Suddenly, Last Summer (1959)

Naar een eenakter van Tennessee Williams. Met een sterrencast.

Het acteerspel is geweldig; voor de slotsequentie geldt dezelfde qualificatie. Maar 'on the whole' is het toch vooral een Tennessee Williams toneelstuk, dat niet interessant genoeg voor het witte doek is vertaald. Iets dat je in de jaren 50 vaak tegenkomt: veel goed acteerwerk, maar weinig visueel spektakel. Jammer, daardoor is het nu allemaal nogal 'jaren-50-gedateerd'.

Liz Taylor en Tennesse Williams liggen elkaar wel geloof ik. Net als Cat on a Hot Tin Roof brengt ook deze film weer het beste in haar naar boven. Ook Katharine Hepburn is sterk. In tegenstelling tot Cat/HTRoof en A Streetcar Named Desire heb ik dit toneelstuk niet gelezen, en het einde vond ik dan ook een tikkie vaag, al kan ik afgaande op de lichte censuur in bijvoorbeeld Streetcar '51 (Stanley verkracht Blanche) en Cat on a Hot Tin Roof '58 (homosexuele spanningen tussen Brick en diens oude buddy + aanpassing van zowat de hele derde akte) t.o.v. de toneelstukken wel raden wat Williams nu eigenlijk precies bedoelde. 4*

Sebastian said, 'Truth is the bottom of a bottomless well.'

Interessante kerel is die Sebastian, vooral omdat je nooit zijn gezicht ziet of zelfs nog maar zijn stem hoort.

Suddenly, Last Summer heeft een aantal zeer goede actrices (Taylor en Hepburn!) en die spelen dan ook zeer goed. Verhaal begint ook redelijk interessant door het zottenhuis/lobotomie gedoe. Alleen spijtig dat het hierna op sommige punten redelijk saai is. Dat wordt dan wel weer bijna magistraal goed gemaakt door een zeer sterk en mysterieus einde.

Het is trouwens spijtig dat mijn hoes eigenlijk bijna heel het plot van de film verklapt.

3.5*

Zojuist voor de vijfde keer of zo gezien. Blijft een schitterend meesterwerk dat ik met enige regelmaat weer wil zien. Perfect geacteerd stuk van Tenessee Williams. Haast horror-achtige film.

Een echte tegenvaller. Ik had veel zin om deze te kijken, een goede cast en Mank is een getalenteerd filmmaker. Helaas was dit een flinke misser. Een drama film heeft in mijn ogen iets nodig om te lachen, een soort van spontaniteit. Het geeft de karakters net dat beetje extra waardoor ze tot leven komen. Dat heeft deze film echter niet. Het is een en al ellende en vreselijk veel gepraat, en vooral zogenaamd belangrijk gepraat. Het ene woord moet nog mooier en belangrijker klinken dan het ander (vreselijk zo'n schrijver die zichzelf heel interessant vind). Dit maakt de film heel koud en afstandelijk, waardoor er nauwelijks doorheen te komen is.

Film voor wie van prachtig, aangrijpend acteren houdt (lange dialogen) in mooie sfeerbeelden en die het gebrek aan actie voor lief neemt. Het onderwerp homoseksulaiteit speelt een rol op de achtergrond. In het Hollywood van de jaren vijftig was het geen open onderwerp. Saillant detail: Montgomery Clift was homoseksueel, maar voelde zich daar zo schuldig over dat hij in juli 1966, 45 jaar oud, een einde aan zijn leven maakte. Clift werd viermaal genomineerd voor een Oscar.

De film is knap geregisseerd en heeft mooie beelden. Maar het acteerwerk van Hepburn en Taylor vond ik iets over de top en het verhaal heeft een nogal hysterisch en ongeloofwaardig einde.

Tennessee Williams verweeft het thema homoseksualiteit op zo'n bedekte wijze in het verhaal dat het script erg kunstmatig en vergezocht overkomt. De regie en de cinematografie redden de film nog een beetje.

Ik ben dezelfde mening toegedaan als gonnie en Querelle.

Zeer aardig, deze bovengemiddelde semi-klassieker van de altijd bekwame Joseph. L. Mankiewicz. Op zich vind ik het werk van Tennessee Williams meestal wat droog voor het witte doek, maar zijn verhalen zijn eenvoudigweg zo sterk, dat je je best moet doen dat te verknallen Gelukkig krijgt zijn werk vaak goede acteurs en competente regisseurs mee.

Suddenly , Last Summer leunt op drie pilaren die er voor zorgen dat de film wat mij betreft lof verdient. De drie sterke hoofdrolspelers (hoewel ik geen fan ben van Hepburn), het verhaal dat vreemd en haast out of style eindigt (maar wel sterk is) en het naast de genoemde ontknoping moet hebben van enkele sterke scenes, met name in het gekkenhuis.

Misschien is het geheel wat te weinig spectaculair en inderdaad ietwat droog om echt na te zinderen of tot in het eind der tijden gememoreerd te worden, ook omdat de grote lijnen wat voorspelbaar zijn. Toch is het de moeite waard, zeker voor liefhebbers van verfilmingen van literaire werken. 3,5 sterren.

Uitstekende film waarin een rijke vrouw een donatie geeft aan een psychiatrisch ziekenhuis zodat haar nichtje ook wordt geholpen. De film komt wat traag op gang, vooral omdat de film uit lange, dialoog-gedreven scenes bestaat. Maar naarmate het verhaal zich ontvouwt wordt het steeds beter, boeiender en ook spannender. Een sterke finale met een sterke monoloog van Elizabeth Taylor.

Wat ziet Montgomery Clift er eng uit in deze film.

Lijkt wel onder de plastische chirurgie te zitten.

Verder een aardig verhaal, dat best een leuke remake verdiend.

Met name Hepburn is toch wel erg sterk in deze larger than life rol.

Bij Raintree County's trivia;

Tjee, nog waar ook dus.

Thanks.

Hoewel het stuk van Tennessee Williams met verwijzigingen naar homoseksualiteit (en kannibalisme) nogal verminkt is vanwege de Hays Code, blijft het zware kost. Dankzij de voortreffelijke rollen van Katharine Hepburn en in het bijzonder van een uitmuntende Elizabeth Taylor blijft er ook meer dan genoeg te genieten over. Er zijn naar mijn mening maar weinig actrices, die een monoloog als die van Taylor tegen het einde van de film met zo’n intensiteit geloofwaardig over het voetlicht kunnen brengen. Nu ik steeds meer films van haar (terug)zie, kom ik langzaam maar zeker tot de overtuiging dat Elizabeth Taylor niet alleen een van de mooiste, maar ook een van de beste actrices is, die ooit in Hollywood hebben rondgelopen.
Ondanks het tegenvallende optreden van Montgomery Clift (duidelijk op zijn retour!) een prachtige film van Mankiewicz, een meer dan degelijke regisseur die in mijn herinnering eigenlijk alleen maar mooie, boeiende films gemaakt heeft.
Tip: let op de analogie tussen het verhaal van Hepburn over de pasgeboren schildpadjes en de zwarte vogels in het begin van film en de verklaring van Taylor tegen het einde over de dood van Sebastian. Ook een manier om kannibalisme aan te stippen zonder het expliciet te benoemen.

Ik vond dit een fantastische film met geweldige dialogen en venijnige zinnetjes, links en rechts.
Tot dat hele lange, geforceerde einde eraan kwam: toneelmatig en alles dat wel heel vlot op zijn pootjes tercht kwam met nog een amoureus happy end erbovenop. Dat viel dan weer heel hard tegen.
Hays code? Bedenkt, was ik even vergeten. Ik vroeg me al af waarom niet bij naam genoemd werd wat er vingerdik bovenop lag. Dat Sebastian een cynische, gedesillusioneerde homoseksuele veelvraat was.

Volkomen mee eens. Had het niet beter kunnen verwoorden.

Deze film blijft ondanks de vele dialogen en trage scènes vooral overeind door de twee hoofdactrices. Elizabeth Taylor is fantastisch in haar rol. Ze is toch naar mijn inziens één van de weinige echt mooie actrices die ook nog een stukje kan acteren. En hier doet ze dat voortreffelijk. Maar hoe saai het verhaal ook lijkt, met wat aandacht en geduld wordt het verhaal naarmate het vordert toch wel boeiender en vooral voor die tijd ook wat verbloemd waardoor je als kijker je wel kan voorstellen wat de regisseur eigenlijk wilt zeggen. Niet voor iedereen weggelegd, maar de film heeft toch genoeg positieve punten om hem toch een kans te geven. 7/10

De film wordt hoofdzakelijk gedragen door hoofdrolspelers Elizabeth Taylor en Katharine Hepburn en in mindere mate door Montgomery Clift.

Maar door de vele en eindeloze dialogen is dit een bijzonder langdradige en saaie film.

Op momenten slaapverwekkend zelfs.

Heb van deze cast al betere films gezien !!

Ik vond deze film zeer goed geacteerd, vooral door Elisabeth Taylor, het verhaal vond ik best interessant maar de film in het totaal kwam mij een beetje langdradig over.

Doe mij maar Montgomery Clift in Red River en in From Here to Eternity. Dan is 'ie echt die branie. In deze film speelt die ijzig. Zonder uitdrukking.

Liz Taylor, prachtige vrouw trouwens, maakt een geloofwaardige indruk in de eindscène. Niet niks om zoiets mee te maken. Understatement.

Zeker de moeite waard om een keer te kijken, al is het maar omdat ze tegenwoordig zelden zo nog gemaakt worden. Is uiteindelijk een echte acteursfilm(of actricefilm zo u wilt) geworden want het zijn de drie hoofdrolspelers die dit beter laten zijn dan het eigenlijk is. Vooral Taylor speelt hier één van haar beste rollen, Hepburn laat zien dat ze ook zonder Tracy niet voor de poes is en Clift vind ik altijd een interessante, intense maar introverte acteur. Verhaal vond ik niet bijster boeiend, en de sterk gespeelde slotscène die eigenlijk de sterke climax zou moeten zijn, komt een beetje uit de lucht vallen. Heb me verder niet gestoord aan het gegeven dat dit eigenlijk verfilmd toneel is, dit zie je eigenlijk alleen af aan de soms te kunstmatige dialogen. Alles bij elkaar heeft mevrouw Williams wel eens beter werk afgeleverd dan deze. Helaas geen film die onder de huid kruipt, je bekijkt het met een zeker respect en herkent de kwaliteit, maar echt in het wat excentrieke verhaal gezogen worden is er niet bij.

Ondanks de top cast, kon ik deze toch niet tot het einde af zien. Het was voornamelijk afzien.

Inderdaad......hoge waardering nog voor een saaie praatfilm in mijn ogen. Ieder zijn ding uiteraard.

Wat wel.mijn ding was, was het lekkere ding....

niet mijn ding film word gedomineerd met lange veelal saaie praatsessies die soms eindeloos lijken te duren waardoor het wel een lange zit word , ik had veel moeite om deze film uit te zitten .

Ondanks dat de invloed van de Hays Code in 1959 betrekkelijk minder werd, lagen destijds de onderwerpen (homoseksualiteit, waanzin, moord, incest, pedofilie en kannibalisme) nog duidelijk in de taboesfeer. Daarom worden in deze verfilming van een gewaagd toneelstuk van Tennessee Williams de onderwerpen, om de censuurcodecommissie tevreden te stellen, wel behandeld maar nooit expliciet benoemd.

Het siert producent Sam Spiegel en regisseur Joseph L. Mankiewicz (beide winnaar van meerdere Oscars) dat ze brood zagen om het filmscript dat Williams samen met Gore Vidal schreef te verfilmen. Voor de hoofdrollen tekenden een sterrencast die garant stond voor succes. Echter waren Katharine Hepburn, Elizabeth Taylor, Montgomery Clift, Albert Dekker en Mercedes McCambridge niet de meest gemakkelijke mensen. Er gaan dan ook genoeg verhalen te ronden over de perikelen zowel op als naast de set van de film.

Desondanks is deze Southern Gothic prima genietbaar, vooral dankzij het heerlijke spel van Hepburn en Taylor, die beiden een Oscarnominatie voor de film ontvingen. (maar niet kregen) Regisseur Mankiewicz geeft een prachtige duistere look aan zijn prent, die nog extra aangezet wordt door een drietal angstaanjagende horror-scènes. Twee daarvan zijn met een ruimte vol psychiatrische patiënten. De derde is de slotscène met daarin een overtuigend hysterische Taylor. ‘Suddenly, Last Summer’ is daardoor absoluut een bijzondere kijkervaring.

Bij deze film moet ik een beetje denken aan Shock Corridor (1963) van Fuller en One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975) van Milos Forman .

Ik neem aan dat Sebastian vermoord was omdat hij pedoseksuele gevoelens had voor kinderen en op dat eiland / strand kinderen had aangerand of op zijn minst seksuele handeling met hen had verricht?


Ouderwets studiowerk ...

Mooie titel. Ik dacht eerlijk gezegd altijd aan het gelijknamige zomerhitje uit de jaren 80, niet aan het werk van Tennessee Williams.

Het blijkt geen film over een verloren zomerliefde te zijn maar een nogal bizar drama over een rijke vrouw die haar nicht wil kaltstellen zodat die de reputatie van haar overleden zoon niet meer kan bedoezelen. Dat is nogal een uitgangspunt, en het levert een boeiende film op met sterke rollen van Hepburn en Taylor. Hepburn speelt een complex personage, moet een heerlijke rol zijn geweest om te spelen: arrogant, dominant, maar ook labiel en eigenlijk zo gek als een deur. Taylor was bijzonder aantrekkelijk in haar jonge jaren, maar ze speelt ook heel overtuigend de beurtelings kwetsbare en cynische damsel in distress. Topactrice.

De koortsachtige eindscene was een passend slot, al snap ik nog niet helemaal welk 'waarheidsserum' ze toegediend kreeg dat ze plotseling alles kon vertellen. Een of andere inmiddels verboden drug waarschijnlijk. Verder wordt toch weinig aan de verbeelding overgelaten wat betreft Sebastian's wandelgangen, en dat voor een film die met de Hays Code te maken had.