Joe (2013)

Donker, intens en uitzichtloos verhaal gebaseerd op de gelijknamige roman van Larry Brown. Gebroken levens kruisen elkaars pad, waarbij de rol tussen een jonge jongen en een man centraal staat. De overeenkomsten met "Mud" zijn hierin groot. Toevallig ook beiden gefilmd in het Zuiden van de V.S. Tye Sheridan heeft in beide films een aandeel en laat ook hier een redelijke indruk achter. Nicolas Cage ontvangt als acteur de laatste tijd veel kritiek, maar laat eens te meer zien dat hij een groot acteur is. Gary Poulter een man van de straat(Austin) kan niet realistischer dan wat hij in deze film neerzet. Echt verbluffend. Helaas heeft hij het net na het maken van deze film op die manier met zijn leven moeten bekopen. Enige puntje van kritiek is toch wel de traagheid van het verhaal.

De laatste tijd gaat steeds meer mijn voorkeur uit naar dit soort films,boven de standaard actietjes en thrillertjes...

Cage in een rol die ik hem nog niet eerder heb zien doen,wat mij betreft is deze meer dan geslaagd.....heerlijke film verder..

Inderdaad overeenkomsten met Mud...maar ik vond deze stiekem toch wel beter.

Een sfeervolle en boeiende film die zich afspeelt in een white trash milieu ergens in de VS. De titelfiguur ontfermt zich over een 15 jarige jongen die geen gemakkelijk leventje leidt. Het acteerwerk is prima en al gebeurt er op de keper beschouwt vrij weinig, ik heb dit als een aangename zit ervaren.

Eindelijk weer eens een goede rol van Nicolas Cage, in dit sombere maar boeiende verhaal over gebroken levens in het armste deel van Texas. Mooi rustig verteld, met veel aandacht voor subtiele details, en passend sober in beeld gebracht. De jonge Tye Sheridan is naast Cage ook uitstekend, maar werkelijk onvergetelijk is Gary Poulter, in zijn eerste en enige rol, tegelijkertijd angstaanjagend en tragisch als de niet meer te redden vader. Poulter was in werkelijkheid, net als zijn personage, een lokale zwerver, door regisseur David Gordon Green ontdekt en gecast als de zwaar alcoholistische vader. Een paar maanden na de opnamen stierf Poulter op de straten van Austin. Overigens moeilijk te geloven dat deze film afkomstig is van dezelfde regisseur die verantwoordelijk is voor slappe komedies als The Sitter en Your Highness.

Wat een prachtige film. Het verhaal pakte me sterk en is er een die triest nawerkt. Wat me ook opviel was de woelige laag tonige muziek die in fragmenten in de film voorkomt en de film draagt naar een triest eind voor Joe.Voor Gary zal hij zeker als held voortleven.

De appel valt soms wel eens verder van de boom...

Prachtige indie film. Greens films zijn niet voor iedereen weggelegd; zeker niet voor het publiek dat op zoek is naar actie, spanning en sensatie. Die zullen van een kale kermis thuiskomen. Maar dit werkje vond ikzelf meesterlijk. De nachtmerrie van het dagelijkse leven van een aantal half-marginale personages is stuitend om te zien; Joe, gespeeld door een Nicholas Cage is een complexe kerel met het hart op de juiste plaats, maar ook met een explosief temperament waardoor hij op bepaalde momenten letterlijk op ontploffen staat. En dat doet hij hier als geen ander.

Hij ontfermt zich over een 15-jarige jongen, de zoon van een waardeloze kerel (fantastische prestatie van wijlen Gary Poulter, die ook in het echte leven een hobo was), die hem dreigt mee te sleuren in zijn lege bestaan en geweld. Green neemt de tijd om de band tussen Cage en de jongen te ontwikkelen en dat loont in de uitstekende finale. .

De sfeer is deprimerend en somber, tot hoopvol op het einde. Het sterke acteerwerk, de dromerige fotografie en de "uplifting" ambient maken dit tot een klein pareltje wat mij betreft. Dat Cage zich voor zo'n film aanbood kan ik alleen maar prijzen. Eén van de beste films die ik dit jaar heb gezien.

Een rauwe mannenwereld. Volop hoeren, honden die elkaar afmaken, houthakkers, junkhuizen, even tussendoor een hert villen, wapens, in elke scene minstens een fles drank en teveel peuken, gewoon een cop neerslaan en rondrijden zonder rijbewijs, dat is allemaal kennelijk heel normaal daar in dat stadje in Texas.

Mooi verhaal. Interessant detail is dat de echte Gary Poulter zijn eigen vader speelt, wat heel moeilijk moet zijn. Cage doet het uiteraard fantastisch, hij heeft het testosteron-gehalte, dat al rijkelijk aanwezig was, behoorlijk verhoogd door zijn imposante uitstraling.

De film heeft me tot het einde kunnen boeien, al vond ik de overgang van de ene rauwe scene naar de andere soms wel erg bruut.

3,5*

Joe [Nicholas Cage] is ploegbaas van een groep mensen die illegaal stukken bos vergiftigd, zodat grote bedrijven het gebied kunnen opkopen voor hun eigen winstbejag. Gary [Tye Sheridan] is een tiener die keihard werkt om zijn familie te onderhouden, ook al wordt hij mishandeld door zijn alcoholistische, meedogenloze vader Wade [Gary Poulter].

De film speelt zich werkelijk af in de onderbuik van de Amerikaanse samenleving. De hoofdpersonen leven een uitzichtloos bestaan: Joe heeft een enorm strafblad, onder anderen doordat hij zijn hond regelmatig inzet om andere honden af te maken. Hij brengt zijn nachten door met hoeren die zowaar een nog uitzichtlozer bestaan leiden. Wade is een nietsnut, die zijn verwaarloosde gezin achterlaat in een bouwval van een huis en er werkelijk alles voor over heeft om aan geld te komen... om er drank voor te kopen. Gary is het enige lichtpuntje, hoewel zijn hoop op een beter bestaan gedurende film regelmatig uit hem lijkt te worden geslagen.

Het zal duidelijk zijn dit het type film is dat meestal de Nederlandse bioscopen niet haalt, vanwege de pessimistische ondertoon. Bovendien is dit meer een bedachtzaam vertelde karakterstudie dan een film met een duidelijk plot. Niettemin slaagt regisseur Green erin om de film constant te voorzien van een onderhuidse, bij vlagen ondraagbare spanning, omdat dit onvermijdelijk moet leiden tot een gewelddadige conclusie. Cage toont lef met deze rol en verdient alle lof. Sheridan toont aan waarom hij één van de grootste jonge talenten van dit moment is. Maar het is Poulter die op mij de meest onuitwisbare indruk heeft gemaakt met een zeer genuanceerde, bij vlagen angstaanjagende vertolking.

Een uitdagende film die zeer moeilijk is om naar te kijken, maar wel een onuitwisbare indruk achter laat als je 'm helemaal kijkt.

Heerlijk weer eens van begin tot eind geboeid te worden door een waar kunstwerkje van een film. Geen opgeblazen amerikaans stukje knalwerk maar juist mooi omdat het 'klein' gehouden is. Nicolas Cage blijft een geweldig acteur. Wat mij betreft ook het beste wat ik tot dusver dit jaar zag.

Donkere en intrigerende film van de opmerkelijk veelzijdige David Gordon Green. Verhaal sprak me erg aan en het was goed gefilmd. Heb erg genoten en ook eindelijk weer eens een Nicolas Cage gezien die bewijst dat hij een goede acteur is. De rol paste hem perfect. Sowieso het acteerwerk van de hele cast brengt de film naar een hoger niveau. Tye is echt een geweldig talent, dat is wel duidelijk na deze rol en Mud. En wat een ontzettend bijzonder verhaal van Gary Poulter. Verklaard ook wel waarom hij zo geniaal is in deze film.

4*

De film is het best geslaagd als portret van een totaal verpauperde gemeenschap in het Amerikaanse achterland, met fraaie locaties en acteurs die overtuigen als excentriek schorriemorrie (de scene met het opengesneden hert is denk ik ook meteen de beste van de film). Het flinterdunne plotje kon me een stuk minder bekoren, net zomin als de zwaarmoedige overpeinzingen van (met name) Cage die waarschijnlijk erg diepgaand bedoeld waren (zzz).

Een rauwe grauwe film die zich afspeelt in het Texaanse achterland zoals we er wel meer van hebben gezien de afgelopen tijd (oa Aint them bodies saint). Zwaar en hard leven, ploeteren to make ends meet, alcoholmisbruik, geweld, het zat er allemaal in.

Nicholas Cage was prima gecast als getormenteerde ruwe bolster blanke pit type. De jongen die Gary speelde aandoenlijk. Je gelooft hem wel. Film was af en toe wat traag. Al met al best te pruimen.

Joe is een aardige film die zichzelf portretteert als een hele bijzondere film maar daar aardig in faalt. Begrijp me niet verkeerd: het acteerwerk is goed, het camerawerk degelijk en het sfeertje van een "redneck" staat voelt realistisch aan. Regisseur David Gordon Green heeft geprobeerd om een meeslepend drama te creëren. Het probleem is dat van een film een drama maken, dit niet automatisch een film goed maakt. Green weet niet genoeg te realiseren met het verhaal dat hij onder handen heeft mogen nemen. Het resultaat is dus een aardige film, maar die toch snel in de vergetelheid raakt. Op een of andere manier is de vriendschap tussen Joe en Gary niet erg emotioneel en absoluut niet memorabel. Dit betekent dat je de vriendschap al snel als iets gewoons ziet, terwijl ze juist een heel bijzondere band met elkaar hebben en dit ook tot uiting zou moeten komen in meer dan enkel met elkaar rondrijden en herrie trappen.

Nicholas Cage stelt niet teleur als de ploegbaas Joe die een groep werkers onder zich heeft die bomen vergiftigen zodat die later gekapt kunnen worden en (zeer) waarschijnlijk bedrijven de grond kunnen opkopen. Cage speelt een persoon die moeite heeft om zijn leven op de rails te houden. Joe als ex-gevangene heeft een hoop verkeerde keuzes in zijn leven gemaakt. Tye Sheridan speelt een alleraardigste rol als de jongen Gary die nauwelijks een toekomst heeft. Hij bewijst in deze film dat hij prima kan acteren tussen de grote jongens zoals Cage. Gary Poulter weet echt een geniale smeerlap, klootzak en monster te spelen. Voor zijn personage Wade krijg je al heel snel weerzin en dat is precies zoals het zou moeten zijn.

Joe is helaas niet de film die het had willen zijn. Enkel een drama zijn is niet genoeg voor een film om goed te zijn. Cage, Sheridan en Poulter acteren allen prima, maar omdat de film niet weet welke richting het in wil valt dit op de achtergrond. Joe is een prima film alleen had ik het gevoel dat ik dit soort films al heel vaak gezien heb. Twee uur is te lang voor deze film om interessant te blijven en al vrij snel wens je al dat de film wat sneller zou kunnen voortkabbelen. Een redelijke poging van David Gordon Green.

3*

Some folks they live on whatever it takes. Hier is het eten of gegeten worden. Want liefde? Euhm, nee. Dat is genadige verkramping. Iets dat we onderweg verleerd zijn. Een verstrengeling die op een wurging lijkt. Dus, op het menu? De zwakheden van ene Joe, de onopgehelderde trauma’s, de bezoedelde psyche. Een man die in rust wil leven, in de stille geborgenheid van een monochroom flikkerende televisie en de zachte roes van cocktails. Een leven is het niet, dat weet hij ook. Maar als je angstig bent voor de wereld, of als de wereld je angstig gemaakt heeft, dan blijf je binnenskamers. Dan is het via de toetakeling, via het geweld (op een geslacht dier, of op een mens, of op een bos) dat je je genegenheid toont. Omdat die toetakeling misschien de enige taal is die je spreekt, hebt leren spreken tijdens de leerjaren die het leven je gegeven heeft. Je oefende een grimas – een mix van pijn en een vreugdeloze glimlach – en stampte iets uit de grond - o paradox - door iets terug met de grond gelijk te maken - een zaak gebouwd op het verderf van bomen die nu eenmaal “te zwak” zijn. Hé jij, Joe, ben jij dat niet? Die boom tussen de bomen, die kruin die alleen zichzelf heeft? Joe? Een man die, alsof het noodlot er mee gemoeid was, alleen maar vernieling op zijn pad tegen kwam? Misschien heeft Joe een jeugd gehad als Gary. Kroop hij uit zijn ellende in een schrijnend leeg bestaan, dat hem in al zijn groezelige armtierigheid in de ogen keek door middel van de spiegel die Gary is. Want inderdaad, David Gordon Green maakt de lus uiteindelijk dicht. Gary wordt Joe terwijl de wrede wereld gewoon zichzelf blijft. Hond is hond, truck is truck, werk is werk. De personages veranderen, niet de gesteldheid van de wereld. Zucht. Om treurig van te worden.

‘Joe’, de film? Verschrikkelijk. Als in: een verschrikking om naar te kijken. Of: verschrikkelijk intens. Green maakt er een walgelijke, een op een vreemde manier aangrijpende ervaring van, ondanks of juist door de verschillende elementen en personages waar je geen grip op krijgt – daar ben ik nog niet uit. Maar de ruwheid van de marginaliteit, de brutaliteit van een hondenleven, de directheid waarmee de tegenslagen op Joe inbeuken, de irritaties die hem teisteren…allemaal komt het hard aan. En uiteindelijk? Je weet niet goed wat je er mee moet. Je weet niet waarom je ziet wat je allemaal ziet. Maar zoals dat ook gaat buiten de muren van het huis waarin deze blok tekst netjes wordt getikt: kunnen we mensen begrijpen, en hun drijfveren, hun zin, hun waanzin? Nee dus. Is ‘Joe’ daarom een verrijking voor de filmografie van dit universum? Wel nee. Of: ik weet het niet. Het is een film die ik in ieder geval nooit meer wil terugzien. Maar die ik wel aan velen zou en zal aanbevelen. De logica daarvan? Die mag de lezer zien te reconstrueren.

3,5*

Niet heel slecht, maar wel zo'n film waarbij te midden van een hele hoop idioten, daklozen, hoeren, criminelen vanaf minuut 1 duidelijk is wie de protagonisten zijn en zullen blijven. Het ligt er wel bijzonder dik bovenop allemaal, wat het geheel platter maakt dan voorgesteld wordt. Joe en Gary worden eigenlijk ook nauwelijks uitgediept en blijven de film door hetzelfde karakter houden. Joe wordt alleen iets bozer zo links en rechts. Gary slaat naarmate de film vordert iets meer van zich af lijkt het, maar daar blijft het ook wel bij.

Zo kijkt het wel, maar vind ik de credits voor deze film wel wat te overdreven. Het deed me dan ook wat denken aan het recente Mud, en dan komt deze er vrij bekaaid vanaf.

2.5*

Mijn god wat een K.Tfilm! Serieus, een potje lingo boeit me doorgaans meer dan deze film. De hele 2 uur uitgezeten in de hoop op een spannend einde maar nee...

Ik keek hem vanwege het hoge aantal sterren die de film hier kreeg. Ik hoop dat mijn 0,5 ster hem wat omlaag haalt want boven de 2 haalt hij niet...

Doe jezelf een plezier en ga masterchef, lingo, utopia of hart van nederland kijken ipv deze film!

Niet de meeste gezellige film om te kijken, maar ondanks dat wel vermakelijk. Zeker Nicolas Cage vond ik goed spelen, maar ook dat kleine jochie was goed. Het verhaal was niet vernieuwend, maar het was daardoor niet saai.

sterk stukje acteer werk.

cage eindelijk weer eens in een fatsoenlijke rol.

de hele sfeer was zowiezo dik in orde.

Niet heel bijzonder en ondanks de vele lofuitingen hier, vond ik het niet meer dan een redelijk filmpje, dat me nooit wist te grijpen.

Vooral de personages schieten hier en daar wel wat te kort. Cage acteert zeker niet slecht, maar ondanks dat gegeven, krijgt zijn personage nooit echt de diepgang die nodig is. Dat geldt ook voor de jongen, terwijl het bij sommige juist wel erg duidelijk is hoe slecht ze wel niet zijn. Joe is een drama, maar lijkt soms wat moeite te hebben om echt deze richting op te gaan. Daarnaast weet men het niet de volledige speelduur boeiend te houden, want hier en daar dut het niveau soms best wel wat in.

Ik had er stiekem iets meer van verwacht. De acteurs stellen niet teleur, maar het verhaal zelf neemt op sommige momenten net een verkeerde wending, waardoor ik er uiteindelijk nooit echt in meegezogen werd.

2,5*

Goed! Ik hou ervan. Deprimerende en redelijk trieste film, met een uitstekende Cage. Regisseur Green brengt het verhaal - dat verder niet veel om het lijf heeft - uitstekend. Ik kon me goed verplaatsen in de 2 hoofdpersonen. Fijne sfeer, veel sigaretten, drank.. een simpel en uitzichtloos geheel. Joe is een typisch personage die het niet verkeerd bedoelt, maar gewoon altijd de Sjaak is. Fantastische scéne met z'n hond, die-ie meeneemt om die andere hond te vermorzelen. Deze film blijft wel even hangen.

Geweldig acteerwerk van zowel Cage, Tye Sherridan en Gary Poulter. Prachtig neergezet. Het opbouwen van de rauwe sfeer, de muziek, de shots van de prachtige omgeving, het neemt je en sleept je mee in de film.

De film grijpt mij persoonlijk heel erg aan doordat het me sterk aan mijn jeugd doet denken. Misschien dat me dat niet erg onafhankelijk maakt, maar ik heb er erg van genoten, ben er dagen stil van geweest en de film heeft mij diep geraakt.

Als je een avondje echt helemaal niets te doen hebt en er is verder ook helemaal niet op tv dan is deze film nog niet echt een aanrader. Het duurt tergend lang voordat er überhaupt iets van een verhaallijn te ontdekken is en vervolgens is het verhaallijntje flinterdun en veel te voorspelbaar.

Hier had 'k eigenlijk wel wat meer van verwacht. De film heeft nogal een traag tempo en wist me toch maar matig te boeien. Vooral het laatste half uur is het interessantst. Jammer dat de film dan ook zo lang duurt. De cast deed het zeker niet slecht, Nicolas Cage speelde sterk.

Best dat het laatste half uur nog de moeite was, anders ging 'k wel erg teleurgesteld zijn.

Een nogal onduidelijk verhaal van het bestaan aan de onderkant van een landelijke Amerikaanse samenleving. Gruwelijke sex, armoede, alcohol, criminaliteit...

Ex-gevangene Joe (Cage) is de spil van het verhaal, in goede verstandhouding met de lokale politie, maar leeft ook tussen vijanden vroeger en komt in contact met een vrij fatsoenlijke 15-jarige Gary (Tye Sherridan) die de toekomst positief ziet, maar de lasten van ouderlijke familie meedraagt. Hij kan er niet los van. Zijn vader is een verslaafde dronkaard die niet vies is van slaan.

Een vrij vlakke film met weinig hoogtepunten.

Enkel de glimlach van het slot geeft je als kijker een goed gevoel.

Toch een behoorlijke film. Het zien waard.

3,5 punten waard.

Sombere deprimerende film over iemand die steeds gerechtigheid nastreeft maar niet begrepen wordt (een beetje het verhaal van mezelf) en meer dan eens in aanvaring komt met de politie. Cage acteert inderdaad weer op zeer hoog peil net als de jonge Tye Sheridan. De rest van de cast vond ik iets minder sterk, vooral de ietwat labiele slechterik met littekens in het gezicht die klop krijgt van een vijftienjarige die op zijn beurt klop krijgt van zijn dronken vader. Verder een geloofwaardig ietwat alledaags verhaal zonder een goed einde. Heb deze film op aanraden van iemand bekeken, maar ik moet zeggen dat ik toch al betere films heb gezien. De film is mij iets te traag, iets te weinig actie. Toch 4 sterren van mij wat een stuk hoger is dan het gemiddelde, maar anderzijds ook niet meer dan Cage's recente film The Outcast. Velen laten Cage vallen als een baksteen, ik blijf er nog steeds van genieten ook al speelt hij nu vaker in films met een iets minder scenario. Het is blijkbaar tegenwoordig geen lachtertje om als vijftiger in Hollywood nog aan de bak te komen. De voorbeelden zijn legio : Robin Williams zaliger, Kevin Costner, Nicolas Cage, Jim Carrey, Jodie Foster ...

Joe

Alternatief. Dat is denk ik het eerste woord dat me te binnenschiet als ik Joe moet definiëren. Niet qua verhaal, qua prestatie of qua klasse, maar de personages in het verhaal zijn toch stuk voor stuk alternatievelingen. Soort zoekt soort moet ik maar denken, maar dan krijg je wel een heel rare mix van personages in een film als Joe.

Je vinger op het verhaal leggen is lastig. Als hoofdlijn lijkt de relatie tussen Joe zelf en Gary voor de hand liggend, maar allemaal nevenschikkende verhaallijntjes weven zich tussen die relatie door. Denk aan Joe's excentrieke personage, met een duidelijk seksprobleem, Gary's vader die compleet doorgedraaid is en de kleine scènes die er voor het verhaal niet veel toe doen, maar er toch met een reden ingestopt moeten zijn. Stop in elke scène een dozijn geschifte Amerikanen en je krijgt Joe. Toch heeft het verhaal wel wat. De elkaar langzaam opvolgende ontwikkelingen voelen natuurlijk aan. De uiteindelijke climax is sterk en ziekelijk tegelijk.

Nicolas Cage speelt aardig, al weet hij zijn personage essentiële diepgang te onthouden. Zijn vrij oppervlakkig ogende karakter had hij juist meer mystiek en meer persoon kunnen geven. Hij laat dit echter. Daarmee wil ik niet zeggen dat zijn spel slecht is, maar het had beter gekund.

Tye Sheridan is zeker niet slecht. Met zijn personage springt hij van hot naar her maar weet wel een zekere empathie bij je op te roepen. Zijn met vastberadenheid doordrenkte gelaat heeft wel wat. Toch heeft ook hij een slippertje. Met dat biertje achter het stuur doet hij toch ongelooflijk aan geloofwaardigheid in.

Joe doet ook behoorlijk Amerikaans aan. De typisch Texaanse setting brengt niets nieuws onder de zon. Aan de ene kant jammer, want de kans om er visueel uit te springen laat de film ontlopen, maar aan de andere kant een veilige weg. Green voldoet hiermee aan de verwachtingen van zijn publiek. Van mij had hij iets meer risico mogen nemen door een totaal andere setting te kiezen. Iets veel excentriekers.

Joe is een aardige, soms ietwat rare productie geworden die zeker niet slecht is. Cage is vermakelijk maar kan beter. Visueel is het ook niet uniek.

3*

Matig.

Veel in deze film hangt af van de setting. Kijk je graag naar dit soort hillbilly boso's dan zal Joe best een aardig drama zijn, kan je dat volk niet luchten dan is de film amper doorheen te komen. Hoewel Green nog wel een beetje moeite doet z'n film op te leuken.

Visueel lukt hem dat niet. De pogingen waren er wel, maar het resultaat was erg matig. De soundtrack is beter, geeft de film een zekere zwaarte mee, al overdrijft Green op het einde. Komt ook wel omdat het drama mij niet echt wat deed, werkt het wel zal de soundtrack ook krachtiger overkomen.

Acteerwerk is degelijk, maar geen enkele van de acteurs krijgt de personages echt tot leven. Veel info is er niet en dan is het toch aan de acteurs om intrige te creëren. Daar laat de film toch ook wel een steekje vallen. Veel plot of progressie moet je verder niet verwachten, de film kent ook maar weinig verrassingen.

Mij doet het niet zoveel. 't Is in ieder geval geen echt mumblecore ding geworden, daar vreesde ik vooraf wat voor, maar de setting en het gebrek aan dramatische impact zorgen ervoor dat ik twee uur redelijk gelaten heb zitten aanschouwen. En dan doe je als drama iets verkeerd.

2.0*

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Nicolas Cage speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goeie film over een jongen die een baantje krijgt bij een ex-gevangene in de bossen van Texas. Goed neergezette en boeiende personages uit het white-trash-milieu. Rauw, en zeker niet vrolijk van toon. Uitstekend acteerwerk van de gehele cast, waarbij het een verademing is om Nicolas Cage weer eens in een rol te zien waarin hij zijn tanden kan zetten.

Een uit-het-leven-gegrepen quote van Gary Poulter :

The script called for somebody that looked like "An old man, alcoholic, prone to violence, who looked like the aftermath of a human disaster." My first day of shooting when I went to hair and make up. I asked the woman "Bridgette" "Do you need to do anything with my appearance?" She said "No you're good!!!!!!!!!!!!!!" LOL.

Na “Outcast”, “Tokarev” en “The Runner” gezien te hebben, vroeg ik me af vanaf welke film de loopbaan van Nicolas Cage bergaf begon te gaan. En ik kan met zekerheid zeggen dat “Joe” het laatste wapenfeit is van deze doorgaans constant presterende acteur, waarna het niveau van zijn acteren gestaag omlaag ging. Maar deze film laat weer eventjes zien wat een steracteur Cage is. Hij demonstreert nog eens hoe briljant zijn acteertalent kan zijn. Het is wel geen “Leaving Las Vegas” en er zal zeker geen Oscarnominatie aan vasthangen, maar een indruk nalaten doet het wel. Het is een deprimerend en dramatisch schouwspel van in marginaliteit levende personen waarbij armoede, werkloosheid, alcoholisme en misbruik de centrale thema’s vormen. Helemaal intriest wordt het dan als naderhand blijkt dat Gary Poulter, een dakloze alcoholist die op een grandioze en schitterende manier de rol van de agressieve en meestal dronken vader Wade speelt, een paar maanden na de opnames dood werd teruggevonden.

Het is al lang geleden dat ik zo’n duistere en deprimerende film heb gezien. Het zal wel geleden zijn sinds “Tyrannosaur” dat ik eventjes moest slikken bij het zien van zoveel levensleed. Een film vol drankmisbruik en huiselijk geweld. Familiale omstandigheden die alleen kunnen resulteren in een tragische afloop. Dat is wat de zelfverzekerde Gary (Tye Sheridan) dagdagelijks moet meemaken. Een hopeloze strijd tegen zijn agressieve vader Wade die niet in staat is om een gezin te onderhouden door een oncontroleerbare drang naar alcohol. Zelfs het zuurverdiende geld van Gary is niet veilig. Geld dat hij verdient door te werken voor Joe (Nicolas Cage), een ex-gevangene die zelf problemen heeft met extreme woede-uitbarstingen. Geld dat nodig is om de rest van de familie te onderhouden.

Cage is in zijn element in deze film. Een explosieve cocktail van allerhande menselijke emoties. Een perfect gespeelde rol die perfect bij Cage past. Nogmaals een bewijs dat Cage in staat is om grootse dingen te tonen mits hem de juiste rol wordt toegewezen. Zelf is hij een overlopend vat vol agressie en een persoon met een kort lontje voorzien van een statige houthakkersbaard. Tegelijkertijd probeert hij een vaderfiguur te zijn voor Gary die hij onder zijn vleugels neemt en hem een baantje bezorgt (ook al is dit een nogal vreemdsoortige activiteit). Gary wordt dan weer op een uitstekende manier vertolkt door Tye Sheridan die een gelijksoortige rol speelde in “Mud”. Maar zonder twijfel is Gary Poulter de ster in deze film. Een prestatie die zelfs niet door de meest doorgewinterde en getalenteerde acteur geëvenaard kan worden. Enkel en alleen omdat de man hier niet acteert, maar gewoon zijn dagdagelijks leven toont. De onweerstaanbare drang naar alcohol die ervoor zorgt dat zulk een individu zich op een onmenselijke manier gedraagt ten opzichte van zijn naasten, vreemden en tenslotte zichzelf. Het walgelijke gedrag van Wade op het einde is voor elk zinnig mens onbegrijpelijk.

“Joe” is een meesterwerk ondanks zijn traag tempo en duistere sfeer. Een voorbeeld van pure filmkunst en een genot om te kijken. Niet dat het ontspannende cinema is. Je zal je zeker niet happy voelen naderhand. Het is echt een film die je bij je strot grijpt en je niet meer loslaat. Een vreselijk relaas dat bol staat van fysiek en psychisch misbruik dat je niet onberoerd laat. Gelukkig was deze film ook een bevestiging dat Cage een subliem acteur is. Hopelijk zien we dit nog eens terug in de toekomst.

4*

Film waarin Joe (Nicolas Cage) - ondanks zelf een droeve ziel - zelfs in het meest uitzichtloze landschap nog steeds een portie machogedrag en heldhaftigheid met zich meedraagt. De beste man vilt al eens een ree in iemands woonkamer, maar gooit ook af en toe zijn hond in de arena met een soortgenoot om zich tussendoor een twintigtal seconden oraal te laten bevredigen door de prostituee des huizes en nadien nonchalant enkele dollars op het meubilair te gooien. Leve Texas.

De gefrustreerde boommoordenaar probeert zich echter beter te voelen over zichzelf door het op te nemen voor een hardwerkende boerenjongen die uit een - op zijn zachtst gezegd - moeilijk gezin komt. De antagonisten, de alcoholverslaafde/gewelddadige vader van de boerenjongen en nog één of andere gevaarlijke weirdo die de straten vervuilt (een belachelijk vlak personage) zal Joe ook wel onder handen nemen zeker?

Iets meer verfijning graag.

In Engeland heb je twee meesters op het gebied van sociale drama's. Ken Loach en Mike Leigh. Specialisten als het gaat om films die zich afspelen aan de onderkant van de maatschappij. En bijna allemaal heel erg mooi en subtiel. Deze film speelt zich ook af aan de onderkant van de maatschappij. En heeft een vergelijkbaar verhaal als de films van bovenstaande regisseurs. Maar deze film is American style. En dus gaat het er hier allemaal veel ruiger aan toe en is subtiel hier vervangen door de botte bijl. Al zitten er best mooie scenes tussen. De Engelsen halen bij mij met gemak 4 sterren met een dergelijke film. Bij deze Amerikaanse manier van filmen kom ik toch niet verder dan 2.5 ster. Al zat hij tot vlak voor het einde nog wel op drie. Jammer hoor. Maar het zal wel een kwestie van smaak zijn.

Ja het is allemaal best aardig maar wordt nergens geweldig. Cage speelt een prima rol en ik vond de vader ook goed als alcoholische klootzak. Maar het nadeel van deze film is nou juist dat cynische. Het interesseert niemand of hij leeft of niet, en het gegeven dat Cage uiteindelijk wel iets geeft en tot actie overgaat om de jongen te pogen een beter leven te geven is niet heel overtuigend vind ik.

Het is misschien net te Amerikaans het gaat niet diep genoeg het is niet pijnlijk genoeg het blijft erg hangen in de dagelijkse afstomping en geweld voor mijn smaak. Maar wat het beoogt levert de film dus dikke voldoende.