Disneyland, Mon Vieux Pays Natal (2002)

Goede toevoeging . Alleen jammer dat de IFFR buffs dit dan niet oppikken, want schijnbaar draide deze film in het true stories programma jaargang 2003. Misschien komt het omdat dit geen docu is maar een essay dat meer weg heeft van een fantasy met surrealistische trekjes..

Zoals u zich herinnert stuitte de vestiging van Diesnèlande op een steenworp afstand van Parijs op meer verzet van rive gauche intellectuelen dan de Duitse bezetting, wat trouwens weinig zegt omdat deze lieden toendertijd de invasie met gejuich ontvingen of minstens voor kennisgeving aannamen maar dat terzijde.

Des Pallières staat in deze anti- yankee cultuurimperialisme traditie en de toen 40- jarige auteur toog schijnbaar met Baudrillard in zijn rugzak en een handheldcamera naar het evil empire, per trein natuurlijk.

Hij begint met een mijmering over de rattenvanger van Hamelen en vraagt zich af waar deze sprookjesfiguur de kindertjes mee naar toe nam, dat zullen we nooit weten maar voor de regisseur is duidelijk waar Disnèlande de kindertjes naar toe brengt : de hel.

Voor de brave DP is het pretpark wat voor Dante het inferno was, en hij brengt het ook in beeld als een Jeroen Bosch achtige nachtmerrie, al helemaal de grote optocht !

Disnèlande is natuurlijk ook een dekmantel voor een heel Systeem van uitbuiting en vervreemding, zoals we horen via de verwrongen stemmen van o.a. Dingò ( Goofy ), de kapitein van de rivierboot of Miekè, slachtoffers van dit Systeem . Disnèlande is dan ook slechts voor de blinden geschikt, mijmert de regisseur melancholisch, onderwijl fantastische auteurs als Kipling en Welles parafraserend

Bizar ook was de ontmoeting met Robert, een ouwe weduwnaar en gepensioneerde die als hobby het moederziel alleen bezoeken van dit kinderparadijsje heeft.

Op het eind verklaart DP dan de titel, als hij is gearriveerd in het lege, zwarte hart van deze gigantische speeltuin die hem terugwierp in zijn ergste kindernachtmerries. Conclusie : "alle kinderen houden van het leven, maar niemand kan ze dwingen om van dit leven te houden "

Inhoudelijk is dit au fond standaard Frans intellectueel snobistisch gelul dat iedereen overgekend is, maar DP giet het wel in een origineel audiovisueel jasje. dat moet gezegd.

De soundtrack is geheel non- diegetisch en meest in volstrekte tegenstelling met het beeld, dat iets vertraagd wordt afgespeeld. Componist Wheeler en sounddesigner Mauvezin die zorgde voor de grotesk verwrongen stemmen van Dingò etc. dienen dan ook zeker gememoreerd te worden.

Dit is trouwens de eerste film van DP die ik heb gezien.