The Rover (2014)

ROBERT PATTINSON!

Wat is het toch fijn als talent tot uiting komt, maar nog mooier is als dat talent nogmaals bevestigd wordt. Michôd doet dat met The Rover, en Robert Pattinson doet dat met zijn performance. Een hele tricky rol, waar veel goede acteurs zich al verslikt hebben. Je overacteert zijn rol al snel en heb een dergelijke rol nooit zo sterk gezien. Pattinson weet precies de toon te raken, nooit te overdreven maar ook nooit te ingetogen. Pearce is echt geweldig maar heeft de pech dat Pattinson zo ongelofelijk goed is.

Michôd creëert een zeer beklemmende nihilistisch universum waar er een wereldwijde economische ineenstorting heeft plaats gevonden, waar vooral de dehumanisatie zich heel drastisch heeft voortgezet. Desolaat, troosteloos, kil en afgesloten. Michôd geeft geen waarom en hoe dit gebeurd is, maar schetst slechts hoe erg de toestand is en dat maakt het onbehagelijke gevoel echt enorm sterk. Erg sterk geschoten door Natasha Braier die d.m.v. haar sterke gevoel voor compositie de personages laat verdrinken in de overweldigende desolate wasteland van The Rover. Ook erg sterke Industrial soundtrack die een gevoel van bevreemding alleen maar versterken.

Op het oppervlak toch wel een dun maar straightforward narratief maar ook met een onderliggend abstract narratief. Naast de zeer krachtige characterdevelopment en acteerprestaties van Pearce en Pattinson is de grote vraag waarom de auto zo belangrijk is voor Eric. Ook al verlies je door het indrukwekkende impressionistische karakter van The Rover en de twee tour-de-force performances van Pattinson en Pearce deze vraag uit het oog maar Michôd komt op het slot met een zeer krachtig en bevredigend antwoord.

The Rover is een hele goede film die van begin tot eind weet te bekoren. David Michôd bewijst iedereen maar weer dat hij een capabele regisseur is. Geniale regie in deze sfeervolle, mysterieuze en dramatische film. Zo goed als alles klopt aan de film. Het camerawerk is prachtig, weet alle details goed te vangen. Tevens zijn de beelden van het Australische landschap adembenemend. Het desolate van het barre landschap is goed voelbaar. De muziek is simpelweg geniaal. Vaak simpel maar heel effectief. De sfeer die de muziek toevoegt aan de film is briljant. Versterkt alle aspecten van de film.

Guy Pearce speelt weer eens de sterren van de hemel. Wat kan die man acteren zeg. Zijn blik spreekt boekdelen, een man die niets te verliezen heeft. Zijn houding in de barre- en vergane wereld is heel goed weergegeven. Een man die het laatste dat hij bezit van zich ziet worden afgenomen en daarop reageert. Robert Pattinson is nog wel de aller grootste verrassing voor mij. Is was, net zoals een hoop mensen, bang dat hij met zijn Twilight achtergrond deze film nog weleens naar de afgrond zou kunnen gaan brengen. Ik zit fout want Pattinson bewijst dat hij zeker kan acteren. Hij weet zijn karakter medelijden te geven en een soort van afschuw. Zijn gedrag maakt hem heel moeilijk te peilen. Des te indrukwekkender is het werk van Pattinson hierdoor.

Deze film is heel goed. Het is gewoon een stukje kunst. De film is op sommige stukken aardig langzaam maar ik heb me hier absoluut niet aan geïrriteerd. Het is eigenlijk een soort van stilte voor de storm. The Rover is een film die alle tijd nodig heeft om zich volledig te ontplooien. Als je het geduld weet op te brengen dan ga je hier echt van genieten. Geweldig camerawerk, uitstekend acteerwerk, goed verhaal en sfeervolle muziek. Een aanrader.

4*

Nare donkere film met twee geweldig spelende acteurs. Guy Pearce is erg sterk als de mysterieuze en niet veel zeggende Eric en Robert Pattinson speelt zijn beste rol dusver (vind sowieso dat hij buiten Twilight om al een paar aardige rollen heeft neergezet), vond hem heel erg sterk en qua stem onherkenbaar. Qua verhaal gebeurd er vrij weinig, maar het is natuurlijk de sfeer en de wereld waar de film zich in bevind wat het zo interessant maakt. Het is ook erg goed geschoten. Was wel verrast om te lezen dat de acteur Joel Edgerton (van Warrior) één van de schrijvers is van deze film.

4*

Sterke film.

Een grauwe prent in een post-apocalyptische setting waarin de mensen ondertussen niks te verliezen of te winnen hebben. De regels van de beschaving waarin we nu leven bestaan niet meer en een mensenleven is niks meer waard.

Guy Pearce en Robert Pattinson spelen hun rollen ijzersterk. Pearce speelt een complex, enigmatisch en beheerst personage dat de gehele film mysterieus blijft. Hij lijkt te zoeken naar een bestraffing voor zijn daden of vindt dat hij gestraft moet worden maar dit gebeurt niet waardoor hij gekweld door een woestijnachtig gebied beweegt verlangend naar een soort rechtvaardigheid van vroeger die er niet meer is. Door het zwijgzame karakter en de omgeving deed Pearce me veel denken aan een moderne en donkere Clint Eastwood.

Een film die het moet hebben van de acteerprestaties maar ook vooral de sfeer en de soundtrack die de film een eigen smoel geeft. De film vind ik geen topper. De uitwerking van het verhaal is niet bijster interessant en de vervreemding van mensen die tien jaar zonder (morele) regels leven had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. De soundtrack was wel goed maar niet bijster origineel waardoor ik die alweer ben vergeten. Een aantal vervreemde scenes maakt het nog geen meesterwerk. Het is uiteindelijk vooral Pearce die de hele film maakt.

Hoe dan ook een originele, bleke post-apocalyptische film die de gehele speelduur blijft boeien.

"Not everything has to be about something."

Een paar maanden terug keek ik met volle verbazing naar de trailer, helaas heeft de film me een beetje teleurgesteld achtergelaten.

Op zich wordt er wel een prima 'Mad Max-esque' universum gecreëerd waarin het hoe en wat nooit echt wordt prijsgegeven, maar dat geheimzinnige past bij de film. Deze post-apocalyptische setting wordt gedegen in beeld gebracht door het desolate landschap van Australië te tonen, wat voor een aantal droomachtige taferelen zorgt. De passende muziek hieronder versterkt des te meer de neergezette sfeer.

Jammer genoeg blijft het rechttoe-rechtaan verhaaltje daarbij achter. Voor mijn gevoel kon dat net iets beter uitgewerkt worden, ondanks enkele hints. Hierbij schurkt de pacing op momenten te veel tegen het langzame aan; je moet er maar net voor in de stemming zijn. Het is dan ook dat Guy Pearce en Robert Pattinson zo sterk acteren, met name Pattinson verraste mij erg met zijn rol. Voortaan zal ik minder bevooroordeeld naar hem kijken.

Al met al is 'The Rover' over het geheel gezien een fijne thriller. Desondanks denk ik dat hier meer in had gezeten.

Kleine 3,5 sterren.

Niet alledaagse film waarbij het nu juist interessant is om er eens goed voor te zitten. De ambiance zit goed in mekaar en het plot biedt ruimte om over na te denken. Uiteindelijk is de conclusie dat er niet naar logica gezocht moet worden, maar dat het disfunctionerende leven op aarde aanpassingsgedrag vereist van de mens. De regisseur schets hiermee een mooi beeld van zijn visie en de cast met name 'Guy Pearce' en 'Robert Pattinson' stijgen ver boven zichzelf uit.

Rauwe film van een redelijk niveau, maar geen topper. De sfeer wordt prima neergezet, met mooie bijpassende muziek. Pearce acteert sterk, Pattinson toch wel iets minder, een beetje gemaakt en soms wat geforceerd. Het verhaal is eenvoudig en wordt in een rustig tempo verteld. Het einde is deels voorspelbaar en mag niet verrassend genoemd worden.

Iets bovengemiddelde drama/thriller. 3.0

De tweede film van regisseur David Michod is een lichte tegenvaller, vooral qua plot, maar er valt gelukkig ook veel te genieten. Het akteerwerk van Guy Pearce is eersteklas en ook de atypische rol van Robert Pattinson is opmerkelijk. Daarnaast is de subtiel postapocalyptische sfeer fraai getroffen en ziet de film er prachtig uit. Het compromisloze geweld blijft je ook bij. Maar ja, zoals gezegd heeft de plot weinig om het lijf en zijn de gebeurtenissen niet bepaald boeiend. De moeilijke tweede film dus.

Animal Kingdom was een grote verrassing, The Rover daarentegen kwam met verwachtingen en die worden niet helemaal waar gemaakt. Pattinson is goed op weg, maar had voor mij net iets teveel tics en mannerisms om compleet echt over te komen, al scheelde het niet veel en ben ik door deze film wel anders naar hem gaan kijken. Pearce was prima, maar het was niet zijn meest uitdagende rol qua emotionele range. Benieuwd naar het originele verhaal, wat geschreven werd door Joel Edgerton (Warrior, Animal Kingdom).

Cinematografie is zeker de moeite (geen Arkapaw niveau wat mij betreft, maar dit is bijzonder genoeg wel van een dame), muziek en acteerwerk ook, maar uiteindelijk benadrukt alles het desolate, eenzame, en apathisch gewelddadige sfeertje van de film. Het lijkt alsof Michôd zijn film alleen op zijn karakters wil tillen en het verhaal van secundair belang acht. Sommige filmmakers komen daar mee weg, maar Michôd (nog) niet, daar blijft het allemaal net even te leeg en doelloos voor. Ook al wordt aan het eind een en ander duidelijk en vallen de karaktermotivaties iets meer op hun plaats, er klopte voor mij narratief teveel niet, waarvan een hoop hierboven al genoemd is.

Misschien brengt herziening meer (toegegeven, ik was slightly dimwitted... Ehr... Tired, I mean) punten, maar voorlopig 3*

Zeer sterk.

Toen ik de trailer voorbij zag komen was ik meteen erg benieuwd, en dat heb ik al lang niet meer gehad bij een trailer. En dat een film het dan vervolgens ook nog waarmaakt is helemaal niet veel voorkomelijk.

De opening van de film zet meteen de toon. Het uitgestrekte troosteloze landschap is een prachtige setting voor deze film en versterkt de apocalyptische sfeer, waar wetten en morale kwesties totaal geen belang meer lijken hebben. Het volgende shot waar we het getekende gezicht van Pearce zien is uitermate intens. David Michod zet een wereld neer waar je in kan verdwijnen en dat is uiteindelijk waarom je naar films kijkt. Hij houd je gedurende de speelduur vast en laat je niet meer los.

Pattinson die hier bewijst dat hij wel gewoon kan acteren en wat mij betreft met deze film al gebroken heeft met een paar tienerfilms waar die in het verleden om bekend stond. Hij en Pearce geven maar weer is aan dat acteren niet altijd om de dialoog hoeft te gaan. Vaak zeggen beelden meer dan woorden en Michod ondersteunt dit hier nogmaals in samenwerking met deze acteurs.

Als je geduld kan opbrengen en je laat meevoeren met de prachtige cinematografie is dit gewoon een ijzersterke prent, met een voor mij bevredigend einde.

Graag meer van dit.

De film drijft grotendeels op de prestaties van Twilight-ster Pattison en gewone ster Pearce. Die laatste is verrassend lelijk als zwijgzame antiheld die tegen wil en dank met een dim-witted sidekick wordt opgezadeld. Er ontvouwt zich een soort post-apocalyptische spaghettiwestern, waar het verhaal verder weinig om het lijf heeft, maar de genadeloze, sobere intensiteit die wordt opgeroepen (die soundtrack!) beklijft toch wel.

Een tekort aan echt memorabele scenes (vooral tegen het einde) en matige acteerprestaties van de bijrollen (vooral die bende misdadigers ) drukken het niveau een beetje, maar toch: helemaal niet onaardig.

“You should never stop thinking about a life you've taken. That's the price you pay for taking it.”

Dit was nu eens een bizarre film. Het enige wat me is bijgebleven is dat het een vreselijk trage film is met een schitterende soundtrack. Na het bekijken van “Chef” had ik vreselijke honger. Na het bekijken van “The Rover” had ik vreselijke dorst. Het is natuurlijk te verwachten dat deze film, die zich afspeelt in Australië in een postapocalyptische periode, automatisch door mensen vergeleken zal worden met "Mad Max". En ondanks dat er veel elementen zijn die van uitstekende kwaliteit zijn, was dit toch maar een doodsimpele verhaallijn die op een bombastische en vrij pretentieuze manier opgeblazen werd tot een geheel waar het kunstminnende filmpubliek weer een staande ovatie voor zal overhebben.

Lees mijn volledige mening hier ...

Nachtkaars.

Beetje dubbel. Ik vond het een best sfeervolle film. Toch heeft het wel cliche arthouse writen all over it. Net wat te sloom, net wat te weinig zeggen over de wereld om het zo gewichtig te maken, net een wat te down einde. Dat de shots vrij stijlvol zijn en de hitte goed naar voren komt geeft aan dat het geen totale nitwit is die hier aan het werk is. Toch had ik wel het vermoeden dat de maker iets te graag ontoegangelijk wou zijn waardoor het wat halfslachtig is. De premise is namelijk best Mad Max achtig maar de uitwerking is dat te duidelijk niet willen zijn. Het liet me daardoor na afloop wat saai achter.

Wel goede rollen van beide heren.

Milde 3 sterren.

Mislukte film met een veel te serieuze Pearce en een verhaal dat voortkabbelt en nooit loskomt. Het is wachten op het einde, maar wat er gebeurt met de onsympathieke karakters zal je een worst zijn.

Sterke punten in deze film zijn de sfeer, de muziek en het acteerwerk. Helaas is de plot nogal minimaal en voor velen blijkbaar nogal onduidelijk. De protagonist maakt toch vrij duidelijk zijn motivatie duidelijk, maar toegegeven, echt veel om het lijf heeft het niet.

3*

In de Focus Knack staat The Rover in hun top 10 lijstje 2014. Opvallend toch, daar de film aan de kassa niet veel opbracht en weinig aandacht kreeg. Je moet het bekijken voor de sfeer, stond er. Maar my god, wat een zwaar en deprimerend drama is dit... je voelt je niet bepaald gelukkig na afloop. Het is een roadmovie waarin twee mannen door een wetteloos Australië reizen. Ja, Mad Max is niet veraf, behalve dat er hier geen goed en kwaad is. Er heerst straffeloosheid, en de grootste vijand van de mens zijn andere mensen.

De handelaars zijn tot de tanden gewapend om te voorkomen dat ze geplunderd worden en mensen worden achteloos en koelbloedig vermoord in deze film. Het personage van Pearce is duidelijk een overlever, Rey (Pattinson) is een wat naieve jongen. De ijzersterke sfeer kruipt er na een poosje wel in en is inderdaad geslaagd te noemen... de reden waarom Eric zijn wagen terug wilt (want daar draait het om) vond ik vrij flauw. Het gevaarlijke tripje door een anarchistische wereld vond ik daarentegen wel meeslepend.

Een soort moderne western in de Australische outback. Dystopisch, desolaat en stoffig waar je weg kunt komen met moord en mensen niet of nauwelijks nog iets om elkaar of wat dan ook geven. Aan de hand van een bescheiden plot laat Michôd zijn outlaws door het dorre land zwerven, hij trekt de sfeerkaart en doet dat met verve, alhoewel dat hier en daar ook wel eens kan gaan knagen.

Probleem met films als deze is dat het nog wel eens iets te opzichtig wil wentelen in z'n bleke, verstilde en sombere stemming. The Rover heeft daar ook last van. Misschien dat ik het dan net niet intrigerend genoeg vind om er helemaal in op te gaan. Hoe dan ook, je prikt er als kijker op bepaalde momenten dan toch enigszins doorheen. Net als tijdens het geboeide gesprekje op de legerbasis.

Je voelt in alles dat Pearce daar iets over de kern van de film vertelt. Bittere kerel en een mooie rol, dat wel. Pattinson doet het leuk als naïeve simpleton. Een troosteloze film, die af en toe wordt opgeschrikt door meedogenloos geweld en het heeft een zeer opvallende, bonte soundtrack die al in het eerste kwartier stevig van zich laat horen. Onderdeel van een bijzonder sterke opening.

Een goede misdaad/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Guy Pearce...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet goed.

Zeer typisch arthouserig ding, dat traag voortkabbelt, qua sfeer wel aardig zit, maar eigenlijk alleszins bij lange na niet het onderste uit de kan weet te halen.

Vooral jammer van de visuele lelijkheid waarmee de film doordrenkt is. Wellicht ware beeldporno voor Westernfans, maar mij stond de oeverloos saaie zandbak esthetiek al vanaf minuut één tegen. Alle lofbetuigingen omtrent de cinematografie verbaast me dan ook nogal, maar soit. My loss dan, of zo. Wel sterk is de soundtrack, die ervoor zorgt dat de film soms een wat vreemd sfeertje met zich meedraagt.

Pearce mag de ganse film lekker bokkig voor zich uit staren, en hoewel dat hem al wat beter afgaat dan wanneer hij écht moet gaan acteren (zoals in Memento *kots*), kun je moeilijk spreken van een knappe performance. Maar helemaal vreemd zijn de uiterst positieve geluiden naar Pattinson's adres, die mijns inziens zeer geflatteerd zijn. Zo'n acteur die steevast garant staat voor een potje ergerlijk acteerwerk, bah. Verder ook een verhaal van likmevestje, maar goed, daar kan ik dan nog mee leven, 't is vooral jammer dat het voor de rest zo weinig om het lijf heeft.

Niet mijn film dus. Qua sfeer zo nu en dan aardig, maar cinematografisch een gruize muis, en ongelukkig gecast. 2,0*.

Matige film over een man wiens auto wordt gestolen door een paar criminelen. De film speelt zich af in een soort post-apocalyptische wereld en is mede hierdoor redelijk sfeervol. Een goeie openingsscène, maar hierna wordt de film al snel traag en saai (verhaaltechnisch gebeurd er ook niet veel). Mede door het goeie acteerwerk nog net 2.5 sterren.

Zo nu dan is daar de film die je heel erg weet te raken. Waar je meteen "verliefd" op wordt. Die na de eerste kijkbeurt maar in je hoofd blijft steken en waar je met een zeer goed gevoel over na blijft denken en waarbij je niet kan wachten tot een volgende kijkbeurt. The Rover is zo'n film.

Een man alleen in een auto. Hij wordt duidelijk gekweld door iets. Hij probeert zijn emotie te verbijten. Maar toch zie je het. Als dan zijn auto wordt gestolen zie je zijn gedrevenheid om het terug te krijgen. Een man die er alles voor overheeft en ver zal gaan om zijn doel te bereiken. Zelfs over lijken.

Aan de andere kant is er een man die ook gedreven is om herenigd te worden met zijn broer die hem heeft achtergelaten. Ook hij wordt dus gekweld door een bepaald gevoel. Hij zal ook ver gaan om zijn doel uiteindelijk te halen maar weet daarin beter zijn emoties te tonen.

Door puur toeval ontmoeten de twee elkaar en beginnen beide aan hun reis naar exact dezelfde bestemming maar met een verschillend doel. In het begin hebben de twee mannen elkaar nodig om zover te komen. Zonder elkaar komen ze er niet. Wat The Rover zo goed maakt is door de twee mannen op een fantastische wijze te introduceren, samen te laten komen en langzaam hun relatie laten opbloeien. Naarmate de film vordert hoe meer respect de mannen voor elkaar krijgen en een soort van vriendschap op bouwen. Dit doen ze zonder daarbij hun doel uit het oog te verliezen. Ze hebben beide hun unieke kijk op het leven in een harde haast post-apocalyptische wereld waarin overleven en het alleen zorgen voor jezelf het enige is wat telt. Het uiteindelijke doel wordt de gehele film niet duidelijk tot op het eind waarin Pearce all out gaat en je een brok in je keel krijgt . Uiteindelijk een geweldige drive voor Pearce en een fantastische pay-off.

De relatie tussen Pearce en Pattinson wordt goed weergegeven. Er wordt rustig de tijd genomen om de karakters uit te diepen en ze krijgen ook alle ruimte van Michôd om hun momenten te pakken en het beste in zichzelf naar boven te halen. Pearce en Pattinson zijn daarom in staat de vreemde relatie te laten werken en daarin ligt de grootste kracht van de film en is het datgene wat je het meeste raakt. Vooral Pattinson is geweldig bezig en laat een fantastisch staaltje acteerwerk zien. Een prachtige rol. Maar ook Pearce doet het met verve. De rest van de cast is vrij weinig aanwezig in de film maar weten ook te overtuigen.

En dan is er nog de setting. Het droge, verlaten stoffige landschap helpt heel erg mee in het creëren van de juiste sfeer. En van sfeer staat deze hele film bol. Van begin tot eind wordt ieder moment gebruikt om je helemaal in de film te krijgen. De muziek is daarin ook van grote invloed. Onheilspellend, verontrustend en weet telkens de juiste emoties los te maken. Het camerawerk, kleurgebruik, sounddesign, een ijzersterke regie en hele mooie editing maken The Rover tot een speciale film die meer heeft te bieden dan je na de eerste kijkbeurt verwacht.

The Rover is in alles een tour de force. Een prachtig voorbeeld hoe je een simpel uitgangspunt tot iets speciaals kan maken. Een film die is blijven hangen en is gaan groeien en inmiddels is uitgegroeid tot een van mijn favorieten.

Had meer verwacht. Toch goed, deze 'The Rover'. Goed gespeeld door Pattinson en hondenliefhebber Pearce. Voor de één een zoektocht naar z'n auto, voor de ander een zoektocht naar z'n broer. Visueel dik in orde, prima ondersteunende muziek en een fijn (ietwat apocalyptisch) sfeertje. Een fundament is gelegd in een wereld waar het allemaal niet zoveel meer uitmaakt verder. Een paar sterke, harde scenes en van begin tot einde boeiend genoeg. Nergens weet de prent echter bijzondere hoogtes te bereiken.

Ondanks de trage pace van de film vond ik het nu wel niet saai. De muziek vond ik vaak op niks slaan, soms wordt er precies muziek gemaakt met een xylofoon. Speciaal was het iig wel en dan Pretty Rock Girl van Keri Hilson vond ik ook een vreemde keuze. Acteerwerk is prima, hoewel Pearce vooral boos moest kijken. De beelden zijn voor de rest een beetje in de lijn met wat je kan verwachten van de Australische outback. Het verhaal is verder ook maar simpel, niet direct een film die me lang gaat bijblijven denk ik.

Prima film, niet vlekkeloos, maar het is vooral de sfeer waardoor deze film goed werkt. Het speelt zich af in een soort van post-apocalyptische dystopische toekomst. Er wordt niet uitgelegd hoe het zover is gekomen, ook niet wat de personages betreft, en eigenlijk doet dat er ook niet toe. Je komt er meteen in terecht en een incident ontaardt in een soort van roadmovieachtige achtervolging. Qua stijl en tempo heeft het wat weg van een western. Een heerlijke en sfeervolle mengelmoes van genres. Minpuntjes zijn wel dat de situaties niet altijd even geloofwaardig zijn en ook de dialogen konden beter, maar de sfeer maakt dus veel goed. 3,5*

Ontzettende slechte film. En de muziek! Echt vreselijk. Verder zijn de personages erg irritant. Worden niet goed neergezet. Je heb er helemaal niks mee. Gauw in de prullenbak deze dvd.

Op de DVD - hoes staat: 'Een broeierige, zenuwslopende thriller in een post-apocalyptische wereld waarin wanhoop, geweld en overlevingsdrang mensen tot het uiterste drijven.'

Wat mij betreft is dit geenszins overdreven. Eric heeft niets meer (hoe dat komt moet je maar bekijken) dan zijn auto. Wanneer en groepje nietsnutten ook daarmee aan de haal gaan, slaan de stoppen door. Hij moet en zal zijn auto terugkrijgen.

Wat doet een mens al niet wanneer hij tot wanhoop gedreven is?

Ik praat zijn daden niet goed ... Wanneer menselijkheid zoek is, is het hek immers van de dam.

Wat de film dan wel is? Een spannende tocht naar een doel in een desolaat Australisch woestijnlandschap in een beangstigende en bijwijlen adembenemende sfeer. De filmmakers laten ook de beelden spreken wanneer woorden nutteloos zijn. Er wordt zo ingezoomd dat het je gaat benauwen en aangrijpen.

Ik ben niet in slaap gevallen.

Bij de baardharen van Guy Pearce, wat een fijne cult-pulp! In lijn met recente retro-hommages als 'Cop Car' (2015) en 'Bone Tomahawk' (2015). Die broeierige, lome sfeer met hypergewelddadige geweldsexplosies en (quasi-) filosofische mijmeringen over goed en kwaad. Hallucinant door de combinatie van schitterende woestijnshots met elektronische muziek. Over een archetypische boze blanke man (Guy Pearce) die voorbij het punt is dat moraal hem nog iets kan schelen. Hij bijt zich vast in de diefstal van zijn auto zoals Charles Bronson in de Death Wish-serie op iedereen wraak zou nemen. Een voor dood achtergelaten boerenkinkel (Robert Pattison) houdt hem een spiegel voor. De vreemde chemie tussen Pearce/Pattison, waartussen een gelegenheidsvriendschap elk moment om kan slaan in wraaklust, blijft spannend tot het eind.

On a road to nowhere

Mooie shots van de Australische leegte gecombineerd met de hamvraag "waarom" zorgden er voor dat mijn aandacht in deze roadmovie werd vastgehouden.

Eigenlijk wordt er niets, of althans minimaal, uitgelegd of uitgediept waardoor je na afloop, helemaal met het eindshot, achterblijft met het antwoord "oh, daarom". En een soort van onbevredigend gevoel van "mja en mwoah".

Tien jaar na “de ineenstorting” van Australië wordt het leven van Eric [Guy Pearce] in The Great Outback verstoort wanneer Henry [Scoot McNairy], Archie [David Field] en Caleb [Tawanda Manyimo] zijn auto stelen. Eric weet de mannen op te sporen, maar raakt bij de confrontatie bewusteloos en ontwaakt bij zijn woning waar ook Henry’s verstandelijk beperkte broer Rey [Robert Pattinson] gewond is achtergelaten. Er ontstaat iets wat lijkt een band tussen Eric en Rey terwijl ze Henry en zijn mannen achtervolgen. Stemmig dystopisch drama met plotselinge geweldsuitbarstingen en een puike hoofdrol van Pearce die je tot het einde laat gissen naar Erics ware aard. Hier en daar wat aan de trage kant en Pattisons spel is een tikje gemanierd, maar dit is zeker een kijkje waard.

Ik kan me wel vinden in de meeste commentaren hier. Pattinson doet het aardig als niet al te snuggere maar wel zeer behulpzame gewonde jongen die Pearce helpt om de auto die de broer van Pattinson gestolen heeft terug te vinden. Dit in een post apocalyptisch en wetteloos Australie, zonder de opsmuk van Mad Max, waarbij we ook nooit ontdekken hoe het zo ver is gekomen. Pearce loopt het merendeel met een boze neanderthaler kop rond en pas aan het einde weten we wat er met hem aan de hand is.

Erg trage film met een soundtrack die varieert tussen sfeervol en ronduit irritant. We krijgen tot het einde ook zeker geen sympathie voor Pearce omdat een mensenleven hem niets waard lijkt. De enige spanning die de film echt biedt is dat je nieuwsgierig blijft waar het naar toe gaat.

Uiteindelijk gebeurt er niet heel veel. De film lijkt vooral op de zinloosheid van een eindeloze geweldsspiraal te willen wijzen maar al met al heeft het werkje weinig om het lijf. Het merendeel van het budget moet aan Pattinson en Pearce zijn opgegaan.