My Sweet Pepper Land (2013)

Deze film is een mooie mix tussen politiek en romantiek en schetst een beeld van de Koerdische autonome regio(Iraaks-Koerdistan) na de val van Saddam Hoessein. De film laat op een luchtige wijze zien hoe met man en macht geprobeerd wordt een land opnieuw op te bouwen, vlak na de val van een despoot. Dat dit niet zonder slag of stoot gaat, wordt(eerste scene) met de nodige humor duidelijk gemaakt. De film brengt het verhaal van twee progressieve persoonlijkheden die beiden op eigen wijze te maken krijgen met een nog conservatieve omgeving. Het script, de setting, het acteerwerk, de nodige dosis zelfspot en de schitterende klanken van de -hang- maken dit tot een zeer aangename film die het kijken absoluut waard is.

Mooie film over de wederopbouw van Koerdistan na de val van Saddam Hussein. Robuuste, ietwat fragmentarische film over gezag, corruptie, loyaliteit, familie-eer, enz. De mooie muziek op de hang en de spaarzame momenten van oprechte tederheid maken het geheel tot een leerzaam en aangenaam kijkgenot. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan Golshifteh Farahani (Darbareye Elly (2009), een van mijn favorieten.

De verrassend komische-tragische openingsscène suggereert de niet als vanzelfsprekende opbouw van het jong-autonoom land.

Wat volgt is wel behoorlijk ernstig met de gekende toestanden van corruptie, repressie en de maatschappelijke positie van de vrouw.

Het slot laat hoop op meer vrijheden van het individu doorschemeren.

Mooie beelden van het woeste landschap en goed acteerwerk, zeker van de jonge vrouw, vertolkt door Golshifteh Farahani, al enkele jaren uitgegroeid tot een internationaal gevraagde actrice.

Een goede drama film..

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek,

geen Dolby Digital aanwezig...

Prima camerabeweging...

Misschien is de western hét genre voor filmmakers om zich te positioneren tegenover de Amerikaanse cultuurdominantie. 'My Sweet Pepper Land' (2013) is een toe-eigening van genre-elementen als close-ups á la Sergio Leone en sfeerbeelden van het bloedmooie grensgebied Irak/Iran/Turkije. Of het sheriff Baran (Korkmaz Arslan) is die met zijn ongeschoren en hoekige gezicht het beeld inneemt, of de beeldschone basisschoollerares Govend (Golshifteh Farahani) die met haar grote ogen en verschrikte blik een instrument beroert dat haar smartelijke roep om onafhankelijkheid vorm geeft. Daar in het wilde Koerdische westen, een bitter niemandsland vol criminaliteit, corruptie en een beklemmende patriarchale machtsstructuur. Bij regisseur Hiner Saleem valt de uitgesproken beeldtaal en de harde galgenhumor prima op z'n plek om de harde confrontaties in dit gebied te thematiseren. Al moest ik zeker ook glimlachen om de bijna ironische verwijzingen naar rockabilly muziek, ten teken dat ook deze personages smachten naar dat andere wilde westen. Boven alles is het een film over de emancipatie van een jonge vrouw als Govend, die tussen razendsnelle machtswisselingen zowel nieuwe bedreigingen tegenkomt als nieuwe kansen krijgt. Al heeft ze als westernheldin part noch deel aan het wapengekletter dat onvermijdelijk zal klinken.

Interessante film over de Koerden die op hun beurt etnisch verschillend zijn, cultureel andere normen en gebruiken kennen waardoor het bijgevolg moeilijk is elkaar te verenigen tot één natie. Geen politieke film alvast, wel een kleine film die zich afspeelt in een klein dorpje. Baran is daar de nieuwe politiecommissaris, maar kan de regels en het respect van de bevolking niet afdwingen omdat daar een plaatselijke clanleider zo zijn eigen manier heeft om het gezag te laten gelden. Zeer treffend hierbij was de scène met de pseudo-rechtbank.

Parallel met het verhaal van Baran heb je de knappe lerares Govend die het kleine lokale schooltje onder haar hoede neemt. Ze is vrijgevochten en gaat in tegen haar dozijn broers. Ook de plaatselijke clan heeft haar liever niet in de buurt. Beide personages groeien naar elkaar toe.

De mooie ondersteunende muziek, de religieuze waarden en normen, eer en loyaliteit, vrouwenemancipatie, uithuwelijking ... en bovenal de knappe lokale beelden zorgen ervoor dat My sweet Pepper Land een aangename film is om te volgen. Zonder in extremen te treden slaagt Hiner Salem erin de vinger op de wonde te leggen en duidelijk te maken hoe ernstig de situatie is. Mooi!