Secret Ceremony (1968)

Is deze de moeite om 10€ uit te geven?

Ligt eraan. Het is wel een aparte film, maar hij is nogal traag en Elizabeth Taylor overtuigt niet altijd.

Robert Mitchum speelt weer een zwart personage zoals je hem ook kent uit the 'Night of the Hunter' en de eerste 'Cape Fear', Maar hij komt pas veels te laat in het verhaal.

De sfeer en het verhaal deed me denken aan '3 Women' van Robert Altman. Ook een claustrofobisch verhaal met alleen maar gekke mensen. Vrolijk word je er niet van en overtuigend is het evenmin. Jammer.

Soms besluit je een film te kijken omdat je er goede dingen over hebt gehoord. En soms omdat je een bepaalde acteur of regiseur waardeert. Secret Ceremony valt in die laatste categorie. Joseph Losey had al een naam gemaakt met de anti-oorlogsklasieker The Boy With Green Hair (1948) en de cultfilm Modesty Blaise (1966) toen hij dit psychologische drama maakte.

Een onstabiel meisje, Cenci (Mia Farrow), denkt in een oudere prostituee, Leonora (Elizabeth Taylor), haar overleden moeder te zien. Leonora maakt van de gelegenheid gebruik om de dood van haar dochterje te verwerken, en om mischien wat spullen uit Cenci’s huis mee te kunnen nemen. Alles lijkt goed totdat Cenci’s stiefvader (Robert Mitchum, met een vreselijke Chriet Titulaer baard) roet in het eten gooit, terwijl hij zijn incestueuze gevoelens op Cenci botviert.

In alles is Secret Ceremony pretentieus. Het verhaal, het acteerwerk en de regie, het lijkt wel of alles zo over de top mogelijk en “schokerend” moet zijn, dat het lachwekend wordt. Ook komt het vandaag de dag oubolig over, zoals de acteurs de dialogen brengen.

Nee, helaas. Met Secret Ceremony heeft Joseph Losey me niet blij gemaakt, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel en blijf hem in de gaten houden.

Bijzondere film, die lange tijd mysterieus blijft over het hoe en wat van de hoofdpersonen. Zodra het wel duidelijk wordt, zet het drama-aspect extra hard in. Mitchum krijgt een glansscene tegenover Taylor op het strand, maar voor de rest vond ik beiden (maar vooral Taylor eigenlijk) niet buitengewoon goed bezig. Toch is de rol van Mitchum als advocaat van de duivel er niet eentje om snel te vergeten, al is het maar vanwege zijn tekst.

Farrow daarentegen is haar rol op het lijf geschreven en dat tilt het geheel naar een hoger plan. De twee tantes hadden van mij ook meer in het verhaal verwerkt mogen worden. In tegenstelling tot Stephan vond ik het niet pretentieus, maar eerder gedurfd; een uitzonderlijke, boeiende en duistere familiegeschiedenis die al erg lang aan het borrelen is, maar waarvan de film slechts de laatste dagen meepikt.

Het einde waar Leonora de stiefvader vermoordt vond ik dan weer niet nodig. Wel toepasselijk was het 'mopje' over de twee muizen in een emmer met melk, die ik ook al eens in 'Catch Me If You Can' tegenkwam.

Een kleine acht voor deze eerste kijkbeurt, en Losey houdt me nieuwsgierig.

Ik heb gelezen dat er aan deze productie behoorlijk gesleuteld is en dat de oorspronkelijke versie de beste was. Ik heb geen idee welke ik gezien heb. Op een of andere wijze fascineerde dit bizarre, benauwende, huiveringwekkende psychologische moeder-dochter drama (misbruiktragedie) met een onnodig ingewikkeld gemaakt verhaal dat subtiliteit node miste. De vrouwelijke cast deed aan een onnatuurlijke vorm van overacting.

In het jaar dat Mia Farrow in Rosemary's Baby schittert maakt ze ook dit zwart psychologisch drama. Vond haar bijzonder sterk acteren. Geen topper maar eentje om te onthouden!

Een soort freudiaanse fabel waar een vrouw die haar kind kwijt is en een jonge vrouw die haar moeder kwijt is elkaar vinden, maar vervolgens terecht komen in iets dat het midden houdt tussen een gezamelijke psychose en een soort machtsstrijd.Waarbij duidelijk wordt dat ze het niet allebei kunnen overleven

Mia Farrow speelde in deze film in hetzelfde jaar als haar bekendste rol, die van Rosemary in Rosemary's Baby. Helemaal in het begin van haar loopbaan. Taylor had na een fase als kindster en een fase als superster in deze tijd vooral behoefte aan uitdagender rolle. Mitchums rol is echt een bijrol. Bizar is dat in de Amerikaanse TV-versie (als extra op mijn blu ray) een begin en een einde zijn toegevoegd waardoor de hele film het verhaal is van de psychiater van Taylor. Het maakt de film een stuk minder mysterieus. Overigens gebeurde dit geheel buiten Losey om.

Geweldig is Secret Ceremony niet. Een zwaarmoedige film waarin iedereen van het padje af is en/of anderen manipuleert. Maar met name Farrow bewijst in deze fase van haar carrière echt een boeiende actrice te zijn en stijgt boven de rest uit.