We're the Millers (2013)

Een disfunctioneel 'gezin' dat vanuit Mexico wiet naar de VS gaat smokkelen. We're The Millers heeft op papier een hilarische roadtrip voor de boeg, maar verder dan een paar gniffelmomenten komt het in deze komedie niet. Het hoogtepunt zijn de bloopers in de end credits, dus dan weet je gelijk wat voor vlees je in de kuip hebt. (N.B. op de een of andere manier kan ik gewoon niet zonder ergernis naar de tronie van Will Pourter kijken.)

De film deed me niet alleen denken aan National Lampoon's Vacation (1983), maar eigenlijk nog meer aan RV (2006). Het enige verschil is alleen dat het gezin in We're the Millers geen echt gezin moet voorstellen. Dat geeft de ruimte om net wat grover uit de hoek te komen qua humor dan de twee eerdergenoemde films en, toegegeven, het levert leuke momenten. Zo'n absurd moment als het zoenen in de bus werkte bij mij in ieder geval wel op de lachspieren.

Toch is het een film die me niet echt is bijgebleven. Het probleem is dat ik een soortgelijke formule toch iets te vaak eerder gezien heb en dat We're the Millers zich daar naar mijn mening niet erg in onderscheidt. Het wordt goed uitgevoerd, maar ik had het gevoel bijna alles wel eens eerder gezien te hebben. Bovendien werd de film naar het einde toe wel erg corny. Wat de film dan wel weer mee heeft is de leuke cast. Ik heb in het verleden wel eens aangegeven geen fan te zijn van Will Poulter, maar hier vond ik hem prima op zijn plaats. Ook Aniston, Roberts en een weliswaar redelijk inwisselbare Sudeikis laten zeker zien onderling chemie te hebben. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en als iets deze film de moeite waard maakt, is dat het.

3*

Leuk onderhoudend filmpje, cartoonesk met leuke grappen.

Wat onzinnig, maar soms wel aardig, zoals bij het gebed van Aniston in het vliegtuig. Maar op andere momenten slaat de film de plank toch wel aardig mis. De scène waarin "zoon" met "zus" en "moeder" kust, eindigt natuurlijk met zijn grote liefde die net binnen komt lopen als dit gebeurt. De grap met de opgezwollen bal na een spinnenbeet is natuurlijk ook al flink uitgekauwd. Toevallig een aantal dagen eerder There's Something About Mary gezien waarin iemand z'n ballen vastritst. Weinig origineel dus (laatstgenoemde film ook niet, want het gebeurt ook in Turks Fruit) en ik kan er ook niet echt om lachen.De striptease van Aniston had verder ook weinig toegevoegde waarde, want echt sexy wordt het nooit. Het voelt aan als een slap excuus om meer bloot in de film te krijgen. De scènes met het stel in de andere camper zijn ook maar erg ongemakkelijk en weinig hilarisch. Enkel de "You know what I'm saying" jongen was wel grappig al is het maar omdat ik mijn vriendin met zijn catchfrase kan irriteren.
Het is verder ook niet echt een straf om te kijken, waardoor ik op 1,5* uitkomt.

Een flauwe film over een man die een partij drugs wil smokkelen van Mexico naar de USA en voor dat doel een gezin samenstelt met zijn buren om zo met de camper geen argwaan te wekken bij de grens. Eigenlijk het soort film dat ik onder mijn niveau zou willen beschouwen, maar ik moet echter toegeven dat ik regelmatig best hard gelachen heb. Hij was toch best grappig en ook leuk geacteerd.

Best vermakelijk maar ook niet meer dan dat. Speelduur had wel wat korter gemogen.

De pijnlijk ongrappige hoofdrol van Jason Sudeikis (wanneer is die man eigenlijk wel leuk?) doet flink afbreuk aan deze vlotte maar tegelijkertijd behoorlijk flauwe komedie. De cast is verder prima en heeft er duidelijk zin in, maar het onnodig platvloerse taalgebruik en de nogal voor de hand liggende grappen en grollen zorgden bij mij nou niet direct voor een dijenkletser. Maar ja, ik ben dan ook niet zo van dit soort komedies.

David Clark [Jason Sudeikis] is een wiethandelaar die dealer Brad Gurdlinger [Ed Helms] $43.000 schuldig is. Gurdlinger eist nu dat David zijn schuld aflost door een lading wiet naar Mexico te smokkelen. Om te ontsnappen aan verdenking en controle op de grens huurt David een stripper [Jennifer Aniston], een naïeve buurjongen [Will Poulter] en een dakloze tiener [Emma Roberts] in om zich voor te doen als ‘the perfect American family’. Subtiel is het scenario niet. Sterker nog: het zit vol platvloerse, onsmakelijke en en politiek incorrecte humor, maar het komische talent en het samenspel van de vier hoofdrolspelers zorgt dat er meer dan genoeg te lachen valt. Helms is over-the-top als de opdrachtgever, Will Poulter een openbaring als de sociaal onhandige, maar altijd sympathieke ‘zoon’.