uitgewerkt maar uiteraard niet de enige met een mooie 80ies stempel (voorbeeld IFFR Suzanne (2013), maar natuurlijk ook The Wolf of Wall Street (2013). Ik zal de film denk ik niet snel vergeten vanwege de verfijnd uitgewerkte "80ies-feeling"....dat is vast niet makkelijk te evenaren. Al met al was het des festivals dat de knaapjes in deze film op zo'n manier de show stalen dat het publiek echt flink reageerde op grappige en aandoenlijke scenes en opmerkingen....en dan vertelde Tully vooraf nog dat het nieteens een erg bewust gemaakte feelgoodmovie was....

Leuk sympathiek filmpje. Vooral qua tijdsgeest leuk neergezet en uitgewerkt, maar echt bijzonder wordt het eigenlijk nergens. Wel de moeite waard maar blijft vermoedelijk niet heel lang hangen. 3*

Mijn hoogtepunt van het IFFR. Tully zette de sfeer al goed neer met zijn openingspraatje: "This is not the darkest film you'll ever see".

Het is een heerlijk klein filmpje, met alles wat de 80's zo fout maakte erin. De grote charme is dat alles klein gehouden wordt; de drama, de humor, nergens gaat het de diepte in. Daarnaast schuwt Tully niet om met stereotypes te werken. De bullies zijn bijvoorbeeld gewoon klassieke etters, niets meer niets minder. Conte speelt verder een prima rol als het sulletje en Sarandon heeft ook duidelijk pret in d'r rolletje.

Het mag dan allemaal niet bijster origineel zijn, maar ik heb anderhalf uur genoten van Ping Pong Summer. 4,5*

Tully over de film: klinkt leuk

Onverwacht leuke feelgood movie met een heerlijke aankleding en een hoop herkenning. Mooie Dirty Dancing en Rocky elementen erin. Heb me prima vermaakt.

Heerlijk niets-aan-de-hand filmpje met een enorme nostalgische aantrekkingskracht en met een subliem jaren 80 tijdsbeeld (constant het gevoel gehad naar een jaren 80 film te kijken). Door de vele malen hiphop muziek is het ook zo sterk dat Tully gaat voor een periode voordat Hiphop echt commercieel werd. Heerlijke soundtrack, zowel hiphop als non-hiphop. Film grossiert in cliche's maar die zijn dan ook zo bewust dat het zo enorm goed werkt. Ping Pong Summer is door haar zelfbewustheid en design zo uitmuntend dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen Ping Pong Summer zal typeren als middle of the road. Erg fijne flauwe zelfbewuste humor.

Inhoudelijk mag het dan nergens kenmerken heeft van baanbrekende cinema waar filmsnobs mee weglopen maar de film heeft een ziel, en is een overduidelijk levenswerk van Tully waar zoveel jaar creativiteit in zit en door haar nostalgische karakter weet de film enorm blijven hangen. Vooral als je op een leeftijd zit waar je met veel plezier terug kijkt naar je jeugd en die tijd min of meer wil herbeleven zit je met Ping Pong Summer wel goed. Dat is nou net de reden waarom ik deze cinema nou zo sterk vindt.

Feitelijk gewoon een genrefilm zoals er honderden zijn. En het script is aardig gevuld met clichés. Maar in tegenstelling tot de minder mainstream poging tot een nostalgische nineties-film op het IFFR, L for Leisure, heeft dit wel een hart en een ziel. En is dit bovendien zo'n welkome makkelijke midden in een filmfestival. Fijn om Sarandon in een bijrolletje te zien. Heb ik altijd wel een zwakje voor. Geen film die me enorm bij zal blijven, maar aangename nostalgische feelgood was het wel.

Ik las trouwens dat nota bene Justin Bieber belangstelling had voor de hoofdrol in deze film. Ben blij dat hij het niet is geworden.

3.5*

Best wel cheesy en fout filmpje, maar dat weten de makers zelf ook. Een coming-of-age verhaaltje over vriendschap, liefde, een arcade hal en tafeltennis. De audiovisuele aankleding van de film is geslaagd; veel hiphop, glamrock en foute popmuziek. Meiden met van dat "hee mn föhn is ontploft" haar en kilo's felgekleurde make-up. Voor de zogeheten boombox is ook een grote rol weggelegd. Popcultuur referenties te over ook, maar ze worden niet uitgespeld. Zo word er tussen neus en lippen nog even "vegetarian" gelinkt aan "Meat is Murder", maar wordt daar verder niet op gehamerd. Zo kan het dus ook *kuch 500 days of summer kuch*.

Dat de kijker het einde kilometers van tevoren ziet aankomen hoort er allemaal bij en dat is het spel ook een beetje, toewerken naar die epic finale. In de tussentijd gebeurd er allemaal leuks qua plot. Eigenlijk een standaard genrefilmpje, maar de uitwerking is wel persoonlijker en meer awkward en realistisch dan dat we meestal zien. Door een langzaam tempo dat de kijker rustig laat kennismaken met de karakters, zijn de pijnlijke momenten voor de kijker net zo pijnlijk. Deels omdat je weet hoe dat misschien in je eigen jeugd ging en deels omdat je met de karakters meeleeft. De rol van Sarandon is een kleine, maar belangrijke, maar vind ik toch ietwat geforceerd en nep. Doet een beetje afbreuk aan de naturel sfeer van deze film.

De film werkt, omdat we in onze jeugd allemaal wel eens een zomer geromantiseerd hebben. Een zomer waarvan je wilt dat ie eigenlijk niet zou eindigen. Dat gevoel weet de film heel erg op te roepen. Hierdoor heeft het gelijkenissen met Adventureland (2009), maar komt wel veel eerlijker en oprechter over. Een film als Jess + Moss (2011) is misschien nog wel een meer treffende gelijkenis, omdat die ook qua nostalgisch tijdsbeeld (cassettebandjes etc, bitterzoete jeugdherinneringen) meer overeen komt.

Leuk en grappig.

Ping Pong Summer is vooral een film die heel veel elementen uit andere films parodieert. Het heeft eigenlijk de formule van een sportfilm gecombineerd met een coming-of-age verhaal. De dramatische scenes rondom de ping pong tafel zijn ontzettend grappig. Het gaat uiteindelijk maar om een sullig potje ping pong in een arcadehal maar het wordt zo gebracht als een van de belangrijkste sportevenementen ooit. De film deed mij dan vooral denken aan Adventures of Power.

Eigenlijk een film bomvol filmmomenten die vooral leuk zijn voor mensen die films kijken en dat herkennen. Denk aan clichés zoals het gekke vrouwtje in een eng huis op de hoek van de straat, twee bullies met ontzettend veel cheezy one-liners, het trainen voor de ping pong wedstrijd op een manier dat me doet denken aan bijvoorbeeld The Karate Kid.

De clichés zitten er allemaal bewust in met een knipoog naar andere films. Behalve de clichés en de subtiele humor is de film ook nog aardig gefilmd met een sterke soundtrack. De elektronische deuntjes vind ik behoorlijk tof. De tijdsbeeld van de jaren 80 komt zoals hierboven al gezegd heel goed naar voren. Ja, leuke film!

Ik vond The Way Way Back dan toch net iets beter. Vooral Radical speelt z'n rol wel heel gelaten. Alles is 'okay, i guess, sure, whatever' en door die gelatenheid word je niet echt meegezogen in het verhaal. Film deed me ook denken aan het betere Adventureland. Die opmerkingen van die twee pestkoppen zijn wel heel fout, zeg

3.5* dus voor deze.

Tegenvaller....leuke 80s setting goed acteerwerk door de meeste...maar verder blijft de film vlak de comedy,drama en er zijn ook geen hoogtepunten te vinden in de film.

The Way Way Back (2013) heeft veel raakvlakken met deze film alleen die is stukken beter.

Ook The Spectacular Now (2013) en The Kings of Summer (2013) zijn films van de laatste tijd met een vergelijkbaar pallet....en keken beter weg.

Doorsnee.

De 80s revival werkt beter binnen het comedy genre dan het horror genre, al is het maar omdat er makkelijker mee te lachen valt. Foute boel alom, jammer genoeg weet de film daar niet al te veel aan toe te voegen.

Grossiert een beetje in referenties, waarschijnlijk in de hoop dat mensen maar niet teveel op het flauwe plotje letten. Veel gebeurt er niet, en wat er dan al voorbijkomt is niet bepaald verrassend of eigen. Nu ben ik ook niet erg vatbaar voor dit soort nostalgie. Ik kan er best om lachen, maar verder wordt ik er niet echt warm van, al heb ik het tweede deel van de 80s toch bewust meegemaakt.

Acteerwerk is redelijk, vond vooral de vader en Fry wel grappig, de "bad guys" zijn eerder lomp en saai, verder mist de film ook wat leuke randpersonages, zoals een The Way Way Back die wel had (al was dat dan nog iets uitgesprokener een comedy).

Kabbelt allemaal maar een beetje voort. Vervelend is het nergens, maar het voelt erg makkelijk aan en weet nooit echt vol te overtuigen. Redelijke filler dus.

2.5*

"Now is the time to stop being a loser."

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had.

Op zich wordt er wel een aangenaam jaren '80 sfeertje gecreëerd, ondersteund door een hiphop georiënteerde soundtrack. Het is dan ook te merken dat de film vol zit met de nodige referenties en op een bepaalde manier werkt het als een parodie, omdat enkele gebeurtenissen dik zijn aangezet. Hierbij zet Marcello Conte een prima sulletje neer.

Helaas blijft het verhaal enigszins achter bij de sfeer; als kijker word je om de oren geslagen met vele clichés en voorspelbaarheid. Eigenlijk gebeurt er qua verloop nou niet echt iets noemenswaardig. Daarnaast had de rol van Susan Sarandon uitgebreider gekund, zodat het minder geforceerd overkomt.

Al met al redelijk, maar voor mijn gevoel had hier meer in gezeten. Desondanks kijkt het geheel wel aardig weg.

Dikke 2,5 sterren.

Duidelijk dat het een parodie is. In elk geval hoop ik dat dat de bedoeling was van de makers. Kon mij niet boeien.

Wat een heerlijk sympathiek feelgood filmpje zeg! Meer hoef ik er niet over kwijt eigenlijk.

Ten eerste: dat zusje, wow, echt, ik heb ergens een fetisj voor dit soort altomeisjes en als er nog humor bij komt kijken ben ik snel verkocht.

Ten tweede: dit vind ik nu echt films voor in de herfst of de nazomer, nog even nagenieten met de wind en regen als achtergronddecor. Hebben meer mensen dat?

Dan de film. Deed me denken aan The Way Way Back, met een zelfde soort verhaal, locatie en hoofdpersoon, en had die eerste vooral een enorme vibe en Sam Rockwell, deze Ping Pong Summer heeft vooral de soundtrack. Een erg fijne die de beelden mooi ondersteunt, een lekker zomers gevoel geeft (al luister ik dit soort hiphop nooit snel, dat mag rauwer en donkerder) en meehelpt aan één fantastisch shot bij dat buffet. Echt, dat éne shot heeft zoveel zeggingskracht, op zichzelf en in de context van de film.

Verder leuk gespeeld door iedereen wel, van oud tot zeer jong en onervaren, lekker kleurrijk, een heerlijke sfeer van de 80s en het vakantiegevoel komt echt goed naar voren. Is de film dan echt fantastisch? Nee. Een echte vibe miste ik wel (die The Way Way Back wel had) ondanks al die muziek en voluit sprankelen deed de film niet. Verder een wat cheesy einde en een rolletje van Sarandon (wel een sterke rol) die wel wat uitgebreider had mogen zijn. Maar al met al wel genietbaar en zorgt voor een fijne glimlach. 3,5*.

Dit is nou eens een film waarin die retrolook echt overtuigt. Duidelijk een persoonlijk projectje van een regisseur die zelf in die is opgegroeid en zich vol overgave op alle juiste details stort. Al die details lijken de regisseur in al zijn enthousiasme soms haast wel af te lijden als je hem zonder enige echte noodzaak gewoon van die jaren tachtig dingetjes in beeld ziet brengen. Wel erg leuk allemaal.

De film zelf is redelijk. Dat vrije vakantiesfeertje dat vooral voor kinderen zo leuk is en ook voor jezelf bepaalde herinneringen oproept is echt heel leuk, maar bij vlagen is de film wel wat amateuristisch. Grotendeels door de nogal groene acteurs. Het levert geen echte ergernissen op maar ik vond de hoofdpersoon bijvoorbeeld weinig innemend. Als dat wel zo is werken dit soort verhaaltjes toch op zijn best.

Verder valt de onschuld van iedereen op, mede door het tijdsbeeld dat eigenlijk onvergelijkbaar is met nu. Daardoor lijkt het soms wel heel erg op een film puur gericht op kinderen, terwijl je je af kunt vragen hoeveel die zich zouden interesseren in oude die oude mode, muziek en technologie. De humor is soms wel heerlijk droog. Een beetje on-Amerikaans soms zelfs misschien. 3.0*.

Redelijke film, leuk tijdsbeeld verder wat voorspelbaar saai.

Leuk, aandoenlijk filmpje met het juiste jaren 80-gevoel. De film is volgens mij bewust heel 'klein' gehouden. Kijk alleen al naar de climax; dat suffe potje tafeltennis op het einde, met 15 man publiek . Maar goed dat hoort er een beetje bij, al is het daardoor geen film geworden die me lang bij blijft. En het is bij mij ook niet zo dat een film die bewust terug in de tijd gaat, bij voorbaat al hoger beoordeeld wordt. Zo veel doet zo'n concept me verder niet, al is het wel fijn dat het beoogde decennium goed en gedetailleerd naar voren komt.

Dus dan blijft er een niet al te opwindend, gemiddeld en lekker wegkijkend filmpje over.

2,5*.

Matige film over een jongen die met zijn ouders op vakantie gaat en wordt uitgedaagd voor een ping-pong wedstrijd. Een voorspelbaar coming-of-age film gesitueerd in de zomer van 1985 (die tijdgeest is hier prima neergezet). Het verhaal heeft verder weinig om het lijf en de personages zijn ook niet bijster interessant, maar vervelend wordt het nergens. Net geen 3.0 sterren.

2,5 ster voor de geweldige manier waarop ze in 2014 de jaren 80 neerzetten en de lekkere jaren 80 muziek!

Verder niet echt een super film.

Saai, viezig, losse eindjes, Susan Sarandon niet op d'r plek, etc. Niet best.