Tian Zhu Ding (2013)

Trailer (Youtube HD)

Toch wel slecht nieuws. Vooral omdat distributeur Cinéart de 'gedurfdere' film uiteindelijk niet uitbrengt of degradeert tot een DVD-uitgave. Alle hoop is nu gevestigd op het Filmfestival van Ghent en of IFFR.

Word op 13 februari verwacht. Lijkt me een sterke film. Deze word ook geproduceerd door Office Kitano zag ik net.

De film zal vertoond worden op het filmfestival van Gent! Leuk nieuws

Wat betreft deze regisseur loop ik nog steeds een beetje achter, dus wellicht kan ik em nog niet helemaal goed plaatsen in de context van de rest van zijn werk, maar ik vond dit vooral heel erg dezelfde thematiek hebben als Sanxia Haoren (2006) met grootse architectuur (al dan niet vervallen) prominent in de achtergrond aanwezig en zijn stempel drukkend op het leven van verschillende mensen wiens leven wordt gevolgd in aparte verhaal lijnen die elkaar maar nauwelijks raken, maar wel verschillende kanten van eenzelfde problematiek/idee belichtten.

In vergelijking met Still Life is deze film een stuk minder "to the point" en begint hij tegen het eind daardoor zelfs iets te slepen met onnodig herhaling van zetten. Heb dus lang getwijfeld of ik Still Life nu op moet waarderen of deze toch echt wat minder scoren, maar uiteindelijk zitten er toch zo veel indrukwekkende scenes in, en ben ik toch wel een echte fan van deze regisseur, dat ik niet lager dan 4 sterren geef op dit moment, maar met de rare kanttekening dat ik dus eerder duidelijk kan zeggen wat de film niét echt goed doet dan waar ze echt uitblinkt...

Een mooie film over hoe eenieder op een bepaald moment een stukje zijn verstand kan verliezen en zich kan verliezen in gewelddadigheid door allerlei mogelijke omstandigheden (jobverlies, uit zelfverdediging, druk om te presteren en om zo snel mogelijk geld te verdienen,...) Voor anderen is gewelddadigheid een onderdeel geworden van hun leven (afpersing, corruptie,...)

De film geeft allesbehalve een optimistische blik weer van de hedendaagse Chinese economie.

Mag je deze film zien als een vorm van bewustmaking van of zelfs protest tegen de economische en soiciale situatie waar China zich vandaag bevindt. Een land die zijn industriële vooruitgang niet kan volgen met alle gevolgen van dien. Dacht dat hier de problemen veel meer op de voorgrond liggen dan bij Sanxia Haoren, die ik binnenkort zeker nog eens zal herzien.

Zoals verwacht naar het IFFR. Ik sta nog steeds droog wat Zhang Ke Jia betreft, dat mag wel eens veranderen.

Van klucht tot aangrijpend drama van tijd tot tijd onderbroken met stromend bloed. Deze film die niet voor niets een award voor beste screenplay in Cannes kreeg, wist me net te verleiden tot 4 sterren. Lang, gaandeweg aangrijpend, maar ongrijpbaar is de film door de afzonderlijke verhalen waarvan het onderlinge verband dan weer duidelijk en dan weer onduidelijk is. Deze vaagheid doet mij gissen naar een bedoeling van de regisseur. Heeft hij de kansloosheid van de onderdrukte onderklasse willen schetsen? De zinloosheid van geweld tussen burgers arm en rijk?

Jia Zhangke slaagt een nieuwe weg in? Bloed, geweld en sensatie nemen de bovenhand, maar dan op Jia's manier...

uitgebreide review: A Touch Of sin - The Filmtransition

Na het zien van deze film verbaast het me niets dat de Chinese autoriteiten de media in het land hebben verboden om er over te schrijven. Jia Zhangke doet een regelrechte oproep tot revolutie. De film vormt dan ook een behoorlijke stijlbreuk in het oeuvre van de festivallieveling. Gewled speelty een voorname rol in alle vier de verhaalllijnen die de film rijk is. Niet langer zijn de hoofdpersonen die passief lijden onder de ontwikkelingen in China, maar nemen zij - al dan niet noodgedwongen - het heft in eigen hand.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie: A Touch of Sin (ZUBB.nl)

Na veel subtiele films tegen de achtergronden van het moderne China is deze Jia Zhang Ke veel minder subtiel. In het begin is het zelfs schrikken. Een erg gewelddadige openingsscene en een dik aangezet wraakverhaal. Maar vooral verderop in de film is Jia's hand toch zeker wel te herkennen. Al is het allemaal een stuk meer in your face. Wat heel interessant is, is dat er flink geleend wordt uit Aziatische genrefilms. Die zitten vaak vol wraak tegen onrecht op een gewelddadige manier. Ik ben erg benieuwd of iemand die daar veel meer van weet hier letterlijke citaten uit kan halen (de titel is er natuurlijk al een). In de context legt hij daarmee een hele boeiende verbinding tussen de staat van China en het entertainment uit de regio.

Zoals hier in vooral het eerste en het derde verhaal. Het tweede verhaal is misschien wel interessanter, maar wat minder sterk uitgewerkt. Daarin neemt een gastarbeider in China zijn leven in eigen hand door middel van geweld. Tegelijkertijd hint het naar de aantrekkelijkheid ervan. In het erg fraaie vierde verhaal wordt de geweldsdroom van de film verstoord, door een ander soort geweld. Een zelfmoord.

En dan blijkt na de film alles toch weer zo boeiend en fascinerend te zijn dat de schrik uit het begin weg is. Niet Jia's beste, maar zoveel scheelt het niet eens.

4.0*

In de bus werd in ieder geval Fong Juk (2006) vertoond. Dacht eerst dat het een Woo was (dat tweede segment had daar ook wel wat van weg), maar in de aftiteling bleek het deze film van To te zijn.

Ik trok het in your face-gehalte minder. Hoewel je Jia's hand nog genoeg terugziet, vond ik de onsubtiliteit eerder tegen zich werken dan dat het de stand van China krachtiger neerzet. Wel fijn dat hij weer in dezelfde regio heeft gefilmd (ik merkte zelfs een exact zelfde locatie/shot op als in Still Life, op de haven). En hij deed ook weer een 'grapje' met een tijger.

Deze film - de eerste film trouwens die ik van Zhangke Jia gezien heb - kende een ijzersterke opening. De geweld scène hakte er keihard in. Je voelde al direct aan wat er stond te gebeuren en hoe het af zou lopen. Ook wat er daarna gedurende de hele film zou volgen loog er niet om.

Deze film zal misschien best wel een kritiek zijn op het huidige China, maar om eerlijk te zeggen interesseerde mij dat eigenlijk niet zo veel. Ik vond het gewoon een boeiende misdaadfilm die voor mij niets te lang duurde. Misschien toch nog maar eens meer zien van deze regisseur, maar of zijn andere films in de buurt zullen komen van dit uitstekende drama, dat denk ik toch niet.

4,0*

"- 'Tian Zhu Ding' aka 'A Touch Of Sin' -" ... " !!!

Schitterend Drama-Wraakfilm !!! "A Touch Of Sin" is een fantastische wraakfilm doorspekt met

een fantastisch Drama-verhaal. Het verhaal volgt 4 mensen met uiteenlopende verhaallijnen, de uitwerking is knap gedaan. Enkele gewelddadige scènes gingen door merg en been.

Deze film is gebaseerd op waar gebeurde feiten met prima acteer prestaties.

Het aparte onderwerp werd prima uitgewerkt en weergeven met enkele aangrijpende

dramatische momenten met of zonder bloed !

Lichte tegenvaller.

De eerste 40 min waren de beste. Naarmate de film volgde werd het niet meer zo spannend allemaal, beetje saai is misschien meer op zijn plek. De close-up beelden waren er en het acteerwerk was ook buitengewoon goed, maar tja... Ik hield er gewoon gemende gevoelens aan over. Misschien te maken met mijn inlevingsvermogen als Europeaan zijnde.

*3.25-

Van Zhangke Jia had ik nog nooit eerder een film gezien, maar ik ben alvast blij om te lezen dat A Touch of Sin niet heel typisch voor hem is. Ik verwachtte van zijn vorige films altijd iets zwaars en subtiels. Dat laatste is zijn nieuwste in ieder geval niet.

Sterker nog, het gebrek aan subtiliteit hier is bijna ouderwets. Het deed me wat denken aan enkele politiek-revolutionaire, veelal Europese films uit de jaren '60, met vaak een extreem gevoel voor idealisme, maar met nogal een zwart-witte verdeling van politiek. Denk bijvoorbeeld aan de mindere films van Godard. Dat soort dingen. Na het instorten van dergelijk idealisme eind jaren '60 en na meer dan één gefaalde revolutie zijn politieke films nu wat genuanceerder geworden.

Behalve A Touch of Sin. Dit is beschamend eenduidig en enorm in-your-face. Dat eerste verhaal kan gewoon echt niet, zo dik ligt alles erboven op. Gewoon een puur pulp-wraakverhaaltje dat bijna angstaanjagend populistisch is. Vervolgens krijgen we een tweede verhaal van bijna onbeschrijfelijke saaiheid, waarvan het punt pas duidelijk wordt bij de laatste scène, wat een verademing zou zijn ware het niet dat de rest van dat verhaal bijna overbodig is. Deel drie is een absurditeit op zich. Niet alleen trakteert Zhangke ons op een scène waarin de vrouwelijke hoofdfiguur op straat in elkaar geslagen wordt terwijl onwetende toeschouwers nootjes eten, maar Zhangke volgt het ook nog eens op met een scène waarin die vrouw wordt aangezien als prostituee en geslagen wordt met... geld! Het vierde verhaal heeft wat meer potentie, maar voor het werkelijk naar iets interessants leidt pleegt de hoofdfiguur plotseling zelfmoord, iets waar naar mijn gevoel totaal niet goed naar toegewerkt werd. Om het af te sluiten bewaard Zhangke het dieptepunt tot het laatste, met een afsluitend shot waarvoor Michael Moore zich nog zou schamen.

Verder kreeg ik vooral de indruk dat Zhangke misschien een duidelijk punt voor ogen had (iets te duidelijk als je het mij vraagt), maar dat hij geen idee had hoe het te brengen. De toon en stijl zijn zeer inconsistent. Soms voelt het aan als neo-realisme, op andere momenten als platte pulp. Beelden van realistische omgevingen, gefilmd in een ruwe stijl, worden afgewisseld met shots die zo uit een gestileerde actiefilm konden komen (neem het slot van het verhaal rond de vrouw bijvoorbeeld). Er wordt ook geen fijn tempo opgebouwd. Het is een mix tussen adrenalineverhogende actie en geweld, bijna komische situaties en enorm trage, "realistische" momenten die nergens naar toe lijken te gaan. De acteurs leken het ook niet meer te weten, met zeer verschillende acteerstijl tot gevolg, van wederom breed-komisch tot soort-van realistisch. Wu Jiang, hoofdfiguur in verhaal 1, is een echte ramp.

Het is zo'n zeldzame film waarbij ik niet eens een vaag vermoeden heb waarom dit zo gewaardeerd wordt. Ik vond het oppervlakkige, slecht geregisseerde rommel. Bizar dat juist zo'n simplistisch script een prijs won op Cannes. Enkele mooie beelden hielden me op de been, maar verder zie ik hier echt niets in.
1,5*

Mooie recensie The One Ring, goed verwoord

The One Ring heeft volkomen gelijk. Met die botsende stijlen bijvoorbeeld en dat het weinig subtiel is allemaal. Maar dat is juist wat deze film voor me maakt, al sluit ik niet uit dat ik 'm lager had gewaardeerd als dit niet mijn zevende film van 'm was. Ik zou deze film echt niemand aanraden om als eerste film van Jia te zien (begin liever bij Platform, Unknown Pleasures of Still Life zou ik zeggen).

Jia is een soort waarnemer van het moderne China in al zijn films, maar in toenemende mate speelt hij ook fascinerend met vorm. Dit is een bizar huwelijk tussen zijn waarnemen en Aziatische genrefilms, met dik, zelfbewuste aangezette geweldsscenes die vaak over de top schieten. Net als 24 city bijvoorbeeld een gesimuleerde documentaire is waarin soms grote Chinese acteurs (Joan Chen bijvoorbeeld) net doen alsof ze gewone Chinezen zijn. Met uitgebreide interview-achtige scenes. Zo anders is dat niet. A Touch of Sin is veel meer een zelfbewuste vormfilm dan hoe je de film benaderd hebt denk ik.

Tegelijk is dit ook een film die speelt met de censors in China. Jia glipt over het algemeen steeds net aan door de mazen van die censors en weet dat hij geen realistische film kan maken over geweld in het moderne China, terwijl het land zelf een traditie heeft van gewelddadige films over mensen die onrecht bestrijden. Zijn manier omdat wel te doen is om er een verwarrende botsing van stijlen van te maken.

Ik zit al een tijdje tegen deze film aan te hikken.

Op basis van de trailer had ik al niet heel veel vertrouwen in de film om de reden die The One Ring schrijft. En dat is ook wel bevestigd door users die hem ook al eerder zagen, zie ook het bericht hiervoor. Ik ken wél al het andere werk van Jia en hij weet inderdaad met genreconventies te spelen, maar of ik 100% vertrouwen heb hoe dat hier uitpakt.

Ik blijf nog even in dubio of ik mijn best ga doen deze nog mee te pikken. Er is maar 1 manier om daarachter te komen...

Voor degene die dit onsubtiel en onrealistisch vinden moeten dit nieuwsbericht van vorige week nog eens nalezen. Wellicht kan je Er Shi Si Cheng Ji / 24 City als introvert benoemen en Tian Zhu Ding / A Touch of Sin als extravert. Maar na jarenlang van stilzwijgen hebben we hier gewoon met een terecht boze Zhangke Jia te maken.

Denk dat ik binnenkort voor een tweede kijkbeurs ga. Sterke, urgente film.

Begin toch meer en meer geïntresseerd te raken in deze film. Jia is momenteel low priority (één van de saaiere regisseurs in China zelfs), maar de berichten dat hij zou breken met z'n eerdere stijl zijn bemoedigend. Binnenkort maar eens achteraan.

Dat klinkt bemoedigend. Al is 'boos' geen garantie voor kwaliteit en wel voor ongenuanceerd. Had je me trouwens ook al eens verteld, maar dan wel benieuwd naar de reactie van TOR, omdat hij zelfs schreef geen vaag vermoeden te hebben waarom deze film...

Dus kijk uit naar zijn reactie op SB en jouw bericht. Nu is het dus hopen op een tijd in het filmhuis die ook geschikt is voor hardwerkende gezinsvaders...

Ik had uit een interview met Jia intussen al begrepen dat er hier wat bewust gespeeld wordt met filmvormen. Dat wist ik dus niet vooraf, maar ik denk dat het uiteindelijk niet veel verschil gemaakt zou hebben. Het probleem is vooral dat het niets oplevert; het materiaal wordt niet verdiept of interessanter gemaakt. Een paar halfslachtige verwijzingen naar wuxia films bijvoorbeeld blijven wat in het luchtledige hangen. Er is geweld in China. Er zit geweld in wuxia films. Ja, maar zelfs een link tussen beide kan Jia niet maken.

Wat we nu hebben is voornamelijk een afstandelijke arthousefilm en wat neorealisme, dat af en toe explodeert in pulp en zelfs bijna cartoonmateriaal. Was er wat meer mee gedaan had een speelse film a la vroege Godard op kunnen leveren, maar Jia is te boos om een echt speelse film te maken. Daardoor lijkt het net alsof de stijl per moment bijna willekeurig bepaald wordt, terwijl Jia's visie nog steeds simplistisch blijft. De enige reden dat er een coherente visie uitgedragen wordt is doordat die visie weinig diepgang kent.

In het interview dat ik met Jia las (hier overigens) gaf hij aan verbaasd te zijn hiermee langs de censuur gekomen te zijn. Ik ook, want de boodschap kan niemand hier missen. Ik weet niet precies hoe die botsende stijlen daar bij helpen, want ik ga er vanuit dat censuur vooral inhoudelijk gericht is, maar goed, ik weet niet hoe daar beslissingen genomen worden.

En? Dat nieuwsbericht sluit al niet echt aan bij de inhoud van deze film (dit gaat niet over islamitische minderheden die een eigen staat willen afgescheiden van China), maar daarnaast is mijn punt ook niet gebaseerd op wat ik weet en vind van de staat van China. Ik ontken niet dat daar geweldsuitbarstingen zijn, dat de economie oneerlijk verdeelt is en dat het volk onderdrukt wordt. Ik vind ook gewoon dat Jia terecht boos is. Maar het eens zijn met de boodschap wil niet zeggen dat de film in kwestie automatisch goed is.

Ik ben eerlijk gezegd een beetje allergisch voor films met een politieke lading die hun visie eenzijdig brengen. Of ik het nu eens ben of niet met de visie, het blijft aanvoelen als simplistische propaganda en wanneer ik me er bewust ben van dat iets simplistische propaganda is kan ik het niet meer serieus nemen. Natuurlijk is dit dan propaganda van de onderdrukte, wat altijd beter is dan van de onderdrukker, maar een dynamischere film levert het niet op. Het is wat saai om naar een film te kijken met maar één punt en zonder verdieping.

Het nadeel van eenzijdige films als deze is ook dat ze alleen mensen overtuigen die al dezelfde mening delen en dat ze je weinig leren van de nuances van hoe het er werkelijk aan toe gaat. Jia Zhangke kan en hoeft de wereld niet te veranderen met zijn films, maar dit levert al helemaal niets op zou ik denken.

Heb de film maar 1 keer gezien en hij viel me een beetje tegen . Ik blijf echter voorzichtig , misschien dat de film mij de tweede keer beter bevalt . Vooral omdat Zhangke Jia wat mij betref toch wel enkele geniale meesterwerken heeft gemaakt .

Jia, een echte fan zal ik nooit worden.

Wie TOR ooit verteld heeft dat Jia subtiel zou zijn weet ik niet, maar doorheen 7 films heen kan je hem nog moeilijke subtiliteit verwijten. Hij speelt steeds met dezelfde themas, dezelfde problematiek en hetzelfde soort personages. Zijn films zijn doorgaans wat kalmer en aanschouwender, maar subtiel is het allerminst.

Het is vooral de (vertel)vorm waarmee Jia speelt. Vond zijn docus totnutoe eigenlijk het best tot hun recht komen, hier probeert hij vooral twee stijlen te contrasteren die daar niet echt geschikt voor zijn. Jia's wat kale registratie van de modernisering van China tegen een landelijke achtergrond blijf ik saai vinden (daarvoor zet ik Mi Guo nog wel een keertje op), de geweldadige tussendoortjes vond ik duidelijk beter, al staan die wel erg op zichzelf. Als verwijzingen naar het HK genrewerk (en er mag opgemerkt worden dat HK en China toch twee verschillende werelden zijn) vind ik het trouwens maar érg makjes. Ik hoop dat hij het anders bedoeld heeft, want je moet het al echt willen zien om er wat in te herkennen.

De verdeling in 4 verhaaltjes vond ik ook niet zo geslaagd, al werken de afzonderlijke verhaaltjes best oké en brengt het wel de nodige variatie in de film. Vooral het laatste segment vond ik boeiend. Beetje gek wat net daar zit het minst expliciet geweld in terwijl het net die scenes zijn die in de andere segmenten er bovenuit springen, het ligt denk ik vooral aan de setting van het 4de segment.

De 'hardheid' van de scenes vind ik schromelijk overdreven, Jia's stijltje zal mij wel nooit helemaal bevallen en hoewel hij elke keer weer met vorm speelt maakt hij eigenlijk toch altijd dezelfde film. Toch zit er best wat moois in deze Touch of Sin, het zit alleen wat gek aan elkaar gekleefd.

3.0*

Films met zware dierenmishandeling zet ik gelijk uit. Dat gebeurde al vrij snel in de scene waarin een paard zwaar mishandeld wordt. Kon de film bepaald niet waarderen dus.

Heel verrassend en zo wil je naar een film kijken, ik in ieder geval.

(Peekstra, daar wordt juist zo tegenin gegaan)

kon hier geen geduld voor opbrengen.

De begin scene met het paard dat wordt geslagen is weerzinwekkend ....