Jiao You (2013)

Hoe langer de film, hoe meer traagheid ik over het algemeen kan verdragen. Ik wilde dat Stray Dogs door en doorging, maar was mij bewust van de speelduur. Hierdoor hoopte ik dat enkele lange shots niet te lang zouden duren, alleen maar omdat ik zoveel mogelijk van Tsai's universum wilde meemaken. Hoewel dit zijn langste film is, had hij van mij daarom wel het dubbele mogen klokken.

Maar een sterke klassieke Tsai waarin veel van zijn thema's en andere trademarks terugkomen, regelmatig in duidelijke referenties naar zijn vorige films. Vooral I Don't Want to Sleep Alone en Vive L'Amour zie ik hier sterk in terug en het regent misschien zelfs meer dan in The Hole. Wel ontbreken inmiddels de sociale onhandigheden en hebben deze plaatsgemaakt voor een op het oog meer berustend leven (in armoedige omstandigheden), zonder dat Lee's personage dit accepteert, wat ons in enkele tour de force scènes duidelijk wordt gemaakt (het moment met de kool is misschien te doorzichtig, maar door de watermeloenreferentie werkt het toch ook wel). Zoals de Volkskrant ook schrijft levert het een minder speelse film op en het is daardoor misschien ook taaier voor de kijker. Het past echter wel bij Lee's personage die ook ouder is geworden en voor het eerst de verantwoordelijkheid van kinderen draagt. Net als in Journey to the West vraagt Tsai veel van Lee en hij zet wederom een indrukwekkende performance neer. We krijgen verder toch weer veel eenzaamheid, vervreemding, problemen met communicatie, een hang naar het verleden, kapitalistische gevolgen en stad versus natuur voorgeschoteld. Dit allemaal in de bekende precieze kaders met regelmatig aparte cameraplaatsen en -hoeken en bijzonder mooi kleur- en lichtgebruik. Misschien wel iets minder uitgesproken bevreemdend en kunstzinnig dan voorheen. Gelukkig geen (piano)muziek op de geluidsband te bekennen, de omgevingsgeluiden vormen de soundtrack.

Ik ben er nog niet over uit hoe goed ik Stray Dogs nu werkelijk vind en waar ik hem in zijn filmografie zou rangschikken. Het zou geen onlogische slotfilm zijn, al hoop en denk ik dat Tsai gewoon verder gaat.

Flarden van de oude Tsai.

Ik zou nog eens een paar films moeten terugkijken (vooral The Hole en What Time Is It There? dan) om te kunnen beoordelen waardoor deze latere Tsai's het nooit helemaal doen voor mij. Ook hier zie ik weer momenten die erg mooi zijn, maar ook momenten waarop Tsai en karikatuur van zichzelf lijkt geworden.

Dat Tsai staat voor traag en ogenschijnlijk nietzeggende scenes is bekend, maar hier overdrijft hij toch echt een beetje (en in de opvolger van deze nog een graadje erger). De scene met de kool en de eindscene(s) zijn duidelijke momenten waarop ik me afvroeg wat die extra minuut (na alle extra minuten) nog zou moeten toevoegen. Erger misschien nog wel de 'we staan in een stad met een bordje' scene die enkele malen terugkomt.

Misschien komt het wel omdat de humor en luchtigheid wat uit z'n films is verdwenen. Vroeger waren er toch altijd lichte toetsen die het allemaal wat leuker maakten, nu is het toch vooral armoede en droeve personages die het moeilijk hebben. Naar mijn gevoel ook iets te emotief, vond de jankende Lee met kool bijvoorbeeld niet zo geweldig goed geacteerd.

Maar tussen die mindere scenes ook nog veel mooie dingen gezien. Het huis waar ze uiteindelijk in terechtkomen is geweldig, ook een aantal shots zijn om in te kaderen. Genoeg scenes die lang duren maar waar wél op het juiste moment geknipt wordt. Alleen gaat het iets te veel op en af met deze film.

Slecht was het niet, maar Tsai heeft veel betere films gemaakt en ondanks dat deze iets meer teruggrijpt naar z'n vroege '00 werk mist het de frisheid die Tsai zo leuk maakte. Hopelijk komt hij z'n dip nog een keer teboven, maar ik betwijfel het eerlijk gezegd.

3.5*