Tusen Ganger God Natt (2013)

Pas de vierde film van regisseur Erik Poppe sinds 1998; de beste man werkt niet bepaald snel. Zijn laatste twee films, Hawaii, Oslo en Troubled Water, vond ik erg goed, dus er was wel sprake van een bepaald verwachtingspatroon voor deze nieuwe film. En ja hoor, het is de onvermijdelijke tegenvaller geworden. Niet dat de film slecht is, absoluut niet, maar er schort wel het één en ander aan. De plot is niet bijster boeiend en de personages kennen niet genoeg (interessante) ontwikkeling, ondanks het sterke spel van vooral Juliette Binoche en dochter Lauryn Canny. Visueel zit alles degelijk maar wel wat anoniem in elkaar; dit had eigenlijk zo een film van bijvoorbeeld Susanne Bier kunnen zijn. Kortom, dit was het lange wachten niet helemaal waard. Hopelijk hoeven we nu niet weer zes jaar te wachten op Poppe's volgende film...

Het verhaal is nogal suf, het flauwe romantische plotje van een oorlogsfotograaf die wat te dicht op haar onderwerp komt. Erg cliché allemaal. En erg vlot verteld wordt het ook niet. Dat heb ik wel eens beter en leuker zien doen.

Moeder en dochter spelen dan wel weer goed, en dat helpt wel weer een heleboel. Qua beelden is het ook prima in orde. En het verhaal is, hoe flauw het ook is, toch wel ietwat indringend. En daarbij nog, ik kan een film met Binoche eigenlijk niet echt slecht vinden.

Oh en extra kudo's voor wie Larry Mullen Jr. herkent natuurlijk.

Psychologisch drama over de gespannen relatie tussen een verbeten —zeg maar obsessieve— oorlogsfotografe en haar thuisfront. De film opent en eindigt met heftige beelden over het inzetten van vrouwen bij zelfmoordacties in Afghanistan. Ook de reportage over het vluchtelingenkamp in Kenia mag er qua intensiteit zijn. Maar de huiselijke spanning, die dat teweegbrengt, komt niet echt van de grond, omdat die niet veel dieper gaat dan het onderling wisselen van niet begrijpende blikken. Zonde.

Ik vond het vanaf het begin best een indringende film. Alsof je naar een verslaafde kijkt . De onbedwingbare drang om steeds weer op pad te willen gaan voor dat ene mooie shot, maar aan de andere kant ook thuis willen blijven bij het gezin. De wanhoop van kids en echtgenoot werd ook overtuigend neergezet. Het tempo van de film was m.i. prima, van traagheid geen last gehad.

De rol van de drummer van U2 vond ik geen toegevoegde waarde hebben. Telkens als 'ie in beeld kwam dacht ik:"Hé U2".

Een soort variant op The hurt locker, hoewel bij Poppe er meer aandacht is voor de ideolistische motivatie. A thousand times goodnight is vooral dan indrukwekkend als we Binoche bezig zien met haar werk als oorlogsfotograaf. Zoals BBarbie al aangeeft komt het conflict met het thuisfront wat minder goed uit de verf. Probleem is onder meer dat de spanningen versnipperd raken tussen echtgenoot en dochter. Een echte miskleun is de schoolspeech van dochter Steph, die veel te pathetisch en sentimenteel is, en dat is een valkuil waar Poppe wel vaker in lijkt te vallen. Niet over de gehele linie geslaagd dus, maar als portret van een bezeten fotograaf is A Thousand times goodnight toch wel overtuigend en bepaalde beelden uit de film zijn krachtig genoeg om nog een tijd te blijven hangen.

Interesssante film van Poppe, maar helaas wat te veilig. Zijn twee eerdere films hadden daar ook wel enigzins wel mee te maken, maar hier werkt het minder.

Het familiedrama begint tamelijk goed, maar verzandt in een kleine reeks te makkelijke en te sentimentele taferelen. Het staat in schril contrast tot de de sterke scenes van de fotografe aan het werk. Met wat veranderingen en-of geknip had dit echt een goede film kunnen zijn.

Desalniettemin is de film bij vlagen imponerend. Binoche draagt de film uitstekend, al gebruikt ze wel weer wat bekende foefjes. Over het geheel mooi in beeld gebracht met goede muziek van Armand Amar. Al mag gezegd worden dat deze al een flinke tijd zijn eigen werk opnieuw gebruikt. Dat maakt dat deel in Afrika met moeder en dochter wat moeizamer om ingezogen te worden, hoewel het effectief blijft.

Redelijke en interessante film al is het wel verre van vlekkeloos. Enerzijds zal het rustige tempo niet iedereen bevallen, anderzijds vond ik de film wel heel erg gemaakt/geforceeerd. Dat die situaties nodig zijn om het drama tot zijn recht te laten komen begrijp ik wel, maar het maakt de film toch behoorlijk onnatuurlijk.

Ik geloof niet dat er mensen zijn die zoveel betrokkenheid hebben als de hoofdpersoon + tegelijk afstandelijk+betrokken zijn met hun gezin + gelijktijdig weinig of geen waarde hechten aan hun eigen leven of dat van hun dochter. Het lukt me niet om dat allemaal met elkaar te rijmen, en de regie probeert dat wel en dat pakt niet zo goed uit. Of je bent betrokken of je bent het niet, of je houdt van je gezin of je laat ze lijden en zet ze op het spel, maar niet alles tegelijk. Je moet inderdaad, zoals haar man aangeeft, behoorlijk gek zijn, en ik denk dat niemand die vrij rondloopt zo gestoord is als de hoofdrolspeelster.

Prima als drama, mits je het verhaal wel met flinke korrel zout neemt. Een magere 3*

Goeie film over een fotograaf van conflictgebieden die leeft voor haar werk, maar er ook nog een gezin op na houdt. Realistisch in beeld gebracht, alhoewel de acties van het hoofdpersonages dat niet altijd zijn (ondanks een goeie rol van Juliette Binoche). Een aantal sterke scenes waaronder de openingsscene.

Een mooie drama film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Juliette Binoche speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Een moeder waagt haar leven als fotograaf om in oorlogsgebied foto's te maken. Haar man en kinderen hebben daar uiteraard grote moeite mee. En daar gaat de film over. Eigenlijk is het vooral een film over een moeilijke huwelijksrelatie met een hoop afleiding om het echte onderwerp van de film te camoufleren. En dat is wat me vooral tegen staat. Ik ken wel betere relatiefilms, die een stuk dieper gaan en waar je je wel in kan meeleven met de hoofdpersoon. Als dan uiteindelijk de plotwending komt die eigenlijk dus geen plotwending is, zakt de film voor mij echt in en heb ik er bijna spijt van dat ik deze film heb uitgekeken. Al wordt er wel uitstekend geacteerd en zitten er ook mooie en bijzondere plaatjes in de film. Maar ja, Erik Poppe heeft dan ook wel een naam hoog te houden.

Persfotograaf Rebecca [Juliette Binoche] laat haar echtgenoot Marcus [Nikolaj Coster-Waldau] en haar dochters Stephanie [Lauryn Canny] en Lisa [Adrianna Cramer Curtis] regelmatig achter voor fotoreportages waarbij ze haar leven op het spel zet. Nadat ze tijdens haar werk ternauwernood een explosie overleeft, blijkt dat vooral bij Stephanie erg hard aan te komen. In overleg met Marcus besluit Rebecca haar oudste dochter mee te nemen naar een Keniaans vluchtelingenkamp om het belang van haar werk duidelijk te maken. Voormalig cameraman en persfotograaf Poppe putte uit eigen ervaringen en dat is zichtbaar en voelbaar in elke frame. Binoche geeft een van haar beste vertolkingen weg als een vrouw die verscheurd raakt tussen haar ouderlijke verplichtingen en haar professionele en morele verplichtingen. Indrukwekkend speelfilmdebuut van Canny. De poëtische slotscène is onvergetelijk.