20 Leugens, 4 Ouders en een Scharrelei (2013)

Sympathieke kleine film over ouderschap, verantwoordelijkheid nemen en een opstandige puber.

Aardige telefilm. Vooral de regie is prima met een uitstekende soundtrack, fijne camerawerk, prettige montage en een aantal leuke jump-cuts en cross-cutting. Alleen zag de fotografie er wat goedkoop en lelijk uit.

Prima spel van Musters als homo (hand voor de mond bij het lachen, dat soort typische dingen) en een fijne sfeer. Het verhaal had wel beter uitgewerkt kunnen worden en de verdere acteurs vond ik maar erg matig met als dieptepunt Nils Verkooijen - een jongen die ook al de dissonant was in Achtste-groepers Huilen Niet en vooral heel irritant kan zijn en werkelijk geen greintje sympathie weet op te wekken. Het type dat je het liefst tegen een bakstenen muur zet met zijn gezicht en even daarlangs wrijft. Waarom zijn nare kinderen die niets om school of ouders geven toch altijd alternatief gekleed met een leren jack en spelend op een gitaar?

Verder vroeg ik me af of dit nog een sneer is naar lesbische stellen die kinderen willen opvoeden, gezien die scène in het ziekenhuis waarin zij een (mannen)grapje overduidelijk niet konden waarderen. Mis je als jongens dan iets? 3,0*.

Drie pluspunten: Musters speelt zijn rol tamelijk leuk, het verhaal is cliché maar kan grappig uitpakken (was niet dat het hier volledig slecht uitpakte) en de shots die de film kenmerkt op het voedsel en drinkwaar (eitje wordt in slow-motion gebakken, koffie komt uit de Nespresso-machine, etc.) was een erg leuke vondst, die ook erg leuk in de film wordt uitgevoerd. En nu de rest. Verkooien is geen acteur. Het is een joch die toevallig spontaan en zelfverzekerd is (want dat schijnt het enige gevraagde te zijn voor hedendaagse Nederlandse acteurs) en toevallig als kindje Hilversum inrolde. En zoals dat meestal gaat bij de Nederlandse cinema blijf je uit gebrek van gevraagd worden voor films als je op jonge leeftijd er al werkzaam in was. Vergeet niet de rest van de cast. Op Musters na speelt iedereen een enorm vlak typetje in 20 leugens. Niet te vergeten dat meisje die het liefje van Verkooien speelt. Wat een tenenkrommend kind. 20 leugens was de allerslechtste telefilm van het jaar en ook een van de slechtste van de afgelopen tien jaar. Dat niet veel zegt overigens. De meeste telefilms zijn niet van hoog niveau maar de meeste zijn wel amusant. Deze hele productie lijkt op een mateloos irritante, Hollandse amateurtoneelgroep met een camera voor hun neus. Tijdverspilling, mensen. Gauw iets anders opzetten.

De komende dagen ga ik het hele telefilmseizoen 2013 langs. Ik wilde ze dit jaar weer eens allemaal zien. Dit was voor mij de tweede.

Zeker niet hoogstaand, maar vooral in het begin nog wel een verrassend aardige speelse komische film over het moderne leven. Behalve het moderne gezin ook dingen als vergeten groenten, kassen in de stadstuin met kruiden, hippe espressomachines en opvoedgedoe. Allevijf de hoofdkarakters zijn dik aangezet. En allevijf doen ze dat goed. Musters maakt elke film waarin hij zit al een beetje beter. Wordt later in de film een beetje een voorspelbaar lach en traan verhaal en laat de friskomische toon uit het begin helaas daardoor overschaduwen. En dan blijkt de film toch net te weinig echt interessante ideeën te hebben om daarmee echt weg te komen

3.0*

Leuk om eens gezien te hebben. Goed gespeeld en een vermakelijk verhaal dat soms best grappig is. Naar het eind toe werd het mij wat te druk en te dramatisch. Niet hoogstaand, maar ook niet slecht, naar mijn mening. Een kleine voldoende. 3*

De 15e verjaardag van knorrige puber Dylan [Nils Verkooijen] ontaardt in een slaande (onzinnige) ruzie met zijn moeders Emma [Anneke Blok] en Ilse [Marieke Heebink] waarbij Emma door een ongelukkige val een paar flinke breuken oploopt. Toevallig verschijnt Dylans biologische vader Sjors [Marcel Musters] ten tonele en in een van de vele geforceerde wendingen besluiten Emma en Ilse dat het beter is dat Dylan de komende 3 maanden doorbrengt bij de vader die hij nooit heeft gekend. En dat zonder enige ruggespraak met Sjors’ geliefde Bert [Mark Ram]. Het scenario en Smitsmans regie zijn minstens net zo slecht als de titel. Slingert stuurloos heen en weer tussen komedie en drama, met een ernstig overacterende cast. Ram is de enige positieve uitzondering.