Inuk (2010)

Hoe kan het ook anders, mijn eerste film uit Groenland. Mja, omvergeblazen werd ik alvast niet. Ik had alvast een sterkere ontwikkeling van Inuk in gedachten. Het begin is alleszins sterk en is ook wat clichématig van een talentvolle jongen die opgroeit in een kansarm gezin waarbij vooral de drankverslaving van de moeder enorm zwaar weegt op Inuk. De verhuis naar de instelling, de ontmoeting met de jager ... Ik had een intiemere en intensere band tussen beiden verwacht. Nu was het eerder sneeuwklassen met de hele groep waardoor ik die extra emotionaliteit miste.

De landschappen volgepakt met (het verraderlijke) ijs maakte veel goed. Ook de beelden met de hondensleeën waren wel leuk, alleen zaten er zo wel heel veel beelden in. De film miste wat scherpte, wat braafjes en bijgevolg dus matig uitgewerkt.

Interessant was wel de nodige aandacht voor de klimaatveranderingen en de moeilijke omstandigheden om te overleven, ook voor de mens als bewoner en als jager.

Uitgerekend op de koudste dag van het jaar stuit ik op de Noordpool, meer bepaald Groenland. In de hoofdstad Nuuk is de moderniteit in het dagelijkse leven doorgedrongen. Bij Inuk thuis hebben ze een tv en een koelkast, en hij speelt zelfs in een rockband. Een element uit de traditionele cultuur van de Inuit duikt op wanneer hij tupilaks gaat verkopen - uit been gesneden beeldjes met een mystieke betekenis. De voertaal is Groenlands.

De grote ommekeer komt er wanneer Inuk noordwaarts gestuurd wordt, naar Uummannaq. Daar leert hij de traditionele leefwijze kennen met jacht en visvangst. Dierenrechtenactivisten zullen minder enthousiast zijn over wat er met een zeehond gebeurt. Het levert mooie beelden op met ijsvlakten, besneeuwde bergen en een schuchtere zon die de polaire vrieslucht probeert te doorbreken. Een mooi moment is wanneer een husky zich gapend uitrekt. Het verhaaltje wordt wat sentimenteel, maar de helwitte omgeving en de authentieke cultuur maken dat goed. En nu is het tijd om de radiator wat hoger te zetten.