Les Salauds (2013)

Aangekocht door De Filmfreak. Nederlandse release: najaar 2013

Voorpremiere (met engelse ondertitels) op Donderdag 11 juli in EYE...

is daar een speciale aanleiding voor?

Coole poster, trailer ziet er ook veelbelovend uit!

Weet er iemand toevallig iets meer van de Belgische release? Ging normaal afgelopen woensdag in première, maar er zijn geen voorstellingen te vinden.

Les Salauds - Cinebel

sorry, vraag gemist. Was naar aanleiding van een conference Film & Philosopy van de UvA waarbij onder meer werd stilgestaan bij werk Claire Denis

De release is uitgesteld naar 2014.

Uitstel is meestal slecht nieuws. Of hangt dat samen met 'iets' bij het IFFR?

Ik ken de precieze reden ook niet.

Ai wat een naargeestige donkere film.

Het verhaal is onduidelijk, wordt heel langzaam uit de doeken gedaan en de stukjes vallen langzaam op hun plek. De spanning wordt daarbij zorgvuldig opgebouwd, ondanks het trage tempo is het niet echt saai. De duistere sfeer wordt even zorgvuldig uitgewerkt, en de salauds blijken van een akelig kaliber te zijn.

Vincent Lindon draagt de film, ondanks dat hij een hele serie sterke spelers om zich heen heeft trekt hij alle aandacht naar zich toe. Wellicht omdat hij de rol van de held speelt in het verhaal - de enige.

Een inktzwart verhaal, zonder hoop maar vol verschrikking, met mooie prikkelende beelden en dan weer verschrikkelijke kwellende scènes. Als toeschouwer kijk je in een diepe afgrond. Een verhaal over seksueel misbruik en seksuele obsessies, noodlot, wraak, machtsmisbruik, verstoorde familieverhoudingen en het zoeken naar gerechtigheid. De getraumatiseerde personen stranden voortdurend. De muziek is hard en scherp. De film op zichzelf is ingewikkeld; de regisseuse deed daar nog een schepje bovenop door het verhaal te voorzien van flashbacks waarbij dikwijls onduidelijk was dat het om beelden uit het verleden ging. Daardoor raak je als kijker onnodig gedesoriënteerd (ik was een aantal keren het spoor bijster) en wordt de story te fragmentarisch. Ik had een meer rechtlijnige wijze van vertellen prettiger gevonden, maar misschien zocht ik teveel naar antwoorden en moet je de film over je heen laten gaan.

Vorige comments dekken de lading. Dit drama is niets voor tere zielen en kan je dus gerust een raadselachtige en soms misselijkmakende thriller noemen. De puzzelstukjes komen mooi tezamen, ookal bleven mij ook wat zaken onduidelijk. Volgens mij moet je als kijker maar aannemen dat er plots een tipgever is die hem naar de loods leidt.... Mss mis ik een stuk...? Toch heeft deze opbouw wel een spannend effect. Qua sfeeropbouw vind ik Denis sterk en herkenbaar (al zag ik pas 2 films van haar: beau travail en white material).

Heftig, Duister. Schurend. Confronterend. Een ouderwetse Claire Denis. Denk dat er veel mensen zullen afhaken door de a-chronologische vertelstructuur maar ik vond het heel intrigerend werken.

Het Franse Les Salauds is een vrij verontrustende drama/thriller die lugubere thema’s behandeld en zeker niet geschikt is voor tere zielen en liefhebbers van mais. Het verhaal is in het begin wat onduidelijk, maar naarmate het verhaal vordert vallen de stukjes steeds beter in het geheel en is het zelfs discutabel of de afsluitende video nodig was aangezien vele antwoorden reeds zijn beantwoord en niet enkel het doel heeft om te choqueren. De voortdurend voelbare en duistere sfeer draagt bij aan het ongemakkelijke gevoel en voorspelt een weinig goede afloop. Geen fijne film om te beginnen op een vroege ochtend op een filmbeurs, maar laat wel een goede mokerslag achter bij het verlaten van de film.

Warrige film waarbij ik me de helft van de tijd af vroeg wat er zich nu afspeelde. Zelfs de (mooie) actrices leken op elkaar. Mooi donker sfeertje hoor, maar ik snapte het niet echt.

Bijzonder ongemakkelijk filmpje. Denis zet het gebrek aan informatie al snel om in haar voordeel met haar sfeervolle aanpak. Dat neemt niet weg dat Les Salauds ook regelmatig afstandelijk is. Wat onze hoofdrolspeler nu precies meemaakt, eigenlijk kon het me niet eens zo heel veel schelen. Waarom Les Salauds dan toch werkt. Vanwege die sfeer. Het unheimische, ongemakkelijke soms zelfs gevaarlijke gevoel. Omdat ik het meisje lopend door de regen voorlopig niet meer zal vergeten en vanwege die heerlijke soundtrack. Meer dan genoeg voor een ruime voldoende dacht ik zo.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Les Salauds (Bastards) (24 april)

Het begint met een enorme regenbui en daarmee is de toon gezet. Een mistroostige film met een fragmentarisch verteld verhaal, waardoor ik de draad soms kwijt was. Het is een film waar de sfeer de boventoon voert, maar daarvan had ik - gezien het begin - iets meer verwacht.

3,5*

Opvallend dat er in de eerste reviews maar nu toch hier ook al een tijdje in de commentaren steeds genoemd word dat deze film fragmentarisch, warrig, of anderszins cryptisch zou zijn. Wie een beetje bekend is met de stijl van Denis, moet de associatieve/intuïtieve manier van editen toch al een beetje gewend zijn!? En wat dat betreft is deze film eigenlijk vrij straight forward te noemen. De personages en hun motivaties zijn helder en de plot bijna lineair. Bij een meer symbolistische film als L'intrus zijn dit soort commentaren meer dan op hun plaats, maar hier verbaast het me al een hele tijd...

Je geeft zelf het antwoord al: blijkbaar is men dus niet zo bekend met de stijl van Denis.

Is sowieso volgens mij al zo dat de stijl van Denis een hoop mensen niet zo aanspreekt. Ik kan me op IFFR nog reacties van het publiek herinneren na White Material (op zich nog zo'n beetje de "makkelijkste" film uit haar oeuvre) die er niet mee uit de voten konden en op zoek waren naar logica, actie-reactie en niet zo zeer naar het accepeteren van de handelingen en reacties zoals Denis ze instinctmatig (ik moet even bedenken of instinctief en intuïtief wat jij gebruikt hetzelfde zijn - voor mijn gevoel wel) presenteert.

Zag gisteren Tom à la Ferme van Dolan en die heeft daar ook wel een handje van. Volstrekt willekeurige gevoelsscènes die de geestelijke situatie van de hoofdpersoon uitbeelden, zonder alles precies te duiden (zie voor die voorbeelden de spoilers in mijn stukje aldaar). In dit geval komen de regisseur en hofodpersoon overeen, vandaar dat ik de handelingen van de hoofdpersoon verklaar vauit de intuïtie van de regisseur (die wellicht zelf zoiets heeft meegemaakt).

Ik blijf het lastiger vinden dat Denis alweer voor zo'n donker verhaal heeft gekozen. De komedie die ze ons ooit beloofde (IFFR 2003) blijft vooralsnog uit - helaas.

Het thema van een hoofdpersoon die ten onder gaat aan goede bedoelingen, als een soort inverse van de film noir standaard, is dan wel geen komedie, maar toch verdomt origineel/sterk/(leuk?) bedacht en uitgevoerd. Haalt de romantiek volledig uit het genre, zonder dat het uiterlijk wezenlijk veranderd.

Ik denk dat Denis toch altijd wel op deze manier iets over de maatschappij / over mensen wilt zeggen, en in komedie ben je wat dat betreft meestal toch een stuk beperkter. Het zou interessant zijn om te zien of ze iets kan maken dat zowel grappig is als eenzelfde impact heeft als een film zoals deze (er zijn genoeg Franse filmmakers die zich al op dat terrein hebben begeven in het verleden), maar persoonlijk ben ik er niet heel rouwig om dat het er (nog) niet van gekomen is.

Vooral om deze rden ben ik benieuwd:

Ik ga de film zeker nog meepikken.

Twee dagen terug gezien, maar nog niet gestemd. Twijfel een beetje.

Waardeer ik Denis om haar (inderdaad weer) zintuiglijke manier van filmen en vooral editten? Genoten als vanouds en hierin zeker sterker dan haar laatste twee films. Tindersticks waren wellicht mooier op hun plek dan ooit - het werk van Godard vond ik dan weer wat minder nadrukkelijk.

Aan de andere kant heb ik toch erg weinig met dergelijke wraak-engel cinema en vond de laatste scène ook erg onnodig: De ellende leek me toch al ruim voelbaar - en vond de neerslachtigheid wel een beetje wringen. Zo'n rol van vaste kracht Colin voelde ook niet 100% op zijn plek.

Chiara Mastroianni gaat wel steeds meer op haar vader lijiken - al zie je er - vooral in haar manier van bewegen - nog wel echo's van Deneuve in.

Gisteren gekeken, ik raakte maar niet 'in' de film, en was op zeker moment de draad kwijt. ben wel wat gewend qua niet-narratief editen, maar deze film kon me niet beklijven. Jammer. Ik snapte het niet meer, haalde de actrices door elkaar, wie hoorde nu bij wie...... Jammer. Gemiste kans.

'Niet-narratief editen', Dana Linssen heeft het in haar recensie over een 'eliptisch' verteld verhaal, volgens mij is de structuur van deze film, op een enkele terugkerende flahback (naakte Justine), en niet visueel 'geëxpliciteerde' fantasie (zoekactie naar fietsje) na, tamelijk conventioneel en lineair.

Wat betreft de uiterlijke overeenkomsten van de actrices. Ik denk dat dat een bewuste keuze is. Hier heb ik daar iets over gezegd.

Okay,Okay... ik ga hem bekijken.

Maar Ooh-Weeeh .....wanneer dit een teleurstelling wordt...

....is dit de laatste keer dat ik me laat verleiden om "Cinematografische hoogstandjes met Lineaire plots die Eliptisch verteld worden maar uiteindelijk, qua narrative style afgezet tegen voorgaand repertoire van de regisseur, toch redelijk conventioneel lijken" te bekijken

Vrij benieuwd hiernaar. Ligt dit een beetje in de lijn van La Vie Nouvelle of andere franse shock cinema als ik het zo allemaal lees? Of is het toch anders?

De verwarring vloeit denk ik voort uit het perspectief, dat nergens een overzicht biedt, niet voor de personages, en niet voor de kijker. En natuurlijk ook uit het gebruik van verschillende dimensies (verleden, heden, fantasie), waarvan het nergens geschreven staat dat die als zodanig aangegeven moeten worden.

Het is zeer opmerkelijk hoe inventief en economisch Denis op dat structurele en narratieve niveau te werk gaat; ze heeft slechts een paar lijnen (en een beperkt aantal eenvoudige locaties) nodig, op een bepaalde manier gecombineerd, om een zeer sfeervol en fascinerend geheel te schetsen. Enkele lijnen, maar die kerven wel behoorlijk diep.

Het is niet eens de kunst van het weglaten; er wordt ons uiteindelijk niets onthouden. Ja, het geweld is nergens expliciet, de actie heeft bijna altijd al plaatsgevonden; de slachtoffers zijn altijd al gevallen. Maar de impact ervan is er bepaald niet minder om. Fragmentarisch? Maar dit is een aan stukken gebroken wereld.

Interessant verhaal, TheDiningDead.

Ik raakte inderdaad ook even in verwarring door de uiterlijke gelijkenis van de actrices (en daardoor verwarde ik ook even heden en verleden); en de eerste, door jou hierboven genoemde, flashback interpreteerde ik bij de tweede als een flashforward, en die tweede daarmee als op dat moment eh... real-time. Die ‘verwarring’ lijkt mij in beide gevallen... functioneel.

Redelijke film waarin een kapitein naar huis keert als zijn zwager zelfmoord heeft gepleegd. Zeker niet een doorsnee wraakfilm. Een nogal verwarrende montage waardoor de film moeizaam te volgen is. Wel allemaal vrij sfeervol in beeld gebracht waardoor toch een bepaalde spanning ontstaat. Een nipte 3.0 sterren.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Vincent Lindon...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Duistere film, af en toe wat verwarrend en erg pessimistisch, niemand komt er best van af (die gele fiets die gevonden werd in een flash forward (?) doet vrezen dat het ook met Joseph niet goed afloopt), maar ik lees dat een aantal mensen vonden dat de actrices erg op elkaar leken? Dat vond ik totaal niet, OK ze hadden alledrie bruin haar. Maar kan me geen enkele scene herinneren dat ik even twijfelde naar welke van de 3 actrices ik nou aan het kijken was- al was het alleen maar om de context van de scene.

Goed passende sinistere soundtrack van the Tindersticks, met geweldig nummer op het eind als die naargeestige homevideo wordt afgespeeld, die zoals al eerder opgemerkt niet echt nodig was.

Geweldig sterke film van Denis weer, een soort combinatie van Grandrieux en Refn (al kan de laatste alleen maar dromen van de zintuiglijke stijl van Denis, met z'n neonkleurtjes en opgepompte muziek). Narratief is het interessant (het shot met Raphaelle, de soldaten en het fietsje moet een droombeeld zijn), stilistisch erg mooi (dat shot van die bocht in de weg, de autorit van het nichtje), sterke muziek, die toch niet te prominent is. Vooral de tweede helft vind ik echt puntje van je stoel-werk. Wat een cineaste.

Neen, dit was het niet. Krijgt hier verrassend veel goede stemmen gezien de sfeer, beelden en het verloop van het verhaal en de manier waarop dit uitgewerkt wordt. Net al die positieve punten scoren bij mij niet. Veel te langdradig uitgesponnen waarbij het verhaal onnodig verwarrend wordt verteld. Het acteerwerk is middelmatig, niet echt bijzonder. Spanning zit er niet in en er wordt te veel gewerkt met donkere beelden.
Het verhaal wordt duidelijker naar het einde toe en de kijker krijgt voor de zekerheid om het geheel te begrijpen nog een onnodig filmpje te zien van de vreselijke activiteiten van zijn schoonbroer en zakenman Laporte.

Fragmentarische misdaadthriller waarin beetje bij beetje de beerput helemaal open gaat. Deed me ergens denken aan Hardcore, maar deze beviel me beter.

Sfeervol en sterk geregisseerd.mooie blu ray uitgave van Artificial Eye.

4*