Ain't Them Bodies Saints (2013)

This was in Texas

Een prachtige titel, een schitterende hoes, maar vooral een bloedjemooie soundtrack in Ain't Them Bodies Saints, waar een soort drijvende kracht in zit. Ook cinematografisch ziet het er schoon uit wat Lowery ons voorschotelt, met vooral veel fraaie zachte binnenshots.

Dit ter compensatie van het soms wat rommelige en toch niet bijster intrigerende verhaal over de ontvluchte revolverheld Affleck die zich wil herenigen met vrouw Mara die intussen in rustiger vaarwater is terecht gekomen, onder toeziend oog van lawman Foster. Affleck mag ik sinds Gone Baby Gone (over prachtige titels gesproken) graag zien maar het is eigenlijk maar moeilijk duimen voor deze schietgrage bandiet. Het drama tussen de liefjes is mij dan ook net even wat te vet aangezet.

Wat overblijft is een soort moderne western met romantische ondertoon, mooi om te zien maar ook gedoemd snel vergeten te worden. Nog wel een mooie bijrol trouwens voor Keith Carradine. 3*.

Tijd voor een positieve noot.

Enorm krachtige film van Lowery, met een nog krachtigere beeldtaal. Traditionele filmkijkers zijn gewaarschuwd, Lowery weet dat cinema een beeldend medium is dus voor een flink hoeveelheid narratief maar even naar de bibliotheek gaan. Ain't Them Bodies Saints is een complete gebalanceerde film. Van de cinematografie tot de muziek, van de montage tot het production design. Verhaal is ook geen doel, slechts een middel. Een man naar mijn hart.

Na zijn geweldige editing voor bijvoorbeeld Sun Don't Shine en Upstream Colors klimt Lowery weer op de regiestoel en wat een film levert ie af. Hij plaatst Affleck en Mara in een Bonnie & Clyde-esque jaren 70 waar Outlaws nog de orde van de dag zijn. Omhuld in een hypnotiserende intieme manier van filmen. De scenes tussen Affleck en Mara schiet ie dan op een intieme wonderlijke manier wat ongetwijfeld enorm aan Malick zou denken. Bijna identieke shots, dit doet ie dan alleen in de schaarse scenes die zij delen. Bij Lowery heeft het dan echt een esthetische functie, nog meer dan bij Malick.

Juist het contrast met de wat timidere manier van filmen zorgt voor veel zeggingskracht. Lowery communiceert met beeldtaal, niet met narratief en zegt met zijn composities, kadreringen en mise-en-scenes zoveel. Omdat het narratief geen overkill heeft zal hier vaak te lezen zijn dat er weinig of geen verhaal in zit, maar schijn bedriegt. De tragedie wordt d.m.v. cinematografie emotioneel geladen, ondersteund door een sublieme score van Hart. Erg ingetogen en subtiel. Ook eindelijk Foster in een hele goede rol. Een emotioneel geladen neo-Western die veel associaties opwekt met Badlands. Mooie film, prachtig op het witte doek. Hopelijk blijft ie thuis ook zo sterk.

Sfeervol portret, met mooie plaatjes van de Amerikaanse binnenlanden in een wat grijsbruin kleurenpalet vol fijne dromerige lichtinval. Ook de muziek is erg passend. Verder heeft Lowery oog voor menselijke relaties en geeft enkele prachtige beelden, zoals Ruth met haar dochtertje weglopend van de kerk of Ruth en Bob na hun arrestatie. Het spel van de meesten is prima. En toch voelt de film wel erg langdradig aan. Slechts 105 minuten maar dat voelde als dik twee uur. Veel scènes kruipen maar tergend traag vooruit, deels door de aanpak (die wel werkt) en deels doordat niet alles even mooi of spannend is. Tezamen wringt dat echter wel. Buiten dat vond ik de nevenplot rond het verleden van Bob wat matig uitgewerkt (wie waren die mannen?) en ook niet heel interessant. 3,0*.

Post-western drama, ergens in de zeventiger jaren, badend in aardse kleuren en de stille heartlands van Amerika. Van het verhaal an sich hoef je niet gek veel te verwachten, de film wordt gedreven door Lowery's poëtische ambiance en het verlangen tot hereniging en kennismaking van Bob, wiens verleden opspeelt. Stemmig en weemoedig in beeld, geluid en cadans, subtiel en fatalistisch van karakter.

Mara is hier even wennen. Daarentegen is Affleck geknipt voor iets als dit en Carradine is natuurlijk goud waard in deze setting. Stiekem heeft Foster, verstopt onder een snor, de meest interessante rol te pakken met zijn dubbelzinnige aanwezigheid. Voor sfeersnuivers van deze contreien is het goed toeven. Sta je er iets verder van af, wil het nog wel eens een ietwat taaie en min of meer ongrijpbare film zijn.

Traag, stemmig drama, zwaar beïnvloed door het werk van Terrence Malick. Lange dromerige shots, zweverige voice-over... je kent het wel. Op visueel vlak heeft regisseur David Lowery zijn zaakjes prima voor elkaar en met deze cast is er weinig reden tot klagen, maar inhoudelijk valt er bijzonder weinig te beleven. De film is daarnaast aan de statische en afstandelijke kant en bij vlagen behoorlijk saai.

David Lowery laat zien dat hij zowel beeldtaal als een verhaaltechnisch aspect goed kan overbrengen met film. Ain’t them Bodies Saints is dan ook een zeer kundig gemaakte film geworden met mooie beelden en interessante verhaallijnen

‘Ain’t Them Bodies Saints’ Review | Filmtakers

Dromerig langzaam, een echte plaatjeskijkfilm. Meer romantiek dan misdaad, waarbij de romantiek dan de vorm van landurig verlangen heeft eerder dan iets met kaarsen of uit eten gaan.

Een film die vooral gemaakt is door de cameraman, meer afhangt van de mimiek van de acteurs dan van de woorden die ze uitspreken. Rooney Mara - we'll always have Rooney - past daar natuurlijk prima in.

Toch ontbreekt in het verhaal wat teveel aan inhoud, aan vaart, aan af en toe een schok. Je zou erbij in slaap vallen.

Verhaal had niet zoveel om het lijf.

Het deed me een beetje denken aan Out of The Furnace. Toevallig ook met Casey Affleck.

De setting was best sfeervol, platteland van Texas. Onderhoudend maar niet heel bijzonder.

Onderhoudend, ietwat traag filmpje. Zoals velen anderen doet deze film mij ook denken aan 'Out of the Furnace'. Komt het door de aanwezigheid van Affleck? Vast wel, al doet hij het hier veel beter. Heb voor de verandering eens genoten van zijn spel. Langzaamaan begin ik Mara ook erg te waarderen. Foster is een sterk acteur, maar deze rol beviel me niet zo. Verder leuk om Keith Carradine weer eens te zien.

Hier kon ik dus helemaal niets mee. De film is traag, de personages zijn vlak en de climax is verre van spectaculair. Het acteerwerk van met name Affleck is prima, maar redt de film niet. Zelfs de setting, die mij normaal wel aanspreekt, wist me niet te grijpen.

Van heel veel gebeurtenissen die van invloed zijn op het verloop van de film krijgen we hier niets te zien. Of ze speelden zich voordat de film begint af, of ze worden opzettelijk niet in beeld gebracht. Het tekent de terughoudende, bescheiden stijl die David Lowery hanteert in zijn debuutspeelfilm. Daardoor voelt een film die zowel een romantisch drama als een misdaadfilm is nooit overvol aan en krijgt de film een heel eigen smaak.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Ain't them Bodies Saints (ZUBB.nl)

Een film waarvan het verhaal na een veelbelovend begin stokt en niet meer echt op gang komt. De film hinkt een beetje op twee gedachten (romantiek en drama), die geen van beide goed tot hun recht komen. De film roept in het tweede deel herinneringen op aan Terrence Malick’s Badlands, maar haalt ondanks het vakkundige camerawerk lang niet dat niveau, vooral omdat het acteren nogal vlak is.

Een poging om een hedendaags noodlotsdrama te voorzien van een western-achtige mythische laag. Dat gebeurt natuurlijk door het in het zuiden te laten spelen, maar ook door constant de grote schuld en boete-themathiek nogal te benadrukken. Het is in veel opzichten te knap om echt slecht te vinden (soundtrack is zeer fraai en de film is erg verzorgd), maar ik kon er ook weer niet heel veel mee. Het plot liep in de weg en ik vond vooral Affleck nogal matig.

3.0*

Sterk drama met veel sfeer dankzij de rustieke beelden en bijpassende soundtrack.De traagheid gaf Ain't them bodies saints in mijn optiek nog wat extra impact.Het verhaal was vrij simpel maar door het effectieve acteerwerk van Mara,Foster en Affleck en de doeltreffende regie van Lowery toch altijd boeiend.Goede film.

Een goede drama/misdaad/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Keith Carradine ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen slecht gemaakte film, maar ik vraag me af of David Lowery misschien iets minder duidelijk bij Terrence Malick leentjebuur had kunnen spelen. Het leek constant of ik zat te kijken naar een mix van Days of Heaven en Badlands. Zelfs de mooiste shots voelen aan alsof ik ze al eens eerder zag, bij Malick of bij iemand anders. Zo'n moment waarop Rooney Mara door een korenveld loopt terwijl in een gouden lucht de zon ondergaat is waarschijnlijk één van de grootste clichés van arthouse-cinema geworden. Het helpt ook niet dat het allemaal ook al duidelijk beter gedaan is. Lowery doet een aardige imitatie, maar zo mooi en poëtisch als zijn voorbeelden wordt het niet.

Het helpt ook niet dat het verhaal weinig compensatie biedt, want die voelt net zo tweedehands aan. De personages zijn in theorie wel goed uitgewerkt, maar voelen ook te veel aan als schimmen van figuren die we al eens eerder krachtiger geportretteerd hebben zien worden, zelfs al leveren met name Rooney Mara en Keith Carradine zeer goede acteerprestaties af. Die verhaallijn met Ben Foster wilde bij mij ook niet klikken.

Het is niet dat David Lowery geen talent heeft, maar er komt gewoon helaas niets echt bijzonders uit voor mij.

2,5*

Meh.

Best veelbelovend begin, maar wat volgt is iets wat heel dicht tegen saaiheid aan leunt. Een spanningsboog ontbreekt nagenoeg volledig en wat je dan wél nog hebt is een melodramatische queeste van zowel man als vrouw. Het einde kon me gestolen worden.

Er wordt wel een sterke rol neergezet door Rooney Mara, iemand met een camionlading charisma. Casey Affleck daarentegen… pfft. Goed als een sullig bijrolletje, maar verder is hij gewoon te saai voor een rol als deze, hij heeft ook zo’n vreselijk lamlendige stem.

Visueel is de film anders nog wel aantrekkelijk. Het doet een beetje Malick aan, al wordt het in dat geval steevast opletten dat het niet te zweverig wordt. Ain’t them Bodies Saints heeft daar nog niet zo veel last van, maar kan toch ook nergens beklemmen.

2

Well, let me tell you about something

Let me tell you about the future

In the future I’m a very old man

and I’m standing in the doorway

We’re in a house

It’s our house, somewhere far away from here

where everything is green and the sun is almost set

Dat pathos, dat poëtisch verlangen, weet Lowery wel te... belichten met zijn film. Daarin lijkt dit inderdaad op wat Malick in een aantal van zijn latere films doet, maar Bob en Ruth staan wel zeer ver af van het nihilisme en de totale wereldvervreemding van de protagonisten in Badlands.

Waar Bob voor leeft en vecht, is juist een plaats in de wereld voor hem en zijn geliefden, en of dat verlangen vergeefs is of niet, maakt voor de essentie ervan eigenlijk niet uit. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de liefde in Altman’s Thieves Like Us, die uiteindelijk als het ware van de aardbodem verdwijnt, alsof ze er nooit geweest is.

- Tell me more about that house

It is big, maybe a farm

It is old

It’s older than us

At the same time it feels like maybe I built it

Malick en Altman zijn favorieten van me, maar deze Lowery kan er ook wel bij.

Op het eerste gezicht een standaard runaway crook die opnieuw wil verenigd worden met zijn familie. Het plotverloop is enigszins anders omdat Lowery er toch andere klemtonen tracht in te leggen. Geen specifieke hereniging mét, althans het einde net buiten beschouwing gelaten, maar het blij of duurzaam weerzien werd het niet.

Het probleem van de film echter lijkt me het ontbreken van spanning. Een echte klopjacht komt er niet en de pogingen tot hereniging verzanden in oeverloze en zinloze dialogen met nevenpersonages. De film begint veelbelovend, maar raakt niet echt uit de startblokken, lijkt me. Het heeft niet zozeer met de traagheid van de film te maken. Ik miste gewoon iets fundamenteels, iets wat me zou meezuigen in de film.

Toch een extra pluim voor de sfeer en het gevoel die de film gaf over het broeierige Zuiden, hoewel het er soms wel erg dik opligt.

Aardig misdaaddrama van Lowery, een regisseur die toch een wat merkwaardige carrière heeft, met uitschieters naar boven (Ghost Story en met name The Green Knight) maar ook Disneymeuk, vermoedelijk/ hopelijk om toekomstige projecten mee te financieren. Deze Ain't Them Bodies Saints is een beetje middenmoot, overduidelijk sterk beïnvloed door de hier al genoemde Malick maar komt niet tot dat niveau van onderdompeling, daarvoor is deze film toch te vluchtig. De titel is nog het meest opmerkelijke. geen idee wat de connectie met de film is. Een stel fijne acteurs wel, maar die kunnen ook niet echt indruk maken. Kleine 3 *.