Bless Me, Ultima (2013)

I bless you in the name of all that is good and strong and beautiful.

Een simpel en mooi in beeld gebracht coming-of-age verhaal. De film is gebaseerd op een roman van Rudolfo Anaya, een Amerikaanse auteur en één van de grondleggers van de hedendaagse Chicano literatuur. Antonio vertelt het verhaal hoe hij opgroeide in New Mexico onder het toeziend oog van Ultima, een curandera of heelster. Ultima bezit kennis over heelkundige kruiden en wordt door de inheemse bevolking soms bekeken als een persoon die bovennatuurlijke krachten bezit om personen te genezen van ziektes die zijn veroorzaakt door boze geesten. Een ziekte waarvan ze geloven dat het een straf door God is. Andere zien Ultima dan weer als een soort heks (Bruja) die zich kan transformeren in een uil. Antonio vergezelt haar terwijl ze geneeskrachtige kruiden verzamelt. Hij bezoekt samen met haar de zieken en begint de verbondenheid van de natuur met het proces van genezing te begrijpen, ook al krijgt hij nooit een expliciete wetenschappelijke verklaring over de genezing van zieken, het bestrijden van heksen door spreuken of de reden waarom ze soms besluit niet in te grijpen.

Verwacht je niet aan flitsend entertainment of actierijke fragmenten. Ondanks dat de film op een gezapige manier voortkabbelt en een beeld schept van deze gemeenschap in Guadalupe, kon de film mij toch boeien. Ik heb de roman nooit gelezen en kan dus ook geen oordeel vellen of de film in grote mate het boek volgt of niet. De hoofdmoot van de film toont de relatie tussen Ultima en Antonio. Je merkt onmiddellijk dat er een enorm sterke band is tussen deze twee vanaf het eerste moment dat ze elkaar ontmoeten. De fragmenten waarbij Ultima haar kennis van geneeskrachtige planten en kruiden doorgeeft aan Antonio, zijn enorm prachtig en emotioneel geladen. Ook het moment dat Ultima een nonkel van Antonio gaat genezen is eigenlijk een sleutelmoment. Er is een vloek over hem uitgesproken door een dochter van een lokale inwoner genaamd Tenorio Trementina. Uiteindelijk wordt Antonio geconfronteerd met een soort van exorcisme met daaropvolgend de toepassing van een soort voodoo ritueel.

Het doorlopend thema is eigenlijk Antonio’s christelijk geloof dat zich aan het ontwikkelen is en de primitieve rituelen die daar lijnrecht tegenoverstaan. Het moment waarop hij zijn eerste communie doet en zogezegd één met God wordt, ziet hij de kans om een vraag beantwoord te zien i.v.m. Narciso. Het feit dat hij geen antwoord ontvangt zorgt ervoor dat er twijfel ontstaat over het hele christelijke geloof. De dood van een vriendje die ongelovig is doordat er zoveel onrecht hem is aangedaan, speelt waarschijnlijk ook wel mee.

De vertolkingen van Ultima en Antonio door Miriam Colon en Luke Ganalon zijn uitstekend en geloofwaardig gespeeld. Colon is een vrouwelijke Mexicaanse variant van “Gandalf” met een sterke persoonlijkheid ondanks haar gezegende leeftijd en een doorgroefd,gebruind gelaat dat wijsheid uitstraalt. De uitblinker is echter Ganalon. Schitterend geacteerd. Ook de bijrollen zijn perfect gekozen.

Wil je dus eens een zen-moment beleven tussen al de andere actierijke en spannende films, dan kan je deze film wel eens proberen.
3,5*

Wel een mooie film met prachtige landschapsbeelden. De film heeft cultuurhistorische waarde als het gaat over het leven in Mexico en de eigen plattelandscultuur met sjamanistische praktijken versus het christelijk geloof wat import is in die regio. Mooi om te zien hoe dit verfilmd en in verhaal gebracht is. Een film om heel ontspannen te kijken en op je in te laten werken. Verwacht verder niet echt iets spannends of inhoudelijks, het blijft wat oppervlakkig als film.

Drama dat lekker wegkijkt, heeft niets met de oorlog te maken.