Museum Hours (2012)

Geweldig hoe Cohen hier het vernieuwende van Brueghel weet te adapteren naar een filmische vorm.

Ik bedoel: in de film zegt een rondleidster van het Weense Kunsthistorisch Museum dat dit vernieuwende erin zit dat Brueghel de aandacht van de traditionele onderwerpen van de schilderkunst tot dan toe weet te verbreden naar het alledaagse.

Hij doet dit vooraleerst door inderdaad het gewone boerenleven te tonen, dus in de onderwerpen van keuze. Dit ondersteunt hij echter door gebruik van stilistische middelen, zoals het perspectief en de compositie. Naast de verbreding van onderwerpen ondergraaft hij ook de oude bekende thema's. Zo kan het dat een klein, verder onbekend jongetje of het achterwerk van een ezel de eigenlijke (compositorische) middelpunten zijn in een schilderij van een bekend christelijk thema. Ik twijfel even of dat nou in de film de enunciatie is of het tafereel waarin de bekering van Paulus is verbeeld. Maakt ook niet heel veel uit: het gaat erom dat hij de aandacht verlegt naar het alledaagse. Hij is eigenlijk dus heel postmodern avant-la-lettre, een ontkrachter van de grote verhalen. In zekere zin reflecteert hij dus op de schilderkunst zelf.

Waarmee ik dan toch eindelijk kom bij de adaptie naar het medium film. Binnen het traditionele genre van een romantisch drama weet Cohen de aandacht te vestigen op het generieke ervan - anders gezegd: een reflectie op het genre en het medium film zelf. Hiermee creëert hij een spanning tussen, enerzijds, contemplatie en, anderzijds, vooruitgang van het verhaal. Zo kan het dat de film midden in een gesprek opeens cut naar beelden van allerlei, op het eerste gezicht niet te zake doende taferelen en objecten, terwijl de soundtrack van de dialoog gewoon doorloopt. Maar natuurlijk zijn dit niet maar random gekozen beelden, want uit de juxtapositie van beeld en geluid ontstaan nieuwe betekenissen, waarin beide elkaar wederzijds beïnvloeden.

Als dit klinkt als een wat al te cerebrale aangelegenheid, wees gerust: dat is het niet. Als je gevoelig bent voor ritmiek, bewegingen, texturen, kleuren (sferen), dan is deze film mogelijk een rijke, contemplatieve ervaring.

Wou na de herziening afgelopen week nog iets schrijven over Museum Hours maar je haalt me de woorden uit de mond, IDM. Die associatieve (beeld)montage is overweldigend!

*Waar zit die Like functie nou toch?*

Lekkere mijmer-cinema van Cohen. Zo eentje die wat ronddwaalt, ondertussen interessante ideeën verkend, uiteindelijk ook vooral heel menselijk is, maar me niet zoveel deed als bijvoorbeeld de films van Jon Jost. Daar deed me dit onwillekeurig toch aan denken.

Zindert flink na, prachtige associatieve film. Zo subtiel, intrigerend. Van oprechte schoonheid.

experts die het museum bezoeken. Op een dag krijgt hij contact met Anne [Mary Margaret O’Hara], een bezoeker die zoekt naar een luisterend oor. Tussen de twee bestaat een bijzondere vriendschap en dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. Wie zoekt naar een goed verhaal is hier aan het verkeerde adres. Cohan lijkt meer geïnteresseerd in een serie lezingen over het werk van Pieter Bruegel. Ik moet toegeven dat mijn interesse voor het werk van Bruegel zeker is aangewakkerd, maar deze film is geen alternatief voor een persoonlijk bezoek aan een expositie. Eigenzinnig, maar vooral onsamenhangend.