Little Thirteen (2012)

Little Thirteen is vooral een film dat opzien probeert te baren door er behoorlijk controversiële momenten in te stoppen, maar eigenlijk vergeet dat het buiten deze scènes om(die wel impact hebben) het verhaal totaal uit het oog verliest en een beetje te onsamenhangend aanvoelt.

2,5*

Ficken, vögeln, bumsen. Das mache ich so lange bis einer sagt: "Ich will nicht weg von dir."

Deze overpeinzing van Sarah (Muriel Wimmer) tegen het einde is zo’n beetje het Leitmotiv van deze film over twee tieners en de alleenstaande, zeer jonge moeder van een van hen. In woord en vooral daad draait heel hun uitzichtloze leven om seks.
Je wordt bepaald niet vrolijk van deze nihilistische film, die net als Larry Clark’s Kids (1995) en Maja Milos’ Klip (2012) in mijn ogen door de regisseur enkel bedoeld is om te shockeren. Een boodschap heb ik in ieder geval niet kunnen ontdekken. Maar het kan zijn dat de generatiekloof mij parten speelt.

Mij speelde de generatiekloof ook parten, geloof ik. Wil ik dit eigenlijk wel zien, vroeg ik me af. Inderdaad, geen film om vrolijk van te worden, zoals BBarbie al opmerkte. Een nogal onevenwichtige film over het uitzichtloze leven van een aantal jonge mensen. Dat geldt zowel voor de jongens als voor de meisjes. Maar de ouderen (de moeder van Sarah en haar 'vriend' doen het niet zo veel beter). Seks, drugs, bier en party's zijn in feite de enige bouwstenen.

Veel ontwikkeling zit er niet in. Het verhaal begint ergens en eindigt ergens. Alsof Christian Klandt zegt: hier moet je het maar mee doen, beter wordt het niet. Dat hij de film louter gemaakt heeft om de shockeren geloof ik niet. Het is waarschijnlijk ook wel een soort tijdsbeeld. Die jonge moeder met die twee kinderen, die puzzels zit te maken. Vond ik schokkend. Verder wordt er goed geacteerd. Dit zijn geen gemakkelijke rollen. De score is fraai en Muriel Wimmer is een lekker ding. Tenslotte wil het oog ook wat bij zoveel narigheid.