Cornered (1945)

Aanvankelijk dacht ik een intrige Hitchcock waardig maar nadien wordt het toch al te complex en is er zelfs een slot voorbehouden met enkele op het randje van het belachelijke scènes.

Dick Powell heeft me nooit kunnen overtuigen in dergelijke rollen en ook nu niet.

Te onthouden dat het uitwijken van oorlogscriminelen en collaboranten naar Zuid-Amerika reeds in 1945 bij het maken van de film genoegzaam bekend was.

Deze film heeft een Ingewikkeld script waardoor je als kijker uitgeslapen moet zijn om het hoofd erbij te kunnen houden. Persoonlijk kan ik die complexiteit, à la The Big Sleep, wel smaken, draagt bij aan de uitzichtloze doemsfeer van dergelijke noirs.

Dick Powell vind ik geloofwaardig als leading man, en heeft in Walter Slezak de perfecte gecorrumpeerde tegenspeler. Een echte femme fatale is niet aanwezig, daarvoor is de rol van Micheline Cheirel te straight forward.

Regie van Edward Dmytryk en fotografie van cameraman Harry J. Wild zitten helemaal goed. Het hele team had het jaar voordien ook al de klassieker Murder, My Sweet gemaakt. Deze voorganger is weliswaar meer aan te raden voor de casual kijker, overstijgt qua tempo en spankracht deze Cornered, waarin vooral veel gepraat wordt.

Een ander noir-subgenre. De noir tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog. Met name gemaakt tijdens en net na de oorlog. In die tijd schaamde men zich niet als een film wel erg actueel was.

Als je het personeel van deze film bekijkt, regisseur Dmytryk en acteur Powell denk je meteen aan de beroemdere noir van een jaar voor deze. Murder My Sweet. Dat is zo'n film die de definitie van de stijl mede neer wist te zetten. Superstijlvol. Sigarettenrook, detectives en vele scenes die noir in het kwadraat zijn. De samenwerking was goed bevallen, want amper een jaar later was er Cornered. Een wraakverhaal over een Fransman die erachter wil komen waar de man gebleven is die verantwoordelijk is voor de dood van zijn bruid. Realistisch drama is Cornered niet. Maar wel erg noir. Qua stijl wat minder nadrukkelijk dan Murder, My Sweet. Maar de inhoud is die van een man die zich begeeft in een wereld waar iedereen andere bedoelingen blijkt te hebben dan ze in eerste instantie prijsgeven. Powell is weer eens een tough guy die uit emotie handelt, maar die emotie niet wil tonen.

De film zit vol met bochten en als je even niet oplet heb je alweer een plotpunt of twee gemist, maat dat is juist ook wel leuk, omdat in dit soort films juist die bochtigheid ook een stijlmiddel is. Een script als dit zou een tijdje later een spionagethriller met Russen als tegenstander zijn geworden. Maar het aangename is dat dit zich veelal op de vierkante centimeter plaatsvind. Met veel puntige dialogen en hier en daar nadrukkelijke schaduwen. Zeker niet Dmytryks best gelukte film. Maar er is ook niet veel mis mee.