Jeune & Jolie (2013)

Oei. Opvallend lege coming of age vertelling van Ozon waar plausibiliteit niet lijkt te ontstaan. Het probleem begint al met Vacth die een hele opvallende vervelende en domme uitstraling heeft en de uitwerking is ook bijzonder vlak te noemen. De beweegredenen van Isabelle zijn wel heel erg willekeurig.


Waarom Isabelle gaat hoereren wordt in het midden gelaten, dat is niet erg maar zorg er dan wel voor dat haar zoektocht naar haarzelf wel goed uitgewerkt is maar ook dat blijkt te veel gevraagd. Of de niet plausibele zaken bewussies zijn laat ik me niet over uit maar dat het out of place aanvoelt is zeker. Zoals mamsje die met dochter naar Londen wil, met stiefpapa op de bank en om dan maar te zwijgen over stiefpapa die binnen komt lopen op ongemakkelijke momenten. Humor voor gevorderden zeg maar.


Over de seksscenes zelf maar te zwijgen, van expliciteit is er zeker geen sprake, dat dat de reden tot weglopen is lijkt me nogal een voorbarige conclusie. Ook die scenes zijn net als heel de film zeer flets. De scenes voelen ook maar erg leeg aan en lijken geen enkele meerwaarde te hebben. Ook heeft Ozon geen point, en maakt hij die ook niet. Na het zien van de film is het me nog steeds onduidelijk wat Ozon nou wilde.

Marine Vacth, mooie dame, vooral op de poster - Imdb geeft als geboortedatum 14 mei 1990, de Engelse wiki 4 mei 1990 en de Franse wiki 9 april 1991. Raadselachtig, zoals haar hele verschijning in de film, want wat haar beweegredenen ook waren: die worden door Ozon en Vacth niet duidelijk gemaakt.

Soms denk je als kijker dat dit gewoon een uitspatting is van het puberzijn, zonder verdere reden, maar ja. Even lijkt dat er ook op, als tegen het einde dat feestje is afgelopen en ze met een gewone jongen zoent. Pubertijd afgelopen en ze kan de echte wereld weer in? Niet volgens Ozon die een volstrekt overbodige vierde deel erin stopt. Sowieso, die vier delen met de seizoenen is een weinig geslaagde gimmick. Maar goed, ik had dus echt geen idee waar ik naar had gekeken. Het leek me geen maatschappijkritisch werk. Het was ook geen heel goede sfeerimpressie. Het is eigenlijk tamelijk leeg. Onderhoudend en vermakelijk voor het moment, maar nooit gaat het onder de huid zitten en eenmaal buiten ben je het alweer allemaal vergeten.

Vacth kijkt wel de ganse tijd bijzonder verleidelijk en zeker de chemie met haar broertje is er. Sowieso een sterk punt om dat broertje op de voorgrond te zetten, die net begint als puber maar vooral aangeeft dat Vacth ook een gewoon meisje nog is waarvan het leven doorgaat. Het is überhaupt prettig dat ze uit een tamelijk normaal gezin komt. Verder is het geheel wat saai gefilmd, al weet Ozon wel heel goed met beelden een verhaal te schetsen. De muziek is dan wel weer heel aardig.

Verder lijkt Ozon nog de vraag mee te geven wat walgelijker is: jezelf prostitueren of vreemdgaan. Dat tweede, lijkt me toch wel. Maar goed, 2,5.,

Erg fijn filmpje. Niet veel meer dan de beschrijving hier boven doet verwachten maar wel heerlijk gefilmd en goed geacteerd. Ben wel fan van de manier waarop Ozon erotiek in beeld brengt. Niet te rauw en op de huid maar ook volstrekt niet preuts.

Betekenis is inderdaad moeilijk te destilleren zoals hier onder al wordt gezegd maar dat zie ik misschien wel meer als een pro, een oordeel van Ozon zit er niet heel dik bovenop. Er wordt gewoon iets getoond, en dan ook nog bijzonder mooi.

De grote vraag is wat Ozon nou eigenlijk wil.

Coming of age heeft vaak toch wel iets van doen met het leren van 'wijze' levenslessen. Daar lijkt toch niet echt sprake van. Of het moet zoiets zijn als 'een beetje een rare jeugd is niet zo'n probleem'. Past niet heel erg bij de af en toe loodzwaar dramatische muziek, maar dat lijkt toch wel de boodschap te zijn. Of we moeten iets dieper zoeken, dan kom ik misschien uit bij zoiets als 'bij de klanten van een prostituee zit af en toe een lieve man'.

Marina Vacth is een erg mooie meid, maar de hoofdstuktiteltjes kunnen niet verhullen dat je eigenlijk anderhalf uur vooral naar haar smoeltje zit te kijken, terwijl je wacht tot er dan uiteindelijk iets gaat gebeuren. Wellicht dat Ozon zich ietwat in de titel verslikt heeft, vergeten is dat er meer nodig is om een film tot iets bijzonders te maken. Of wellicht is hij het gewoon kwijt, er lijkt in ieder geval een meedogenloos neergaande lijn in zijn werk te komen.

Mooie beelden maken nog geen mooie film en wat ik ook niet snap is alle commotie omtrent de hoofdrolspeelster met het oog op de seks -scenes want dat hebben we nu al zo vaak gezien ze was trouwens in het echt al 23 dat ze er jonger uit ziet is niet ons probleem.

Net als in een aantal van zijn andere film signaleert Ozon ook hier een “probleem” van de hedendaagse maatschappij: de wens van sommige jongeren om ten koste van wat dan ook zo snel mogelijk rijk te worden. Isabelle heeft bij het verliezen van haar maagdelijkheid een emotieloze eerste ervaring met seks. Via internet leert ze echter, dat zij met haar lichaam in korte tijd wel veel geld kan verdienen. Routinematig gaat Isabelle aan de slag. Tekenend voor de sfeer van de film is dat haar jongere broer niet abnormaals ziet in het gedrag van zijn zus. Het gaat allemaal als vanzelf tot Isabelle keihard met de keerzijde van de medaille geconfronteerd wordt. Dan pas komt bij haar het besef dat ze eigenlijk verkeerd bezig is: “Je me sentais sale.” De ontmoeting met de weduwe van Georges vormt de spreekwoordelijke kers op te taart.

Regisseur Ozon komt in een van zijn betere films andermaal met geschakeerde karaktertekeningen, waarbij die van de ouders overigens niet erg overtuigend zijn. Naast het boeiende verhaal is ook het acteerwerk puik verzorgd. Zeker dat van Marine Vacth, maar die is in deze treurige geschiedenis dan ook perfect gecast met haar immer trieste en omfloerste blik. Een actrice om in de gaten te houden.

Eigenlijk best een fraai drama (wel enigszins kil) waar ik open in ben gegaan. Dat is opzicht ook goed want dan kijkt de film zich lekker weg en zijn de verassingen ook echt verrassend. Zo dacht ik in het begin dat dit wel eens een flauw vakantiedrama zou kunnen worden, maar wat er met Isabelle gebeurt (beter gezegd, wat ze gaat doen) na de vakantie vond ik best verrassend en eerlijk gezegd ook goed. Ook nadat men erachter komt wat ze doet vond ik sterk. Door deze verrassend wending in het begin, was ik gelijk in de ban van het verhaal en wist de film me ook tot het einde te boeien.

Marine Vacth in de rol van de kille Isabelle deed het overigens goed en ze zag er ook fraai uit. Dat ze ook nog eens zeer regelmatig uit de kleren ging was natuurlijk mooi meegenomen. Sowieso deed de cast het best goed in deze film.

P.S. de scene waarbij Victor(tje) betrapt wordt met masturberen door zijn stiefvader, vond ik best geinig en lullig. Leuk woordspeling

Ik ben hier in een verhitte discussie beland, zie ik. Tsja, Ozon maakt nu eenmaal geen niemandalletjes. Vond het een knap gemaakte film. Niet eenvoudig te duiden. Maar Ozon laat ons altijd graag een beetje nadenken. Zonder een moraal op te dringen. Noch die van zichzelf, noch die van de maatschappij.

Ik het begin dacht ik, hoe kan het dat een meisje dat met seks wil experimenteren ook maar gelijk de hoer gaat spelen. Aan het einde van de film vond ik dat volkomen vanzelfsprekend. Net zozeer als haar broer(tje) er ook niet zo erg van opkeek. In haar beleving zat er niet zo veel verschil tussen het hebben van seks met klasgenoten, puisterige pubers, of zich er maar gelijk goed voor laten betalen met oudere mannen. En je leert er een hoop van. Ja, dat die man doodging was een tegenslag, maar het hield haar toch niet tegen.

Ik denk niet dat ze het voor het geld deed. Ze geeft het ook niet uit. In het begin heeft ze die stapel geld in haar handen, alsof ze eigenlijk niet weet wat ze er mee moet doen. Ik denk dat ze het deed uit zelfbevestiging. Als bewijs van haar zelfstandigheid. Van haar volwassenheid. Dat zie je ook later aan de manier waarop ze loopt, zelfbewust.

Ze is niet meer dat kind waar haar moeder haar voor aanziet. Ze is een volwassen vrouw. Zo beziet ze ook haar stiefvader. Tot afgrijzen van haar moeder. Ze is slecht, zegt haar moeder. Nee, ze doet wat ze wil. En ze gaat er ook mee door. Zo'n ramp is het nou ook weer niet, zegt haar stiefvader relativerend. En zo is het.

Vond Marine Vacth sterk acteren. Dat kille, afstandelijke voerde ze knap door. Maar dat haar personage niet zo emotieloos is, bleek uit haar houding ten opzichte van haar vriendin. Charlotte Rampling is altijd een feest om naar te kijken. Ook al is het maar een klein rolletje dat haar is vergund. Maar geen woord of gebaar van haar is overbodig.

Ik vond het een prachtige vondst om de muziek van Francoise Hardy af te stoffen. Daar zit alle melancholie, verwachting, verdriet, teleurstelling en het weer opnieuw proberen in verpakt, die Isabelle niet laat zien, ook niet aan ons, maar alleen innerlijk beleeft.

Een leuk grapje van Ozon is die psychiater, het prototype van de mannen waar ze nu juist seks mee heeft. En die moet haar dan gaan vertellen wat ze niet goed doet. Lange neus.

Tien jaar na "Swimming Pool" pakt François Ozon opnieuw uit met een erotisch drama. De hoofdrol is voor de jonge en zeer slanke Marine Vacth. Oudgediende Charlotte Rampling speelt een nevenrol laat in de film.

Het verhaal begint aan de Côte d'Azur, waar Isabelle haar maagdelijkheid verliest aan een Duits vakantieliefje. Dan verplaatst het zich naar haar woonplaats Parijs. In een moderne grootstad is er weinig sociale controle en is het belangrijk jong en mooi te zijn. Isabelle begint een carrière als callgirl. De vraag is waarom. Financieel heeft ze het niet nodig. Ze heeft geen ongelukkige jeugd of een overdreven strenge opvoeding gekend, al groeit ze wel op zonder haar vader. Misschien is het haar zin om te experimenteren. Misschien doet ze het omdat de gelegenheid zich voordoet. Het begint met één keer, daarna wordt het verslavend.

Sommige klanten vernederen haar. Eén weigert de afgeproken prijs te betalen, waarna ze begrijpt dat je ze op voorhand moet laten betalen. Eén bejaarde klant, een hartpatiënt die Viagra nodig heeft (Pierrot), is daarentegen op zoek naar tederheid en het gezelschap van een jong en mooi meisje.

Haar jongere broertje bezondigt zich aan voyeurisme, ook een vorm van perversiteit.

Marine Vacth is een ontdekking. In de toekomst zal blijken of ze al dan niet een eendagsvlieg is.

De liedjes van Françoise Hardy passen uitstekend bij het thema van ontluikende seksualiteit.

Lauw.

Coming-of-age, ja, maar dan wel zonder inhoud. Hoewel ik me er in kan vinden dat er geen uitleg gegeven wordt voor de keuzes van Isabelle ontbreekt een band. Ik vind haar een strontvervelend mens met een idiote grijns rond 'r smoeltje.
Interessanter wordt het dan ook pas als de ouders erbij betrokken worden en ook het einde - met de weduwe - is best mooi.

Marine Vacth heeft helaas niet echt het talent een rol/ film te dragen. Haar uitstraling is ook eentje om ellendig van te worden.
De bijrollen worden veel beter vertolkt, van haar broer(tje) tot Charlotte Rampling, die in haar drie minuten nog snel wat plooien rechttrekt en de film nagenoeg redt.

Van François Ozon heb ik nog steeds niet al te veel gezien, maar afgaande op hetgeen ik wél al zag, lijkt mij dit een filmpje op de automatische piloot. Tot Rampling's optreden blijft diepgang grotendeels achterwege. Visueel is het gewoon degelijk zonder meer, al vind ik die montage van seksscènes wat onbeholpen overkomen.

2,5

Toevallig bij deze film terecht gekomen. Bijzonder filmpje die me van begin tot eind boeide, maar toch iets miste. Wat dat 'iets' is weet ik niet precies. Muziek paste erg mooi bij de film. Ben zeker nieuwsgierig geworden naar de rest van het werk van deze regisseur.

3*

Matige film over een meisje die haar seksualiteit ontdekt. De film begint goed, maar is uiteindelijke wat te afstandelijk en de motivatie van het meisje om zich te prostitueren blijft wat onduidelijk en er wordt ook wat te gemakkelijk mee omgegaan. Vervelend wordt de film op zich niet, maar er had wel meer in gezeten.

Anders dan mijn voorganger vond ik de film wat mat en gemaakt beginnen. Uiteindelijk boeide de film me wel. Dat komt mede door het mysterieuse voorkomen van de hoofdpersoon. Over de drijfveren van de jonge hoofdpersoon zijn al genoeg boeiende discussies gevoerd. Voor de argumentatie van beide "kampen" valt veel te zeggen.

a. "minder is meer"...de mysterie doet je gissen naar de bedoeling van de film...dan wel de bedoeling van dit jonge meisje..

b. Tegelijkertijd vind ik de film niet zo sterk en soms zelfs wat mat. De onverschilligheid overheerst soms. Het verhaal sleurt je niet (helemaal) mee.

Ik was liever totaal in de war gebracht over de drijfveren dan nu "slechts" naar een mysterieus personage te hebben gekeken. De laatste scene vond ik vrij sterk. Mijn toch vrij milde beoordeling komt dan dus uit op een kleine 3.5*

Meisje ontdekt eigen seksualiteit. Meisje wordt vrouw. Vrouw wordt prooi. Een prooi die genotzalig toekijkt hoezeer de jager in de ban is van haar. Want, als we ons afvragen waarom deze jonge schone doet wat ze doet, dan moet dat allicht één van de hypothesen zijn. Nee, het gaat natuurlijk niet om geld. Wel om het verlangen naar verlangd worden. Een verlangen waarin ze, via Georges, misschien haar eigen verlangen naar tederheid ontdekt. En dan is er natuurlijk nog de (lichamelijke) geborgenheid - wat voor brutale vormen die ook kan aannemen, maar dat doet er niet toe - die ze in haar meestal lege huis niet aantreft. Of, en daarna hou ik mijn hypthesegenererende geneuzel voor bekeken, doet ze het omdat ze het kan doen. Omdat ze opgroeit in een klimaat dat haar de instrumenten ervoor verschaft, een klimaat waarin de mogelijkheden er zijn, en waarin je als jongeling nu eenmaal dingen doet omdat ze kunnen. Oppervlakkig? Excuseer, de jonkies hebben daar vandaag een alternatieve term voor. #yolo, zeggen ze. “Waarom wel?” is niet meer aan de orde. De vraag is haar inverse geworden: “waarom niet?” En inderdaad: waarom zou ze niet? Wat je ook over haar prostitutie-avontuur zegt, niemand kan er om heen dat het om hààr draait. En ja, zou dat geen heerlijk gevoel kunnen zijn? Een gevoel waarnaar Georges’ echtgenote uiteindelijk ook ooit heeft verlangd: het abstracte voorwerp van liefde te worden, ongeacht je achtergrond of je persoon. Het verlangen te incarneren, zonder meer. Het is waarschijnlijk de allermooiste rol die iemand kan vertolken.

Slurp. Pot vol koffie. Wat is die Marine Vacth een intense schoonheid, zeg! Over de hele lijn wist François Ozon overigens goed te casten. En al bij al vind ik dat hij de sfeer van het jong zijn goed capteert: de uit de hand lopende party’s, de adolescente emoties tot en met het voortdurende gsm-verkeer… Ook mooi dat de metro zo’n centrale rol speelt – alsof Isabelle zich eerst in de krochten van Parijs onderdompelt om er vervolgens te worden uitgespuwd (altijd weer die roltrap!), waarna ze op het al even donkere, luidruchtige, wiebelende terrein van de verboden passie begeeft. Verder is ‘Jeune et Jolie’ een behoorlijk stereotiepe film, maar dan zonder dat je je daar als kijker aan ergert. Ozon grijpt de conventies aan om eenvoudigweg de herkenbare context van een herkenbaar gezin te schetsen, waarbinnen hij – zij het op nogal mannelijke wijze – over het ontwaken en praktiseren van de vrouwelijke seksualiteit reflecteert. Geen grote filosofie, wel boeiend. En, niet in het minst, prikkelend voor de zinnen. ‘Jeune & très jolie’, zal de film in mijn gedachten voortaan heten.

3*, omdat ik eigenlijk de plot al kende van horen vertellen. Wat jammer is, want de film is plotmatig opgebouwd. Ik denk kortom dat ‘ie hoger kan scoren binnen een aantal jaar, als de tand des tijds mijn geheugen beleefd heeft aangevreten.

PS: Ozon laat trouwens mooi een paar pistes open. Zoals: begint ze opnieuw, of niet? En: pleegde Georges geen zelfmoord met medicijnen, om haar voor een prostitutiecarrière te begoeden? Was dat niet het meest edele dat hij, in zijn schamele positie als overspelige en cliënt, voor haar kon doen? (Waarom werd hij anders ineens zo openhartig?) Enzovoort!

Inhoudsloze uitspatting.

Met het werk van François Ozon ben ik niet bekend, maar dit is geen beste kennismaking zeg.

Op zich is de opzet best leuk en kan ik me vinden in het feit dat er geen uitleg wordt gegeven omtrent de plotse ommekeer van Isabelle. Maar voor een coming-of-age valt hier bar weinig ontwikkeling in te bespeuren. Het lijkt alsof je als kijker van de ene seksuele escapade naar de andere wordt meegesleurd en de scènes daartussenin enkel fungeren als opvulling. Het is dat Marine Vacth de titel eer aandoet om het leed nog enigszins te verzachten.

Het gebruik van de jaargetijden is een interessante keus, maar er wordt simpelweg geen goed gebruik van gemaakt. Hierin mocht wel wat meer onderscheid in gebracht worden. Daarnaast hangt er een bepaalde onhandigheid om de film, die ik niet helemaal kan plaatsen; of het nu bewust of onbewust is gedaan. Het resulteert zich in de verscheidene interacties tussen broer & zus en een aantal ongemakkelijke situaties die misplaatst aanvoelen.

Al met al is 'Jeune & Jolie' vooral stuurloos te noemen en vraag ik me af wat Ozon nu precies wil bereiken.

Dikke 1,5 sterren.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Zou maar nooit doen voor haar 17e leeftijd...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Dit is zo'n film die me de dag erna meer intrigeert dan tijdens het kijken. De grote vraag is en blijft: waarom doet ze het?

Er is een aantal antwoorden mogelijk. De psycholoog uit de film zoekt het in een Oedipus-complex, maar goed, daar is hij dan ook psycholoog voor. De hier geopperde verklaring (met name van BBarbie) dat Isabelle het voor het geld doet overtuigt al evenmin. Allereerst omdat ze zelf expliciet zegt dat ze geen geld nodig heeft, en ten tweede omdat ze het geld ook niet uitgeeft. Het lijkt eerder een bijproduct, weliswaar een noodzakelijk onderdeel van de transactie en wellicht zelfs een deel van de aantrekkingskracht ervan, maar dan eerder in de zin van de macht die het representeert (zie ook de berichten van ThomasVV). Is het dan een uiting van lustgevoelens en een vrouw die zichzelf op seksueel gebied aan het ontdekken is, zoals in Von Triers Nymphomaniac? Daartegen pleit dat Isabelle nauwelijks lijkt te genieten van wat ze doet, dergelijke beelden ontbreken vrijwel geheel (wellicht is de masturbatie in het begin van de film, als ze nog maagd is, zelfs het moment van de grootste extase).

Zelf denk ik dat het vooral gezocht moet worden in wat predator al aangeeft over Isabelle: "de gevoelloosheid vormt een wezenlijk deel van haar leven, waarbij ze eigenlijk alleen in haar relatie met haar broertje contact maakt."

Maar, en dat is de kracht van de film, Ozon zorgt ervoor dat er niet één goed antwoord is, geen totaalverklaring, en daardoor overstijgt Isabelle de typische filmprotagonist en wordt ze een veel werkelijker figuur, die buiten de film voortleeft in je hoofd. Ik denk dat Isabelle het zelf ook niet weet, tenminste niet volledig. Het is een drang in haar. Daarom zou het eindigen van de film na seizoen drie (winter) volstrekt misplaatst zijn geweest, terwijl het huidige einde juist erg goed is. Sowieso vond ik het hele gedeelte met Rampling fraai. Ozon brengt een extra laag nuance aan in de perceptie van Isabelle en haar daden, het slot is tegelijk acceptatie en reiniging, waarbij overigens in het midden blijft of het "Lea-deel" verdwenen is uit het leven van Isabelle of juist volledig omarmd wordt.
Deze nuance lijkt overigens in een bredere maatschappelijk ontwikkeling te staan, waarbij de uiterst negatieve beeldvorming omtrent prostitutie van de laatste vijftig jaar (paradoxaal genoeg de tijd van zgn. seksuele bevrijding), wat lijkt te keren, en er meer respect is voor de onafhankelijkheid en de macht die sekswerk ook kan geven aan sommige vrouwen (een notie die veel gebruikelijker is in de literatuur uit de 19e en begin 20e eeuw en ook uit veel Latijns-Amerikaanse literatuur, Gabriel Garcia Marquez voorop).

Zoals gezegd zijn deze bespiegelingen voor mij vooral iets van na de film. De kijkervaring zelf was, zoals zo vaak bij Ozon, daarmee vergeleken een beetje mat. Ook ik zat met de vraag wat hij nu eigenlijk wil zeggen. Maar dat is in mijn ogen niet nieuw in zijn oeuvre. Deels komt het omdat Ozon zaken open laat voor de kijker (wat van mij niet zo nodig hoeft, stuur maar wat meer), deels omdat hij niet op zoek gaat naar een crisis of apotheose, wat tegelijk de personages een grotere waarachtigheid geeft.

Verder vond ik Jeune & jolie qua stijl zeer verzorgd. De film is soepel geschoten, met een soort ongemerkte kwaliteit, waaronder bijvoorbeeld een knap shot van veranderend licht op de roltrap. Ook de enscenering, het kleurgebruik en de herhaling van bepaalde shots en decors is op subtiele wijze best fraai. Waaruit precies de eigen stijl van Ozon bestaat is vrijwel niet te omschrijven, maar hij is er wel.

Tot slot nog even een echt minpunt; de Rimbaud-scene op school, sowieso een stijlbreuk maar ook inhoudelijk een ongeloofwaardig moment, met teveel pretenties. Jammer. Hoewel Ozon van mij soms wel eens wat meer pretenties mag hebben, maar dan op een andere manier.

Wat me uiteindelijk bijblijft van Jeune & jolie? Isabelle, zonder twijfel.

Ozon.

Leuk om weer eens een typische film van hem te zien. Vond hem qua stilering wel een beetje tegenvallen, maar als drama best geslaagd.

Vooral genieten van het feit dat Ozon de motivaties erg op de achtergrond houdt. Qua invulling is het niet zo moeilijk, JJ_D haalt de meeste zaken er volgens mij wel uit, maar je wordt in ieder geval niet met een hoop onzin opgezadeld waar je verder toch niet veel mee kan. Dat vrijblijvende vind ik toch veel fijner dat het expliciete van veel soortgelijke Amerikaanse films.

Visueel verder wat karig, ook de soundtrack stelde me wat teleur. Ozon wordt denk ik wat oud, want wanneer Isabelle losgaat op een feestje en in een soort van trance terechtkomt wordt er plots een (oude?) Franse chanson ingezet. Weinig voeling met moderne muziek denk ik dan? Vind ik best jammer, dit soort momenten.

Het drama zelf is met momenten ook wat lauwtjes. Saai gezinnetje (al is dat wel functioneel) en soms iets teveel randzaken die weinig toevoegen. Vacth doet het verder degelijk maar werkt vooral als volwassene die er voor 17-jarige kan doorgaan.

Leuke coming of age film, maar had wel iets netter afgewerkt mogen worden. Iets meer gestileerd, iets minder "Frans praatdrama".

3.0*

Coming of age film waarbij de regisseur ervoor heeft gekozen om de film toch nog in wat mysterie te hullen. Niet alles wordt verteld en dat past naar mijn mening ook bij het Franse karakter.

Dit geeft de kijker ook de gelegenheid om de zaken zelf te interpreteren in plaats van voorgekauwde scenario's die je kan dromen omdat je die al zo vaak gezien hebt.

Isabelle is een 17 jarig meisje wat zichzelf aan het uitvinden is. Voornamelijk de relaties met anderen in haar leven staan op de voorgrond in de film.

Isabelle stapt de escort wereld in en heeft er eigenlijk geen reden toe. Haar motief is namelijk niet het geld maar vooral de aandacht en het gaat er ook om het psychologische aspect van het willen weten wat voor mannen zich aangetrokken voelen tot escorts en wat hun drijfveer is.

Zij voelt zich ergens gaandeweg toch verscheurd door de hypocrisie die er heerst. Het zijn van een escort is slecht maar het hebben van een affaire is kennelijk wel gangbaar.

Al met al een interessante film om te kijken zonder Amerikaanse censuur. Als je een beetje houdt van het dromerige Franse leven, dan is dit wel een film om te kijken.

Prima weergegeven verhaal van een beeldschone jonge griet op ontdekking die merkt dat ze liever de spanning op zoekt in de prostitutie dan met jongens van haar eigen leeftijd om te gaan. Prachtig weergegeven tegen de achtergrond van haar doorsnee rommelige thuissituatie; de zorgen van haar gescheiden moeder, de stiefvader, haar nieuwsgierige puberbroertje en de omgang met haar vriendinnen. Typisch realistisch weergegeven Franse film zonder al te veel censuur en opsmuk.

Wat me eigenlijk wat verbaasde in deze film was de plotse, eigenlijk weinig verklaarbare overstap van een 17-jarig meisje, met amper liefdesverklaring, weliswaar bewust van haar eigen sexualiteit, naar iets zo ingrijpend als prostitutie.

Eigenlijk zag ik in de geschetste gezinstoestand ook geen motieven om daar mee te breken en dergelijk avontuur aan te gaan.

Stappen we evenwel daar over, dan is "Jeune et Jolie" een heel mooie film waarbij ik vooral de knappe acteerprestaties van zowat alle hoofdacteurs heb bewonderd, van de jonge Fantin Ravat, over de verrukkelijke Marine Vacth naar de good old Johan Leysen en Charlotte Rampling.

Een mooie film in veel opzichten (script, montage, cinematografie, acteerwerk...). Er is hier al veel geschreven, dus heb wat dat betreft verder weinig toe te voegen. 3,5*. Wel twee dingetjes om op de discussie aan te sluiten:

Wat betreft haar motivatie, de regie kiest er duidelijk voor om dat in het midden te laten, en op zich is dat een prima keuze. Liever dat dan dat men met een ongeloofwaardige gedachte aan komt zetten. Laatst zag ik een andere film, waar helemáál niets aan de kijker wordt uitgelegd, en daarin geeft een van de personages aan dat "mensen altijd alles willen begrijpen", erop hintend dat je niet altijd alles kunt begrijpen. Dat vind ik ook op deze film van toepassing. Misschien kunnen we gewoon niet begrijpen wat zich in haar hoofd heeft afgespeeld en moeten we dat accepteren.

En wat Georges betreft, ik denk ook dat hij bewust het risico nam dat hij zou sterven, om haar te helpen. Hoe bizar dat eigenlijk ook klinkt. Als het meisje later in het hotel de ontmoeting met de vrouw van Georges heeft dan zegt zijn vrouw dat Lea niets valt te verwijten omdat hij ziek was, en dat sterven terwijl je de liefde bedrijft een mooie dood is.

Vanuit het oogpunt waarom Isabelle zich liet prostitueren deze film nog maar eens bekeken. Voor mij is het ook na herziening slechts gissen naar het motief van Isabelle maar alleen om het geld is het i.m.o. haar beslist niet te doen. Er zit wel degelijk iets meer achter. Ik denk zelf dat het zich afzetten van Isabelle tegen haar gescheiden moeder zonder meer een rol speelt in haar immorele gedrag. "Ik doe lekker wat jij onzedelijk vindt" lijkt mij de gedachtegang van Isabelle te zijn of beter gezegd, "ik ga gewoon mijn eigen gang". Verder zou ik het ook niet weten. Ozon geeft je in ieder geval daarop geen antwoord en dat is voor mij tevens ook de kracht van dit vooral zeer mooie psychologisch drama. Ik houd er wel van dat je na afloop van een film tot nadenken wordt gezet en niet alles in hapklare blokken voorgeschoteld krijgt. Mijn aanvankelijke waardering van 3,5* vind ik daarom ook veel te zuinig en gezien het uitstekende acteren van Marina Vacth in de rol van Isabelle vind ik daarom een verhoging mijnerzijds naar 4,0* zonder meer op zijn plaats. Ook het einde - je verwacht iets totaal anders - is gaaf.

4,0* na herziening.

Betere Ozon. Zoals vaak bij hem wordt het drama er gelukkig niet met de grove borstel opgesmeerd, maar blijft het toch veeleer een vrijblijvend schouwspel. Juist dat stemt wel tot nadenken bij deze film, en da's een verdienste, want normaliter kan ik dit soort coming of age films niet al te best verteren. Vacth doet het verder erg goed als obstinate puber, en de rest van de acteurs - hoewel uiteraard naar de achtergrond geschoven - staan haar op een adequaat niveau bij.

Sterk aldus. Blijft ook wel een apart regisseur die Ozon. Hoewel zijn films nooit écht geweldig zijn gaan ze er toch erg vlot in en heb ik immer zin om weer iets nieuws van hem te proberen. 3,5* voor deze.

Best mooi, vooral ook Marine Vacth natuurlijk. Ik had na het lezen van het plot een totaal andere film verwacht. Dat 'Jeune & Jolie' uiteindelijk best een indrukwekkend filmpje is over een 17-jarig meisje die haar lichaam verkoopt had ik niet zien aankomen. Het brengt een paar sterke scenes met zich mee. Vooral het acteerwerk is uitstekend. Leuke scene waneer stiefpa dochter en zoon van de slaapkamer wil halen voor het ontbijt en ze beide ''bezig'' zijn. Uiteindelijk niet veel om het lijf verder, maar vond het best goed.

Nobel streven de film, maar kheb al moeite met het 'fenomeen' prostitutie... laat staan om zo'n jonge, beeldschone meid bepoteld te zien worden door een stel vieze ouwe kerels, w.o. de Nederlandse acteur (of is het een Vlamink?) Johan Leysen. Ik ben het type dat dan wegkijkt, letterlijk, en dat niet tegen een dergelijke 'realiteit' kan. Geen rating dus van mijn kant. Ik schakel over. Het existentiële drama There Will Be Blood van Paul Thomas Anderson op de BBC.

Wie denkt aan prostitutie, denkt toch al gauw al toekomstloze meisjes die kokhalzend de benen spreiden om toch maar die drugsverslaving te kunnen voeden. En hoewel Ozon de beweegredenen van de jonge Isabelle in het midden laat, is dat bij haar toch even anders. Het feit dat ze het vrijwillig doet, is zowel voor haar moeder als voor de kijker moeilijk te verkroppen. De stiefpapa gaat er wel héél licht over. Net als Ozon eigenlijk.

Zijn stempel is overigens heel dun. Hij lijkt niet echt iets te willen vertellen, en toont gewoon het leven van een puberende tiener gedurende één jaar. Ook stilistisch houdt hij zich vast aan de vuistregels van de Franse arthouse, zonder daar iets aan toe te voegen. Ozon houdt het anderzijds aangenaam rustig, en laat toeters en bellen achterwege.

Een film die veel open laat, of in ieder geval niet benoemd maar aan de kijker overlaat om in te vullen, met als belangrijkste vraag: wat beweegt het hoofdpersonage? Waarschijnlijk het gevoel van de macht van het zijn van een lustobject, waarvoor mannen zelfs bereid zijn grof geld te betalen.

De hoofdrolspeelster is in ieder geval erg goed gecast, maar haar zwoele oogopslag, die inderdaad erg verleidelijk is. Daarmee is het meest positieve wel gezegd, want voor de rest is de film weinig bijzonder. Visueel gebeurt er niet veel; zo'n discoscène die voor veel andere films een mooie aanleiding biedt om eens flink uit te pakken is zelfs behoorlijk lauw. En wat het verhaal betreft, uiteindelijk voelt het toch een beetje nietszeggend aan. 2,5*.

Ozon in de prostitutie

Ik weet nog altijd niet goed wat ik nu juist aanmoet met François Ozon. Een regisseur met toch wel een zekere naam en ik heb niet echt een lijn kunnen trekken in zijn oeuvre. Een slechte film als Swimming Pool wordt afgewisseld met een erg leuke film zoals 8 Femmes en daartussen heb je dan vlees noch vis met bijvoorbeeld Potiche. Een paar dagen geleden gaven ze deze Jeune & Jolie op televisie en dan maar eens afwachten wat het deze keer ging worden.

Dit ligt me in ieder geval al een stuk beter dan Swimming Pool of Potiche. Het niveau van 8 Femmes haalt het net niet, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het toch vrij nipt was. In Jeune & Jolie volgt Ozon een mooie tiener die in de prostitutie terecht komt (het waarom wordt nooit echt uitgelegd) en doet dat op een serene en mooie manier. Wel een vreemde keuze trouwens van Ozon, je zou verwachten dat dit soort films juist een standpunt voor of tegen inneemt, maar Jeune & Jolie blijft zowat in het midden hangen. Is dat slecht? Neen, eigenlijk niet aangezien de film hiermee zijn eigen smoel mee weet te verzilveren. Geen blèrende toon, geen wijzen met het vingertje waar het is misgelopen, geen moralistische ondertoon, ... Het probleem is echter dat de film ook wat lijkt voort te kabbelen. Een echte climax is er niet, al is de dood van Georges wel het kantelmoment, maar toch blijft dit een tijd door je hoofd spoken.

Die Ozon, hij weet wel telkens de mooiste Françaises eruit te pikken. Deze keer geeft hij Marine Vacth een kans en de 23-jarige actrice oogt geloofwaardig als de 17-jarige Isabelle. Ze heeft nog altijd die kinderlijke onschuld en naïviteit (die scènes met haar broertje zijn aandoenlijk) en tegelijkertijd ook een erg seksuele uitstraling. Hoop ze in ieder geval nog eens meer tegen te komen, maar haar filmcarrière lijkt niet echt in een hogere versnelling te zijn geschoten als ik IMDB er eens op nalees. Soit, Vacth zuigt de film compleet naar haar toe en dat resulteert verder in een wat kleurloze ondersteunende cast. Niemand is echt slecht te noemen, maar met uitzondering van Johan Leysen is niemand memorabel. Dat kleine bijrolletje van Charlotte Rampling naar het einde toe was ook nog wel geslaagd trouwens.

Moet toch eens nog is iets van Ozon gaan proberen, heb er in ieder geval wel weer zin in gekregen. Precies alsof ik met Swimming Pool, indertijd mijn eerste Ozon film, een slechte start heb gemaakt. Jeune & Jolie is een wat bevreemdende film over een hekel thema dat nooit echt een kant kiest en juist daardoor interessant is. Dat, en een uitstekende Marine Vacth.

Dikke 3.5*

Prachtig portret en... mijn eerste film van de zekere Ozon, waarvan ik Swimming Pool ook al lang op de stapel heb liggen.

Het trekt mij wel... zoiets van iemand, bijvoorbeeld een bloedmooi zeventienjarig meisje in dit geval, die in de buitenwereld oogt als een typische adolescent, met vriendinnen, zo nu en dan een feestje, maar achter de schermen is het niet pluis.

Deze Isabelle doet je wel een beetje de ogen openen, want in principe zou elk meisje die je op straat tegenkomt, nog wel eens onder een schuilnaam op een seksdatingsite kunnen staan. Het kan haar wezen, maar het kan ook zij wezen... maar je zal het nooit zo snel aan diegene zelf kunnen merken. Voor je het weet zit je ermee op school of op de universiteit. De film weet het onderwerp echter niet zwaar of rauw te maken, maar juist andersom... al dan niet subtiel. De seizoensvertellingen zijn leuk bevonden en alles begint met een mooie zomer waarin Isabelle verliefd is op een Duitse toerist... dan prompt switcht de film over naar de herfst en komen we meteen in haar dubbelleven terecht. En ja... wat kan je erover zeggen? In eerste instantie is het vrij vunzig dat zij als 17 jarig meisje mannen neukt die haar opa hadden kunnen wezen... maar bij die stukjes met Georges weet de film er toch op een een of andere manier een nuance in te brengen. En dat vond ik erg sterk gedaan...

Echt een verhaal is Jeune & Jolie ook niet... eerder een observatie, waarbij de sfeer ook goed te voelen is. Als kijker wist ik ook maar niet hoe ik me erbij moest voelen... op een gegeven ogenblik waren die scene's met Georges eerder nog ergens best wel teder in plaats van vunzig, is dat moment dat haar ouders erachter komen ook vrij beklemmend... al dan niet dat we hier erachter komen dat het feit dat de overspelige familiegeschiedenis waarschijnlijk nog wel eens dingen zou hebben losgemaakt bij Isabelle en is dat stukje op dat feest en met die jongen weer bloedmooi... ik hoor Midnight City van M83 keer op keer naspelen in mijn hoofd. En dat alles nadat...

Het einde was ook... ja...

Kortom, dit was een wel hele bijzondere coming of age film met een merkwaardig fraai sfeertje. Ook is de soundtrack, bestaand uit vele oude Franse lovesongs erg diepgaand en poëtisch... Je kan toch haast denken dat liefde vroeger, in de tijd dat al die social media (dat ook volmondig aandacht krijgt hier) nog niet bestond, veel meer betekenis had.

Bizar maar mooi en lief...

4,0*