Bad Milo! (2013)

"Maybe your anus is just like a vagina."

Wat een absurdistisch gegeven heeft deze film ook eigenlijk en het werkt gewoon prima. Het doet me een beetje denken aan Gremlins (1984).

Want er zitten een hoop onzinnigheden en gestoorde situaties in Bad Milo. Alleen al de eerste keer dat je als kijker kennismaakt met Milo is echt lachen. Ken Marino zet hierbij een zeer goed rol neer, de interactie die hij met Milo heeft komt geloofwaardig over. Om vooral zijn hevige maagkrampen niet vergeten, ik ging geregeld stuk als hij weer eens op de wc zat.
Daarnaast is het lachen om Peter Stormare als een zweverige therapeut te zien, de dialogen tussen hem en Ken zijn genietbaar.

De balans tussen horror en comedy is prima. Echt eng wordt het nergens, maar op momenten vliegt er wel wat bloed voorbij. De zwarte humor is vermakelijk, zeker als later de plottwist komt dat zulke demonen in de familie zitten.

Al met al best een geinige film om eens gezien te hebben.

Kleine 3,0 sterren.

Leuk om te zien dat dit soort films nog gemaakt worden. Komische throwback naar de eigen huis en tuin creature features die in de jaren 90 zo populair werden dankzij Gremlins. De imbeciele humor gaat prima in combinatie met de gedoseerde splatter. Milo is aandoenlijk Levert een filmpje op dat de sympathie wint en daarmee wat kwaaltjes bedekt.

Het eerste half uur zit je naar een goede film te kijken. Echt. Maar daarna gaat de film volledig over de top. Too Much..., way too much, en dat neemt alleen maar toe naarmate de film vordert. De energie van het eerste half uur vloeit weg, en er ontstaat (idd) een soort 'ET vermoordt een Gremlin', whoehahahahaaa, dijenkletser (Not)...

Het is dat de vrouwelijke hoofdrolspeler (Gillian Jacobs) zo'n prettige verschijning is om naar te kijken, anders had ik de film na 45 min. de nek omgedraaid.

(Idd) een tussendoortje als je echt niets beters te doen hebt, maar blijf er vooral niet voor op.

Verdient een paar punten voor het niet onverdienstelijk acteren van de hoofdrolspelers die er nog het beste van proberen te maken. Eigenlijk best verbluffend hoe vooral Ken Marino (ik kan die man goed hebben) ervoor zorgt dat het geen 'plastic fruit-klucht' wordt (terwijl dat het eigenlijk wel is).

Verder verwijderd van een must-see dan een film kan zijn.

2,5

You got a thing in your butt

Mix van absurde humor en lowbudget horror. Mij deed het vooral denken aan Brain Damage. De darmparasiet in Bad Milo! is veel te knuffelbaar voor de gruwel en de humor is dan weer te goedkoop om op de lachspieren te werken. Dan krijg je noch vlees noch vis. Toch wist het nog aardig te onderhouden, mede door heerlijke prestaties van Stormare en Warburton als de slijmerige klote-chef van Duncan. Het thema leidt soms ook tot leuke dialogen. Toch kon hier mijns inziens meer uit gehaald worden. Als je je al waagt aan dit soort thema's, dan mag je gerust eens over-the-top gaan.

Als je voor zo'n film in elk geval een goede creature creëert is de helft van het werk al gedaan. Het schijnt dat Vaughan E.T. bovenop Gizmo heeft gezet en toen kwam Milo eruit rollen. Knuffelbaar met zijn bek dicht, maar enorm vals als hij hongerig wordt. Milo is goed tot leven gewekt door de twee puppeteers die achter de schermen stonden te zweten, waardoor elke scene met hem de moeite waard is. Lang leve de handgemaakte poppen.

De rest van de cast is ook voldoende, met een aardig acterende Marino en een leuke Jacobs voor het oog. Stormare heeft wel vaker aparte rollen, al vond ik hem hier als psychiater niet erg grappig. En helaas geldt dat voor meer stukken in de film. Het is wel hilarisch als Duncan weer eens maagkrampen krijgt gepaard met de onsmakelijke geluiden, maar het is op een gegeven moment een herhaling van zetten. Warburton is op het kantoor nog wel geinig, maar verder is er niet al te veel te lachen. Als Milo ons niet vermaakt doet niemand het.

Het is jammer dat Vaughan niet helemaal los gaat. De paar moorden die er zijn, zijn weliswaar bloederig maar niet creatief en er is al helemaal niet geëxperimenteerd met opzichtige gore of overdreven smerige wonden. Het had van mij allemaal nog veel gekker gemogen in de uitwerking. Door de korte speelduur een aardige wegkijker, maar met een concept als dit zit er veel meer in.

Het goedkoop ogend monstertje komt grappig over ondanks zijn kwaadaardige bedoelingen. Hier en daar wat komische en bloederige scènes, maar toch te weinig om te kunnen spreken dat de film qua gore en humor de kijker weet te vermaken. Het verhaal is echt maf wat ook de aandacht wist te wekken om deze B-film te bekijken. Helaas kon het stupide verhaal me toch niet bekoren. De uitwerking valt tegen. Het verhaal had iets meer durf verdiend qua gore gezien het thema. 3/10

Zeer flauw.

Als horrorkomedie bijzonder flauw, dit gaat zelfs onder het niveau van de algemene komedie met Seth Rogen. Die zijn ook een stukje grappiger dan dit, want dit is wel heel erg flauw. Het verhaal lijkt ook uit de mond te komen van een vulgaire 12-jarige.

Alsof ze naar groep 8 zijn gegaan, de kinderen voor een goed horroridee hebben geïnterviewd en dat ze iets hebben gedaan rond het idee "alien uit je kont, liters bloed". Daar zijn ze dan bijzonder goed geslaagd in, want dit lijkt er precies op.

Marino doet het dan nog wel ok, net als Stormare. Dat kontwormpje ziet er ook wel leuk uit, maar eigenlijk kan het gewoon niet meer in het jaartal 2013. Zal vast wel weer een ode zijn aan iets uit de jaren 70 en 80, maar ik zag er niet helemaal de lol van in.

Wat de film nodig heeft, is goede humor. Daar is echter geen sprake van hier, hooguit een snel glimlachje, maar nergens echt lachen of goed gniffelen. Het is allemaal zeer flauw, kinderachtig en dom. Op horror niveau vloeien hier en daar goede emmers bloed, maar dat is niet echt genoeg om dit nog te redden.

Jammer, maar met zo'n idee kan het ook zelden echt leuk zijn. De 87 minuten gingen dus ook wel heel langzaam om. Een echte band krijg je ook niet met dan beestje, en dan komt de goede relatie tussen Marino en dat beest eigenlijk uit de lucht vallen. Mede door zijn schattige geluiden krijg je nog enige sympathie ervoor, maar uiteindelijk is het eigenlijk vrij stompzinnig.