20 Leugens, 4 Ouders en een Scharrelei (2013)

Film uit de nieuwe reeks telefilms die in 2013 worden uitgezonden.

Uitzending: zaterdag 16 maart

Merkwaardige titel....

Erg leuke film, twijfel nog of het niet toch vier sterren moeten worden.

Over tien minuten op Nederland 2:

Telefilm 2013: 20 Leugens, 4 Ouders en een Scharrelei (recensie) | Uncategorized | alles over Nederlandse films en tv-series | Neerlands Filmdoek

Leuke film.

Je moet er wel even in komen, maar dan heb je ook wat. Het is trouwens niet alleen drama, ik heb hard gelachen.

Ook de versie van I'm sexy and I know it, vond ik erg leuk, maar dat ligt vast aan mijn leedtijdscatagorie.

Sympathieke kleine film over ouderschap, verantwoordelijkheid nemen en een opstandige puber.

Snapte iemand wat het idee was van dat sjaaltje? Ik verwachte eigenlijk dat daar nog wel iets mee gedaan zou worden, na die scène waar hij doet alsof hij slaapt.

Was dat niet gewoon van Lotte? Zijn vriendinnetje.

Nee volgens mij niet, want zij merkt later nog op dat ze het een leuke sjaal vindt o.i.d.

Ja, dat vond ik ook vreemd, maar ik denk dat ze gewoon wilden laten zien dat hij zijn vader begon te waarderen aangezien hij altijd sjaaltjes draagt. Hij vond zijn vader nu zo cool, dat hij wilde zien of een sjaal ook bij hem paste.

Athans, dat is mijn conclusie, klopt waarschijnlijk niks van.

Losse verwijzing naar 4 Luni, 3 Săptămâni şi 2 Zile misschien?

Je kunt natuurlijk een gigantisch drama maken van het gegeven dat een puber twee moeders heeft en ook in die levensfase nog voor het eerst zijn vader ontmoet. Daar is niet voor gekozen. Het is een luchtige film geworden waar de dialogen grappig zijn en het verhaal lekker wegkijkt. Een telefilm zoals een telefilm hoort te zijn. Nieuwe acteurs en regisseur krijgen de kans om te leren. Natuurlijk is dit geen meesterwerk maar hoop voor Hanro Smitsman dat dit een opstapje is naar een andere mooie film.

Deze regisseur gaat anders al best even mee hoor. O.a skin en schemer gemaakt.

Geslaagde komedie met uitstekende acteerprestaties.

Aardige telefilm. Vooral de regie is prima met een uitstekende soundtrack, fijne camerawerk, prettige montage en een aantal leuke jump-cuts en cross-cutting. Alleen zag de fotografie er wat goedkoop en lelijk uit.

Prima spel van Musters als homo (hand voor de mond bij het lachen, dat soort typische dingen) en een fijne sfeer. Het verhaal had wel beter uitgewerkt kunnen worden en de verdere acteurs vond ik maar erg matig met als dieptepunt Nils Verkooijen - een jongen die ook al de dissonant was in Achtste-groepers Huilen Niet en vooral heel irritant kan zijn en werkelijk geen greintje sympathie weet op te wekken. Het type dat je het liefst tegen een bakstenen muur zet met zijn gezicht en even daarlangs wrijft. Waarom zijn nare kinderen die niets om school of ouders geven toch altijd alternatief gekleed met een leren jack en spelend op een gitaar?

Verder vroeg ik me af of dit nog een sneer is naar lesbische stellen die kinderen willen opvoeden, gezien die scène in het ziekenhuis waarin zij een (mannen)grapje overduidelijk niet konden waarderen. Mis je als jongens dan iets? 3,0*.

Die sjaal heeft niets met waardering voor z'n vader te maken. In een van de eerste scènes krijgt Dylan de sjaal van Lotte. Dat zei 'leuke sjaal' zegt later is natuurlijk met een cynische ondertoon gezegd. Dat ik aan de sjaal ruikt geeft gewoon simpelweg aan dat ie verliefd is.

Mateloos geirriteerd bij deze telefilm. Wat een irritant slechte acteerprestatie van de jongen die Dylan speelt. Verder zijn alle personages walgelijk stereotiep en de handelingen zeer geforceerd geschreven om het verhaal lopende te houden. Dan doe mij telefilm Matterhorn maar.

wat een verschrikkelijke actrices in die eerste scènes al, zo nep.

hoezo in elk filmaspect?? die scene met die pubers in die band in de buurt van die beginscenes met die vrouwen was geheel onoverdreven en normaal (wel matig trouwens) geacteerd en daarnaast krijg ik me toch een potje overdrijving (en ook nog eens slecht, vooral door die zonder bril) geacteerd door die dames...ik vind het best dat je het niet met me eens bent, maar kom dan niet met zo'n arrogant 'tja, je ziet niet...'-argument'.

Vind het in deze film nogal flink doorschemeren, de overdrijving in bijvoorbeeld spel (uitvergrote karakters, met lichte overdrijving neergezet door de acteurs), dialogen, camerawerk (zie direct het begin al) en plot (hele uitgangspunt en gebeurtenissen). Vandaar mijn misschien arrogant overkomende, maar niet zo bedoelde tegengas.

Ik zal het nog eens afkijken op uitzending gemist, maar het begin vond ik een rommeltje met als dieptepunt die vrouwen. Slecht acteren gewoon, aanstelleritis. Heb niks tegen overdreven, maar je hebt goed overdreven en slecht overdreven, dit was zo nep. Vond ik tenminste, het stond me gewoon tegen. Sorry. Nagemaakt zoals ze in Rotterdam zeggen, niet goed gewoon.

Het was ook erg overdreven maar ook slecht geacteerd, dus irritant en nep. Overdrijving is prima, Cleese doet niet anders in Fawlty Towers, maar je moet dat wel goed weten te brengen.

In het begin is het inderdaad rommelig, maar het wordt echt leuk! Ik zal het afkijken als ik jou was.

Klopt. Ik had ook ontzettend veel moeite om het eerste half uur door te komen, maar ik was hier uiteindelijk erg van onder de indruk.

Gisteravond zitten kijken omdat er gewoon niks op de buis was... Eerste minuten waren even taai (dat lesbische stel begint idd heel karikaturaal, maar wordt gaandeweg toch menselijker). Daarna wordt het interessant en ga je mee in het verhaal. Het homostel is natuurlijk ook een beetje dik aangezet maar toch wel herkenbaar (zeg ik als homo). Moest trouwens wel even grinniken bij wat iemand hierboven zei: Musters als homo... duuuhhh. Musters IS homo! Maar ik vind het een leuke homo, zo een die je er niet elke minuut op wijst dat hi homo is, weet je wel... En ik vind het verhaal gewoon erg leuk uitgewerkt, hoe die vier mensen met hhun eigen dingetjes toch naar dat joch toegroeien en hem gaan begrijpen. En Dylan die langzaamaan beseft dat hij het best rijk heeft met vier 'ouders'... Van mij een verdiende vier sterren!

Wat een vreselijk irritant pestventje is die Verkooien toch zeg, niet te weinig! Ongelofelijk dat ze die nog steeds blijven casten in films, zelfs in de kinderolletjes waarin ik hem zag (zonder tekst) was hij onuitstaanbaar, met dat eeuwige ''downie'' pruillipje van hem. Geen wonder dat er zulke negatieve beelden ontstaan over slecht acteerwerk in Nederlandse films. Wel vermakelijk dit verder, nogal clichematig en stereotyp maar wel genietbaar in haar vlotheid, opzich... (2*)

Drie pluspunten: Musters speelt zijn rol tamelijk leuk, het verhaal is cliché maar kan grappig uitpakken (was niet dat het hier volledig slecht uitpakte) en de shots die de film kenmerkt op het voedsel en drinkwaar (eitje wordt in slow-motion gebakken, koffie komt uit de Nespresso-machine, etc.) was een erg leuke vondst, die ook erg leuk in de film wordt uitgevoerd. En nu de rest. Verkooien is geen acteur. Het is een joch die toevallig spontaan en zelfverzekerd is (want dat schijnt het enige gevraagde te zijn voor hedendaagse Nederlandse acteurs) en toevallig als kindje Hilversum inrolde. En zoals dat meestal gaat bij de Nederlandse cinema blijf je uit gebrek van gevraagd worden voor films als je op jonge leeftijd er al werkzaam in was. Vergeet niet de rest van de cast. Op Musters na speelt iedereen een enorm vlak typetje in 20 leugens. Niet te vergeten dat meisje die het liefje van Verkooien speelt. Wat een tenenkrommend kind. 20 leugens was de allerslechtste telefilm van het jaar en ook een van de slechtste van de afgelopen tien jaar. Dat niet veel zegt overigens. De meeste telefilms zijn niet van hoog niveau maar de meeste zijn wel amusant. Deze hele productie lijkt op een mateloos irritante, Hollandse amateurtoneelgroep met een camera voor hun neus. Tijdverspilling, mensen. Gauw iets anders opzetten.

De komende dagen ga ik het hele telefilmseizoen 2013 langs. Ik wilde ze dit jaar weer eens allemaal zien. Dit was voor mij de tweede.

Zeker niet hoogstaand, maar vooral in het begin nog wel een verrassend aardige speelse komische film over het moderne leven. Behalve het moderne gezin ook dingen als vergeten groenten, kassen in de stadstuin met kruiden, hippe espressomachines en opvoedgedoe. Allevijf de hoofdkarakters zijn dik aangezet. En allevijf doen ze dat goed. Musters maakt elke film waarin hij zit al een beetje beter. Wordt later in de film een beetje een voorspelbaar lach en traan verhaal en laat de friskomische toon uit het begin helaas daardoor overschaduwen. En dan blijkt de film toch net te weinig echt interessante ideeën te hebben om daarmee echt weg te komen

3.0*

In het begin dacht ik naar een toneelstuk te kijken, zo beroerd was het acteerwerk. Na hier toch maar wat doorheen geprikt te hebben volgde een redelijke doch aangedikte film over 2 homostellen en een opstandige zoon. Na deze film en Achtste groepers huilen niet gezien te hebben mag ik ook constateren dat Nils Verkooijen inderdaad een erg matige acteur is om maar niet te zeggen slecht. De beide dames en de vriendin zakten eveneens dwars door het ijs, maar voor beide mannen maak ik een uitzondering, ruim voldoende.

Als verhaal redelijk vermakelijk, als film onvoldoende.

Ja, middelmaatje. Niet super leuk, niet super slecht. Beetje mwa.

Vermakelijk en komisch, maar ook nogal voorspelbaar, luchtig en kluchtig is deze telefilm over ouderschap en volwassen worden. Het verhaal moet het niet van de logica hebben en de personages (waarom hebben veel regisseurs de behoefte om homo's en lesbiennes zo clichématig neer te zetten?) zijn te overdreven. De cast tenslotte speelt prima.