Suddenly, Last Summer (1959)

Sebastian said, 'Truth is the bottom of a bottomless well.'

Interessante kerel is die Sebastian, vooral omdat je nooit zijn gezicht ziet of zelfs nog maar zijn stem hoort.

Suddenly, Last Summer heeft een aantal zeer goede actrices (Taylor en Hepburn!) en die spelen dan ook zeer goed. Verhaal begint ook redelijk interessant door het zottenhuis/lobotomie gedoe. Alleen spijtig dat het hierna op sommige punten redelijk saai is. Dat wordt dan wel weer bijna magistraal goed gemaakt door een zeer sterk en mysterieus einde.

Het is trouwens spijtig dat mijn hoes eigenlijk bijna heel het plot van de film verklapt.

3.5*

Zojuist voor de vijfde keer of zo gezien. Blijft een schitterend meesterwerk dat ik met enige regelmaat weer wil zien. Perfect geacteerd stuk van Tenessee Williams. Haast horror-achtige film.

Zeer aardig, deze bovengemiddelde semi-klassieker van de altijd bekwame Joseph. L. Mankiewicz. Op zich vind ik het werk van Tennessee Williams meestal wat droog voor het witte doek, maar zijn verhalen zijn eenvoudigweg zo sterk, dat je je best moet doen dat te verknallen Gelukkig krijgt zijn werk vaak goede acteurs en competente regisseurs mee.

Suddenly , Last Summer leunt op drie pilaren die er voor zorgen dat de film wat mij betreft lof verdient. De drie sterke hoofdrolspelers (hoewel ik geen fan ben van Hepburn), het verhaal dat vreemd en haast out of style eindigt (maar wel sterk is) en het naast de genoemde ontknoping moet hebben van enkele sterke scenes, met name in het gekkenhuis.

Misschien is het geheel wat te weinig spectaculair en inderdaad ietwat droog om echt na te zinderen of tot in het eind der tijden gememoreerd te worden, ook omdat de grote lijnen wat voorspelbaar zijn. Toch is het de moeite waard, zeker voor liefhebbers van verfilmingen van literaire werken. 3,5 sterren.

Uitstekende film waarin een rijke vrouw een donatie geeft aan een psychiatrisch ziekenhuis zodat haar nichtje ook wordt geholpen. De film komt wat traag op gang, vooral omdat de film uit lange, dialoog-gedreven scenes bestaat. Maar naarmate het verhaal zich ontvouwt wordt het steeds beter, boeiender en ook spannender. Een sterke finale met een sterke monoloog van Elizabeth Taylor.

Hoewel het stuk van Tennessee Williams met verwijzigingen naar homoseksualiteit (en kannibalisme) nogal verminkt is vanwege de Hays Code, blijft het zware kost. Dankzij de voortreffelijke rollen van Katharine Hepburn en in het bijzonder van een uitmuntende Elizabeth Taylor blijft er ook meer dan genoeg te genieten over. Er zijn naar mijn mening maar weinig actrices, die een monoloog als die van Taylor tegen het einde van de film met zo’n intensiteit geloofwaardig over het voetlicht kunnen brengen. Nu ik steeds meer films van haar (terug)zie, kom ik langzaam maar zeker tot de overtuiging dat Elizabeth Taylor niet alleen een van de mooiste, maar ook een van de beste actrices is, die ooit in Hollywood hebben rondgelopen.
Ondanks het tegenvallende optreden van Montgomery Clift (duidelijk op zijn retour!) een prachtige film van Mankiewicz, een meer dan degelijke regisseur die in mijn herinnering eigenlijk alleen maar mooie, boeiende films gemaakt heeft.
Tip: let op de analogie tussen het verhaal van Hepburn over de pasgeboren schildpadjes en de zwarte vogels in het begin van film en de verklaring van Taylor tegen het einde over de dood van Sebastian. Ook een manier om kannibalisme aan te stippen zonder het expliciet te benoemen.

Deze film blijft ondanks de vele dialogen en trage scènes vooral overeind door de twee hoofdactrices. Elizabeth Taylor is fantastisch in haar rol. Ze is toch naar mijn inziens één van de weinige echt mooie actrices die ook nog een stukje kan acteren. En hier doet ze dat voortreffelijk. Maar hoe saai het verhaal ook lijkt, met wat aandacht en geduld wordt het verhaal naarmate het vordert toch wel boeiender en vooral voor die tijd ook wat verbloemd waardoor je als kijker je wel kan voorstellen wat de regisseur eigenlijk wilt zeggen. Niet voor iedereen weggelegd, maar de film heeft toch genoeg positieve punten om hem toch een kans te geven. 7/10

Zeker de moeite waard om een keer te kijken, al is het maar omdat ze tegenwoordig zelden zo nog gemaakt worden. Is uiteindelijk een echte acteursfilm(of actricefilm zo u wilt) geworden want het zijn de drie hoofdrolspelers die dit beter laten zijn dan het eigenlijk is. Vooral Taylor speelt hier één van haar beste rollen, Hepburn laat zien dat ze ook zonder Tracy niet voor de poes is en Clift vind ik altijd een interessante, intense maar introverte acteur. Verhaal vond ik niet bijster boeiend, en de sterk gespeelde slotscène die eigenlijk de sterke climax zou moeten zijn, komt een beetje uit de lucht vallen. Heb me verder niet gestoord aan het gegeven dat dit eigenlijk verfilmd toneel is, dit zie je eigenlijk alleen af aan de soms te kunstmatige dialogen. Alles bij elkaar heeft mevrouw Williams wel eens beter werk afgeleverd dan deze. Helaas geen film die onder de huid kruipt, je bekijkt het met een zeker respect en herkent de kwaliteit, maar echt in het wat excentrieke verhaal gezogen worden is er niet bij.

Ondanks dat de invloed van de Hays Code in 1959 betrekkelijk minder werd, lagen destijds de onderwerpen (homoseksualiteit, waanzin, moord, incest, pedofilie en kannibalisme) nog duidelijk in de taboesfeer. Daarom worden in deze verfilming van een gewaagd toneelstuk van Tennessee Williams de onderwerpen, om de censuurcodecommissie tevreden te stellen, wel behandeld maar nooit expliciet benoemd.

Het siert producent Sam Spiegel en regisseur Joseph L. Mankiewicz (beide winnaar van meerdere Oscars) dat ze brood zagen om het filmscript dat Williams samen met Gore Vidal schreef te verfilmen. Voor de hoofdrollen tekenden een sterrencast die garant stond voor succes. Echter waren Katharine Hepburn, Elizabeth Taylor, Montgomery Clift, Albert Dekker en Mercedes McCambridge niet de meest gemakkelijke mensen. Er gaan dan ook genoeg verhalen te ronden over de perikelen zowel op als naast de set van de film.

Desondanks is deze Southern Gothic prima genietbaar, vooral dankzij het heerlijke spel van Hepburn en Taylor, die beiden een Oscarnominatie voor de film ontvingen. (maar niet kregen) Regisseur Mankiewicz geeft een prachtige duistere look aan zijn prent, die nog extra aangezet wordt door een drietal angstaanjagende horror-scènes. Twee daarvan zijn met een ruimte vol psychiatrische patiënten. De derde is de slotscène met daarin een overtuigend hysterische Taylor. ‘Suddenly, Last Summer’ is daardoor absoluut een bijzondere kijkervaring.

Mooie titel. Ik dacht eerlijk gezegd altijd aan het gelijknamige zomerhitje uit de jaren 80, niet aan het werk van Tennessee Williams.

Het blijkt geen film over een verloren zomerliefde te zijn maar een nogal bizar drama over een rijke vrouw die haar nicht wil kaltstellen zodat die de reputatie van haar overleden zoon niet meer kan bedoezelen. Dat is nogal een uitgangspunt, en het levert een boeiende film op met sterke rollen van Hepburn en Taylor. Hepburn speelt een complex personage, moet een heerlijke rol zijn geweest om te spelen: arrogant, dominant, maar ook labiel en eigenlijk zo gek als een deur. Taylor was bijzonder aantrekkelijk in haar jonge jaren, maar ze speelt ook heel overtuigend de beurtelings kwetsbare en cynische damsel in distress. Topactrice.

De koortsachtige eindscene was een passend slot, al snap ik nog niet helemaal welk 'waarheidsserum' ze toegediend kreeg dat ze plotseling alles kon vertellen. Een of andere inmiddels verboden drug waarschijnlijk. Verder wordt toch weinig aan de verbeelding overgelaten wat betreft Sebastian's wandelgangen, en dat voor een film die met de Hays Code te maken had.

Naar een toneelstuk van Tennessee Williams, maar toch veel donkerder dan zijn Streetcar Named Desire of Cat on a Hot Tin Roof. Een intrigerend verhaal over een vrouw die wordt opgenomen in een psychiatrie, waar je in die tijd nog gekker werd dan wanneer je werd opgenomen. De film steunt zeer sterk op dialoog, ook al zijn de beelden best wel mooi. Cinematograaf Jack Hildyard werkte kort voor deze film nog aan The Bridge of the River Kwai waar hij een Oscar voor won.

Sterkhouders van de film zijn duidelijk de vrouwen. Zowel Katherine Hepburn als Elizabeth Taylor (die ik meer en meer waardeer als actrice) werden met deze film genomineerd voor een Oscar. Tegenover hen staat Montgomery Clift die toch wel te leiden heeft onder zijn drank- en medicatieproblemen. Hij mocht van geluk spreken dat Hepburn en Taylor voor hem opkwamen. Taylor gebruikte haar macht als actrice om Clift aan te nemen voor deze film. En Hepburn zou volgend de legende na de allerlaatste 'cut' in het gezicht van regisseur Mankiewicz gespuwd hebben. Neemt niet weg dat Clift niet echt in vorm was en de scènes die hij met de vrouwen had, werden recht gehouden door de actrices.

Het is even wennen aan de vele dialogen, maar gaandeweg komt de intrige toch wel boven. De actrices doen in elk geval mooi acteerwerk en zorgen voor boeiende cinema. Het bloeit nooit echt open helaas, maar best wel van genoten.

De film kent een overdaad aan dialogen, niet vreemd wanneer je beseft dat het script is gebaseerd op een toneelstuk van Tennessee Williams, maar gelukkig zijn verhaal en personages net boeiend genoeg om dit te kunnen compenseren. Een hier erg mooie Elizabeth Taylor is prima in de hoofdrol; een ijzingwekkende Katharine Hepburn doet niet voor haar onder. Plot en thematiek zijn afgezwakt vergeleken met de originele tekst (er is bijna geen spoor meer van bijvoorbeeld pedofilie en kannibalisme, behalve op erg subtiel niveau), maar toch biedt de film intriges en bizarre details genoeg om de aandacht erbij te houden.

In zijn tijd een beetje een schandaalfilm omwille van een aantal behandelde thema’s. Wat het onderliggende thema van homoseksualiteit betreft, zijn er verschillende kanten aan. Sowieso was homoseksualiteit bij wet verboden in de hele USA tot begin jaren zestig, dus ook de tijdspanne waarbinnen deze film valt. Maar het feit dat het woord niet eens in de film valt maar wel constant gesuggereerd wordt, heeft dan weer te maken met de Hays code. Die hier dan nog eens getest wordt op haar limitien. Omwille van de katholieke Hays code ging de filmsector op dat vlak dogmatischer (en preutser) te werk dan andere kunstensectoren. Vermoed ik. Ik heb toch al proza gelezen uit die tijd die wél expliciet is. Wat de zaken voor onze huidige tijd misschien nog gecompliceerder maakt, is het feit dat er in deze film sprake is van minderjarige jongens die ten prooi vallen aan het Sebastian personage.

Met de sfeerschepping zat het nog wel goed, vond ik, maar de film is niet echt losgeraakt van zijn Broadway origine. Prachtige volzinnen die het goed doen op de bühne doen hier wat geforceerd aan. Tennessee Williams bedacht het theaterstuk en schreef ook mee aan het filmscenario. Het “kill your darlings” principe lijkt alvast niet zo rigoureus doorgevoerd bij de vertaling naar de film. Waar ik eigenlijk helemaal op afgeknapt ben - en Tennessee Williams ook naar verluidt - is het einde met grafisch weergegeven kannibalisme. Het kwam me zodanig absurd over dat het me ook helemaal niet kon shockeren. In het originele stuk was het kannibalisme blijkbaar een metafoor. Tsja.

Mooie fotografie en regie in deze overwegend pratende film. Katherine Hepburn is voor mij meestal erop of eronder en hier kon ze me helaas niet zo bekoren in haar rol. Mercedes McCambridge is dan weer een toonbeeld van overacting in diverse films en hier is het niet anders. UIteindelijk wordt het gelukkig gered door de prima performances van Liz Taylor en Montgomery Clift.

Suddenly, Last Summer voelt aan als een 2 uur durende nachtmerrie. Aan de ene kant heb ik dat positief en aan de andere kant negatief ervaren. Wat vast staat is dat het een bijzondere film is die een aantal sterke momenten kent, vooral aan het einde. Ik heb alleen van het eerste deel niet kunnen genieten en vond het op sommige momenten zelfs vervelend om naar te kijken. Toch ben ik blij dat ik ervoor ben gaan zitten, aangezien de film interessante thema's heeft als vervreemding en paranoia en daardoor wel intrigeert.