Jeune & Jolie (2013)

Mooie reactie, aphroditeandi !

Naar mijn gevoel heb je verkeerd begrepen, BBarbie. Zowel de psychologie van Isabelle, als de betekenis van "iets voor het geld doen", als de betekenis van de dood van George... Voor mij was het veel méér (en tegelijk minder!) dan dat. Zie behalve aphroditeandi ook reacties als die van Fransman (24/2) e.a.

Kan goed zijn, ThomasVV, dat ik het verkeerd begrepen heb, maar ik heb nog nergens -ook niet in het commentaar van Fransman- een verklaring aangetroffen waarom Isabelle enkel en alleen in de stress schiet als het geld ter sprake komt. Ik geef mijn mening graag voor een betere, maar dan moet iemand mij wel uitleggen waarom.

Het geld is de verantwoording voor zichzelf, niet de reden waarom ze het doet! Dat is niet hetzelfde! En het is natuurlijk ook de kick, die zonder het geld blijkt te ontbreken: het maakt de sex "perverser", en geeft tegelijk een eigen machtsgevoel. Of het legt de nadruk op de zwakheid van de ander, wat op hetzelfde neerkomt. Maar blijven hangen bij "ze doet het enkel voor het geld" levert voor mij een al te dunne interpretatie van de film...

ThomasVV, ik vrees dat wij het over de drijfveren van Isabelle niet eens zullen worden. Temeer omdat ik van de door jou genoemde zaken (kick, machtsgevoel) weinig tot niets heb aangetroffen in de film. Maar gelet op onze respectievelijke waarderingen (4,5* en 4*) zijn wij het er wel over eens dat het goede film is, zij het blijkbaar om afwijkende redenen. Dat moet kunnen.

Het is inderdaad een lastige, die vraag van BBarbie. Maar wel een essentiële. Isabelle brengt een scheiding aan, die voor haar heel belangrijk is. De een is die van seks in combinatie met liefde, emotie, afhankelijkheid. De ander is die van seks, kracht, zelfbewustzijn en onafhankelijkheid. Daar hoort dat geld bij. Op het moment dat ze het geld laat 'liggen', veronachtzaamd, als bijzaak gaat beschouwen, is de (dunne) scheidslijn tussen die twee werelden in gevaar, en daarmee ook haar evenwicht. Zou dat kunnen?

De film gaat volgens mij inderdaad (o.a.) over de verkenning én de problematiek van die scheidslijn! Zie ook de reactie van aphroditeandi...

Matige film over een meisje die haar seksualiteit ontdekt. De film begint goed, maar is uiteindelijke wat te afstandelijk en de motivatie van het meisje om zich te prostitueren blijft wat onduidelijk en er wordt ook wat te gemakkelijk mee omgegaan. Vervelend wordt de film op zich niet, maar er had wel meer in gezeten.

Anders dan mijn voorganger vond ik de film wat mat en gemaakt beginnen. Uiteindelijk boeide de film me wel. Dat komt mede door het mysterieuse voorkomen van de hoofdpersoon. Over de drijfveren van de jonge hoofdpersoon zijn al genoeg boeiende discussies gevoerd. Voor de argumentatie van beide "kampen" valt veel te zeggen.

a. "minder is meer"...de mysterie doet je gissen naar de bedoeling van de film...dan wel de bedoeling van dit jonge meisje..

b. Tegelijkertijd vind ik de film niet zo sterk en soms zelfs wat mat. De onverschilligheid overheerst soms. Het verhaal sleurt je niet (helemaal) mee.

Ik was liever totaal in de war gebracht over de drijfveren dan nu "slechts" naar een mysterieus personage te hebben gekeken. De laatste scene vond ik vrij sterk. Mijn toch vrij milde beoordeling komt dan dus uit op een kleine 3.5*

Meisje ontdekt eigen seksualiteit. Meisje wordt vrouw. Vrouw wordt prooi. Een prooi die genotzalig toekijkt hoezeer de jager in de ban is van haar. Want, als we ons afvragen waarom deze jonge schone doet wat ze doet, dan moet dat allicht één van de hypothesen zijn. Nee, het gaat natuurlijk niet om geld. Wel om het verlangen naar verlangd worden. Een verlangen waarin ze, via Georges, misschien haar eigen verlangen naar tederheid ontdekt. En dan is er natuurlijk nog de (lichamelijke) geborgenheid - wat voor brutale vormen die ook kan aannemen, maar dat doet er niet toe - die ze in haar meestal lege huis niet aantreft. Of, en daarna hou ik mijn hypthesegenererende geneuzel voor bekeken, doet ze het omdat ze het kan doen. Omdat ze opgroeit in een klimaat dat haar de instrumenten ervoor verschaft, een klimaat waarin de mogelijkheden er zijn, en waarin je als jongeling nu eenmaal dingen doet omdat ze kunnen. Oppervlakkig? Excuseer, de jonkies hebben daar vandaag een alternatieve term voor. #yolo, zeggen ze. “Waarom wel?” is niet meer aan de orde. De vraag is haar inverse geworden: “waarom niet?” En inderdaad: waarom zou ze niet? Wat je ook over haar prostitutie-avontuur zegt, niemand kan er om heen dat het om hààr draait. En ja, zou dat geen heerlijk gevoel kunnen zijn? Een gevoel waarnaar Georges’ echtgenote uiteindelijk ook ooit heeft verlangd: het abstracte voorwerp van liefde te worden, ongeacht je achtergrond of je persoon. Het verlangen te incarneren, zonder meer. Het is waarschijnlijk de allermooiste rol die iemand kan vertolken.

Slurp. Pot vol koffie. Wat is die Marine Vacth een intense schoonheid, zeg! Over de hele lijn wist François Ozon overigens goed te casten. En al bij al vind ik dat hij de sfeer van het jong zijn goed capteert: de uit de hand lopende party’s, de adolescente emoties tot en met het voortdurende gsm-verkeer… Ook mooi dat de metro zo’n centrale rol speelt – alsof Isabelle zich eerst in de krochten van Parijs onderdompelt om er vervolgens te worden uitgespuwd (altijd weer die roltrap!), waarna ze op het al even donkere, luidruchtige, wiebelende terrein van de verboden passie begeeft. Verder is ‘Jeune et Jolie’ een behoorlijk stereotiepe film, maar dan zonder dat je je daar als kijker aan ergert. Ozon grijpt de conventies aan om eenvoudigweg de herkenbare context van een herkenbaar gezin te schetsen, waarbinnen hij – zij het op nogal mannelijke wijze – over het ontwaken en praktiseren van de vrouwelijke seksualiteit reflecteert. Geen grote filosofie, wel boeiend. En, niet in het minst, prikkelend voor de zinnen. ‘Jeune & très jolie’, zal de film in mijn gedachten voortaan heten.

3*, omdat ik eigenlijk de plot al kende van horen vertellen. Wat jammer is, want de film is plotmatig opgebouwd. Ik denk kortom dat ‘ie hoger kan scoren binnen een aantal jaar, als de tand des tijds mijn geheugen beleefd heeft aangevreten.

PS: Ozon laat trouwens mooi een paar pistes open. Zoals: begint ze opnieuw, of niet? En: pleegde Georges geen zelfmoord met medicijnen, om haar voor een prostitutiecarrière te begoeden? Was dat niet het meest edele dat hij, in zijn schamele positie als overspelige en cliënt, voor haar kon doen? (Waarom werd hij anders ineens zo openhartig?) Enzovoort!

Zeer mooie bijdrage, JJ_D! Alleen jammer dat er geen hogere score afkon...

Je schrijft:
"Ongeacht je achtergrond of je persoon het verlangen te incarneren, zonder meer, het is waarschijnlijk de allermooiste rol die iemand kan vertolken."
Zo heb ik het eigenlijk nooit bekeken...

De "piste" van de zelfmoord van Georges vind ik er wel een beetje over. Of misschien heb ik het niet goed begrepen...

Inhoudsloze uitspatting.

Met het werk van François Ozon ben ik niet bekend, maar dit is geen beste kennismaking zeg.

Op zich is de opzet best leuk en kan ik me vinden in het feit dat er geen uitleg wordt gegeven omtrent de plotse ommekeer van Isabelle. Maar voor een coming-of-age valt hier bar weinig ontwikkeling in te bespeuren. Het lijkt alsof je als kijker van de ene seksuele escapade naar de andere wordt meegesleurd en de scènes daartussenin enkel fungeren als opvulling. Het is dat Marine Vacth de titel eer aandoet om het leed nog enigszins te verzachten.

Het gebruik van de jaargetijden is een interessante keus, maar er wordt simpelweg geen goed gebruik van gemaakt. Hierin mocht wel wat meer onderscheid in gebracht worden. Daarnaast hangt er een bepaalde onhandigheid om de film, die ik niet helemaal kan plaatsen; of het nu bewust of onbewust is gedaan. Het resulteert zich in de verscheidene interacties tussen broer & zus en een aantal ongemakkelijke situaties die misplaatst aanvoelen.

Al met al is 'Jeune & Jolie' vooral stuurloos te noemen en vraag ik me af wat Ozon nu precies wil bereiken.

Dikke 1,5 sterren.

De stuurloosheid van een jong en mooi meisje uitdrukken, tiens...

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Zou maar nooit doen voor haar 17e leeftijd...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Dit is zo'n film die me de dag erna meer intrigeert dan tijdens het kijken. De grote vraag is en blijft: waarom doet ze het?

Er is een aantal antwoorden mogelijk. De psycholoog uit de film zoekt het in een Oedipus-complex, maar goed, daar is hij dan ook psycholoog voor. De hier geopperde verklaring (met name van BBarbie) dat Isabelle het voor het geld doet overtuigt al evenmin. Allereerst omdat ze zelf expliciet zegt dat ze geen geld nodig heeft, en ten tweede omdat ze het geld ook niet uitgeeft. Het lijkt eerder een bijproduct, weliswaar een noodzakelijk onderdeel van de transactie en wellicht zelfs een deel van de aantrekkingskracht ervan, maar dan eerder in de zin van de macht die het representeert (zie ook de berichten van ThomasVV). Is het dan een uiting van lustgevoelens en een vrouw die zichzelf op seksueel gebied aan het ontdekken is, zoals in Von Triers Nymphomaniac? Daartegen pleit dat Isabelle nauwelijks lijkt te genieten van wat ze doet, dergelijke beelden ontbreken vrijwel geheel (wellicht is de masturbatie in het begin van de film, als ze nog maagd is, zelfs het moment van de grootste extase).

Zelf denk ik dat het vooral gezocht moet worden in wat predator al aangeeft over Isabelle: "de gevoelloosheid vormt een wezenlijk deel van haar leven, waarbij ze eigenlijk alleen in haar relatie met haar broertje contact maakt."

Maar, en dat is de kracht van de film, Ozon zorgt ervoor dat er niet één goed antwoord is, geen totaalverklaring, en daardoor overstijgt Isabelle de typische filmprotagonist en wordt ze een veel werkelijker figuur, die buiten de film voortleeft in je hoofd. Ik denk dat Isabelle het zelf ook niet weet, tenminste niet volledig. Het is een drang in haar. Daarom zou het eindigen van de film na seizoen drie (winter) volstrekt misplaatst zijn geweest, terwijl het huidige einde juist erg goed is. Sowieso vond ik het hele gedeelte met Rampling fraai. Ozon brengt een extra laag nuance aan in de perceptie van Isabelle en haar daden, het slot is tegelijk acceptatie en reiniging, waarbij overigens in het midden blijft of het "Lea-deel" verdwenen is uit het leven van Isabelle of juist volledig omarmd wordt.
Deze nuance lijkt overigens in een bredere maatschappelijk ontwikkeling te staan, waarbij de uiterst negatieve beeldvorming omtrent prostitutie van de laatste vijftig jaar (paradoxaal genoeg de tijd van zgn. seksuele bevrijding), wat lijkt te keren, en er meer respect is voor de onafhankelijkheid en de macht die sekswerk ook kan geven aan sommige vrouwen (een notie die veel gebruikelijker is in de literatuur uit de 19e en begin 20e eeuw en ook uit veel Latijns-Amerikaanse literatuur, Gabriel Garcia Marquez voorop).

Zoals gezegd zijn deze bespiegelingen voor mij vooral iets van na de film. De kijkervaring zelf was, zoals zo vaak bij Ozon, daarmee vergeleken een beetje mat. Ook ik zat met de vraag wat hij nu eigenlijk wil zeggen. Maar dat is in mijn ogen niet nieuw in zijn oeuvre. Deels komt het omdat Ozon zaken open laat voor de kijker (wat van mij niet zo nodig hoeft, stuur maar wat meer), deels omdat hij niet op zoek gaat naar een crisis of apotheose, wat tegelijk de personages een grotere waarachtigheid geeft.

Verder vond ik Jeune & jolie qua stijl zeer verzorgd. De film is soepel geschoten, met een soort ongemerkte kwaliteit, waaronder bijvoorbeeld een knap shot van veranderend licht op de roltrap. Ook de enscenering, het kleurgebruik en de herhaling van bepaalde shots en decors is op subtiele wijze best fraai. Waaruit precies de eigen stijl van Ozon bestaat is vrijwel niet te omschrijven, maar hij is er wel.

Tot slot nog even een echt minpunt; de Rimbaud-scene op school, sowieso een stijlbreuk maar ook inhoudelijk een ongeloofwaardig moment, met teveel pretenties. Jammer. Hoewel Ozon van mij soms wel eens wat meer pretenties mag hebben, maar dan op een andere manier.

Wat me uiteindelijk bijblijft van Jeune & jolie? Isabelle, zonder twijfel.

Sterke review, eRCee, zeker in het licht van dit interview met Ozon.

Ik ben niet zo zeker meer van mijn zaak, hoewel ik blijf worstelen met de vraag waarom Isabelle zo fel reageert op die momenten dat het door haar verdiende geld ter sprake komt, eerst bij haar ouders en later bij de psycholoog.

Dat ze zo fel reageert heeft er volgens mij mee te maken dat het afnemen van het geld botst met de eigen, vrijwillige keuze achter Isabelles handelingen en zelfs als een poging kan worden gezien het gebeurde te ontkennen door Isabelle te reduceren tot een kind, iemand die wilsonbekwaam is. Het geld staat in die zin voor haar autonomie.

Ik kan je alleen maar bijtreden, eRCee. Alleen vind ik drie sterren een lage quotatie na zo'n review! Want tijdens de film had je toch Isabelle...

Je hebt gelijk, toch maar dat halfje erbij.

Ozon.

Leuk om weer eens een typische film van hem te zien. Vond hem qua stilering wel een beetje tegenvallen, maar als drama best geslaagd.

Vooral genieten van het feit dat Ozon de motivaties erg op de achtergrond houdt. Qua invulling is het niet zo moeilijk, JJ_D haalt de meeste zaken er volgens mij wel uit, maar je wordt in ieder geval niet met een hoop onzin opgezadeld waar je verder toch niet veel mee kan. Dat vrijblijvende vind ik toch veel fijner dat het expliciete van veel soortgelijke Amerikaanse films.

Visueel verder wat karig, ook de soundtrack stelde me wat teleur. Ozon wordt denk ik wat oud, want wanneer Isabelle losgaat op een feestje en in een soort van trance terechtkomt wordt er plots een (oude?) Franse chanson ingezet. Weinig voeling met moderne muziek denk ik dan? Vind ik best jammer, dit soort momenten.

Het drama zelf is met momenten ook wat lauwtjes. Saai gezinnetje (al is dat wel functioneel) en soms iets teveel randzaken die weinig toevoegen. Vacth doet het verder degelijk maar werkt vooral als volwassene die er voor 17-jarige kan doorgaan.

Leuke coming of age film, maar had wel iets netter afgewerkt mogen worden. Iets meer gestileerd, iets minder "Frans praatdrama".

3.0*

Coming of age film waarbij de regisseur ervoor heeft gekozen om de film toch nog in wat mysterie te hullen. Niet alles wordt verteld en dat past naar mijn mening ook bij het Franse karakter.

Dit geeft de kijker ook de gelegenheid om de zaken zelf te interpreteren in plaats van voorgekauwde scenario's die je kan dromen omdat je die al zo vaak gezien hebt.

Isabelle is een 17 jarig meisje wat zichzelf aan het uitvinden is. Voornamelijk de relaties met anderen in haar leven staan op de voorgrond in de film.

Isabelle stapt de escort wereld in en heeft er eigenlijk geen reden toe. Haar motief is namelijk niet het geld maar vooral de aandacht en het gaat er ook om het psychologische aspect van het willen weten wat voor mannen zich aangetrokken voelen tot escorts en wat hun drijfveer is.

Zij voelt zich ergens gaandeweg toch verscheurd door de hypocrisie die er heerst. Het zijn van een escort is slecht maar het hebben van een affaire is kennelijk wel gangbaar.

Al met al een interessante film om te kijken zonder Amerikaanse censuur. Als je een beetje houdt van het dromerige Franse leven, dan is dit wel een film om te kijken.

Prima weergegeven verhaal van een beeldschone jonge griet op ontdekking die merkt dat ze liever de spanning op zoekt in de prostitutie dan met jongens van haar eigen leeftijd om te gaan. Prachtig weergegeven tegen de achtergrond van haar doorsnee rommelige thuissituatie; de zorgen van haar gescheiden moeder, de stiefvader, haar nieuwsgierige puberbroertje en de omgang met haar vriendinnen. Typisch realistisch weergegeven Franse film zonder al te veel censuur en opsmuk.

Wat me eigenlijk wat verbaasde in deze film was de plotse, eigenlijk weinig verklaarbare overstap van een 17-jarig meisje, met amper liefdesverklaring, weliswaar bewust van haar eigen sexualiteit, naar iets zo ingrijpend als prostitutie.

Eigenlijk zag ik in de geschetste gezinstoestand ook geen motieven om daar mee te breken en dergelijk avontuur aan te gaan.

Stappen we evenwel daar over, dan is "Jeune et Jolie" een heel mooie film waarbij ik vooral de knappe acteerprestaties van zowat alle hoofdacteurs heb bewonderd, van de jonge Fantin Ravat, over de verrukkelijke Marine Vacth naar de good old Johan Leysen en Charlotte Rampling.

Een mooie film in veel opzichten (script, montage, cinematografie, acteerwerk...). Er is hier al veel geschreven, dus heb wat dat betreft verder weinig toe te voegen. 3,5*. Wel twee dingetjes om op de discussie aan te sluiten:

Wat betreft haar motivatie, de regie kiest er duidelijk voor om dat in het midden te laten, en op zich is dat een prima keuze. Liever dat dan dat men met een ongeloofwaardige gedachte aan komt zetten. Laatst zag ik een andere film, waar helemáál niets aan de kijker wordt uitgelegd, en daarin geeft een van de personages aan dat "mensen altijd alles willen begrijpen", erop hintend dat je niet altijd alles kunt begrijpen. Dat vind ik ook op deze film van toepassing. Misschien kunnen we gewoon niet begrijpen wat zich in haar hoofd heeft afgespeeld en moeten we dat accepteren.

En wat Georges betreft, ik denk ook dat hij bewust het risico nam dat hij zou sterven, om haar te helpen. Hoe bizar dat eigenlijk ook klinkt. Als het meisje later in het hotel de ontmoeting met de vrouw van Georges heeft dan zegt zijn vrouw dat Lea niets valt te verwijten omdat hij ziek was, en dat sterven terwijl je de liefde bedrijft een mooie dood is.

Vanuit het oogpunt waarom Isabelle zich liet prostitueren deze film nog maar eens bekeken. Voor mij is het ook na herziening slechts gissen naar het motief van Isabelle maar alleen om het geld is het i.m.o. haar beslist niet te doen. Er zit wel degelijk iets meer achter. Ik denk zelf dat het zich afzetten van Isabelle tegen haar gescheiden moeder zonder meer een rol speelt in haar immorele gedrag. "Ik doe lekker wat jij onzedelijk vindt" lijkt mij de gedachtegang van Isabelle te zijn of beter gezegd, "ik ga gewoon mijn eigen gang". Verder zou ik het ook niet weten. Ozon geeft je in ieder geval daarop geen antwoord en dat is voor mij tevens ook de kracht van dit vooral zeer mooie psychologisch drama. Ik houd er wel van dat je na afloop van een film tot nadenken wordt gezet en niet alles in hapklare blokken voorgeschoteld krijgt. Mijn aanvankelijke waardering van 3,5* vind ik daarom ook veel te zuinig en gezien het uitstekende acteren van Marina Vacth in de rol van Isabelle vind ik daarom een verhoging mijnerzijds naar 4,0* zonder meer op zijn plaats. Ook het einde - je verwacht iets totaal anders - is gaaf.

4,0* na herziening.

Ik word binnenkort vader van een dochter.....

Deze film zie ik in dat geval als een soort van horror.

Horror? Zo'n knappe dochter?

Betere Ozon. Zoals vaak bij hem wordt het drama er gelukkig niet met de grove borstel opgesmeerd, maar blijft het toch veeleer een vrijblijvend schouwspel. Juist dat stemt wel tot nadenken bij deze film, en da's een verdienste, want normaliter kan ik dit soort coming of age films niet al te best verteren. Vacth doet het verder erg goed als obstinate puber, en de rest van de acteurs - hoewel uiteraard naar de achtergrond geschoven - staan haar op een adequaat niveau bij.

Sterk aldus. Blijft ook wel een apart regisseur die Ozon. Hoewel zijn films nooit écht geweldig zijn gaan ze er toch erg vlot in en heb ik immer zin om weer iets nieuws van hem te proberen. 3,5* voor deze.