Cartouche (1962)

Deze vanavond bekeken na hem in minstens twintig jaar niet meer gezien te hebben.

Belmondo is perfect in deze ultieme degen- en schelmfilm en weet zowel de lichtvoetigheid als de tragiek van zijn karakter goed neer te zetten.

Cardinale is zoals gewoonlijk een plaatje

en het is ook leuk om Rochefort in een vroegere rol te zien.

Film is misschien net iets te langzaam en te lang om over de gehele lengte te kunnen boeien, maar biedt toch genoeg vermaak en het indrukwekkende einde zal je altijd bij blijven.

Ook de prachtige muziek mag niet onvermeld blijven.

Een acht, ofwel 4 sterren.

Topster Belmondo, mooie CC en ook een jonguitziende Jean Rochefort, - en zonder snor -, brengen deze goedgemaakte Philippe de Broca-avonturenfilm die het Robin Hood-thema bewandelt, tot leven.

Luchtig opgevat bevat de film de onvermijdelijk vecht-en schermpartijen, ook de nodige humor en een flinke scheut romantiek.

Het wordt gebracht met bekwaam camerawerk wat het na 50 jaar nog best bekijkbaar maakt.

Belmondo als Robin Hood

Ik ben sowieso wel fan van de Franse film, maar als er één ding is dat je dat land kunt aangeven: ze weten hoe ze een vlotte avonturenfilm moeten maken. Recentelijk nog Fanfan la Tulipe gezien en ik nam me voor om eens wat meer van dat lichtvoetige genre te gaan zien. En toen was daar Cartouche. Een combinatie van een op het eerste zicht vermakelijk plotje, Belmondo die altijd wel een meerwaarde is en één van de mooiste actrices die ooit het scherm heeft gesierd.

De verwachtingen waren hoog gespannen en ze komen in ieder geval volledig uit. De film komt wat traag op gang, maar geraakt helemaal op dreef eenmaal Venus haar opwachting maakt. Het interessante aan Cartouche is dat regisseur Philippe de Broca (die later met Belmondo nog het erg vermakelijke Le Magnifique zou maken) er in slaagt om de film van een soort van Robin Hood variant te laten eindigen met een knal. De manier waarop Venus besluit om Cartouche te gaan redden, de effectieve reddingspoging, de dood van Venus en dan het rouwproces van Cartouche met de koets die wordt neergelaten in het water.. De kers op de taart moest echter nog komen via de laatste minuten waar Cartouche met ware doodsverachting besluit dat hij wraak zal nemen. Een aangename verrassing die de Broca hier uit zijn hoed tovert in ieder geval. Visueel trouwens ook best wel leuk gemaakt. Kleurrijke aankleding en van die heerlijke sets waar van tafel naar muur gesprongen kan worden, liefst nog met een touw of iets dergelijks tussen.

Jean-Paul Belmondo dus. Een acteur wiens carrière is op te delen in twee soorten van rollen. Je hebt de gangster Belmondo die in serieuze films als À Bout de Souffle en Le Voleur speelt en je hebt de komische Belmondo van films als Le Magnifique en dus ook deze Cartouche. Ik zie hem in beide graag spelen en ook hier is hij overduidelijk in zijn sas. Zou ik trouwens ook zijn als ik gedurende het merendeel van de film mocht rollebollen met iemand zoals Claudia Cardinale. Die bewijst hier (opnieuw) meer te zijn dan enkel een mooi snoetje en overtuigt over de gehele lijn, zeker naar het einde toe drukt ze helemaal haar stempel op de film. Verder ook nog een aantal erg vermakelijke bijrollen in de vorm van Jess Hahn (La Douceur), Jean Rochefort (La Taupe) en Noël Roquevert (de sergeant die voor de rekrutering zorgt) die het geheel nog wat meer schwung geven.

Tof! Jammer dat dit tegenwoordig zo lastig te vinden is. Heeft een tijdje geleden redelijk goedkoop in de DVD bakken gelegen, maar als je bekijkt dat zo'n bol.com hier ondertussen meer dan 20 euro voor durft te vragen.. Dan ben ik toch blij dat ik een bibliotheekeditie op de kop heb kunnen tikken. Soit, erg vermakelijke film in ieder geval die dankzij een erg sterk einde net iets meer krijgt dan zijn genregenoten.

Dikke 3.5* met kans op verhoging naar 4*

Recentelijk deze fraaie jeugdherinnering nog een keer voorbij zien komen, maar zal je zien dat het dan toch tegenvalt. Aan alles valt wel af te lezen dat dit destijds een grote bioscoopfilm was. Technisch en visueel ziet het er schitterend uit, maar verhaalinhoudelijk heeft Cartouche weinig te bieden. Belmondo speelt deze Franse Robin Hood, op de van hem bekende losse wijze als een charmante schavuit die meer met de vrouwtjes bezig is dan met zijn professie. Die dames, Cardinale en Versois, doen het meer dan goed en geven deze film enig extra cachet, maar voor de rest is dit vrij oubollig allemaal. De vijanden van onze held, worden bijvoorbeeld wel erg stereotype en eendimensionaal weergegeven, net niet op het belachelijke af, maar erg geloofwaardig is het allemaal niet. Nee, hier had zeker meer uitgehaald moeten worden, de herinnering is zoals zo vaak mooier dan de realiteit, misschien een idee om dit bekende en potentieel sterke verhaal thans nog een keer opnieuw te verfilmen.

Een wat vreemde avonturenfilm vond ik eerst. Ik zag wel wat gelijkenissen met contemporaine avonturenfilms uit Hollywood maar deze heeft wel enkele (donkere) kantjes die je niet vindt in Hollywood. Zo toont Belmondo als Cartouche en held van het verhaal een overspelige kant die zal leiden tot de dood van één van zijn geliefden (Claudia Cardinale). Diverse wreedheden worden gesuggereerd en ook wel uitgevoerd (de vergeetput, brandmerken). Het einde van de film is … gitzwart met het overlijden van Cardinale en met wat in de dialoog gesuggereerd wordt.

Het viel dan allemaal op zijn plaats toen ik me nadien inlas en te weten kwam dat Cartouche een historisch Frans figuur is waardoor het dus eigenlijk gaat om een (geromantiseerde) biografie. Diens levensverhaal is verschillende keren verfilmd geweest en wanneer je dat erop naleest begrijp je ook zijn reputatie in de film. Op het hoogtepunt van zijn ‘carrière’ had de historische Cartouche liefst 2000 bandieten onder zijn bevel. Het gitzwarte suggestieve einde van de film is in elk geval niet gelogen want de echte Cartouche werd geëxecuteerd door radbraken, een martelmethode die ook in de film aan bod komt (maar niet in beeld gebracht). Daarbij wordt de misdadiger vastgebonden op een rad en worden zijn ledematen gebroken door de beul die er met een ijzeren staaf op los slaat. Door het breken van de ledematen wilden ze in de middeleeuwen (en nadien) de wederopstanding (volgens christelijk geloof) van de misdadiger verhinderen. Fysiek en spiritueel dus één van de ergste straffen die dan ook voorbehouden werd voor de ergste misdadigers.

Verder een film met actie, humor en prima in beeld gebracht door Philippe de Broca. Door die onderliggende donkere kant hou ik er toch een dubbel gevoel aan over.

Nogal simpele schelmenfilm over een soort Franse Robin Hood.

In de jaren ´60 lag men er om in een deuk, maar tegenwoordig charmant doch ietwat gedateerd.

Echter maakt Belmondo een hoop goed, evenals een 24 jarige Claudia Cardinale (kwijl) en een grappige rol van een mompelende Rochefort.