Paddington 2 (2017)

Prison Break

Aandoenlijk vervolg met het beertje in de duffelcoat.

In eerste instantie werd ik niet erg warm van de trailer maar gelukkig was de film zo veel meer geslaagd.

De aaibaarheid van Paddington spatte van het scherm af.

Het is een onderhoudend verhaal, met grappige scènes en een spannend einde en niet te vergeten een sublieme Hugh Grant in zijn rol als verlopen artiest.

Oh, en blijf ook even zitten als de aftiteling begint!

Een simpel verhaal, een door-en-door Britse cast die uitdaagt tot een spelletje 'herken de TV-persoonlijkheid' en Hugh Grant die zich kostelijk vermaakt als de schmierende acteur Phoenix Buchanan. Wanneer Buchanan hoort dat Paddington [opnieuw uitstekend ingesproken door Ben Wishaw] geld aan het sparen is voor een prachtig pop-up boek over Londen dat in handen is van antiekhandelaar Mr Gruber [Jim Broadbent], steelt hij het boek en laat hij Paddington opdraaien voor de diefstal. Terwijl Paddington probeert zijn draai te vinden in de gevangenis, doet zijn familie er alles aan om zijn onschuld te bewijzen.
Dit is een prima sequel wiens simpele boodschap over de waarde van goed fatsoen hartverwarmend is, maar het lijkt ook een bescheiden politiek statement te willen maken over het Britse gevangenisleven dat de laatste jaren regelmatig in een negatief daglicht heeft gestaan. Paddington scoort vooral hoge ogen op visueel vlak, met sterk productiedesign en een paar oogstrelende fantasie-sequenties. De scène waarin Paddington droomt dat hij zijn tante een rondleiding geeft in een papieren Londen is een meesterwerkje an sich. Brendan Gleeson (als de gevreesde gevangeniskok met een hart van peperkoek) en Peter 'Dr Who' Capaldi (als de buurtbewoner die Paddington uit de straat wil verjagen) vermaken zich ook kostelijk in een rol waarin ze hun huidige imago op de hak mogen nemen. De slapstick-humor is wellicht niet altijd even geslaagd, maar dit is een film met het hart op de juiste plaats en zeker vermakelijk genoeg voor een avondje uit met de familie.

Deel één niet gezien, maar dit is echt een onwijs geslaagde familiefilm. Weet ook zeker dat ik het als kind geweldig had gevonden. Het is spannend, lollig en vol leuke karakters. En het ziet er geweldig uit. Natuurlijk is het wat zoet en voorspelbaar, maar in dit genre mag dat natuurlijk. Hugh Grant en Brendan Gleeson zijn heel goed gecast. Maar toch blijft het Paddington zelf die de show steelt.

4*

Behoorlijk vervolg van deel 1 dat ik vorige week ook zag. Ook deze keer is het visuele aspect van de film bovengemiddeld voor het genre. Zo kon ik wederom genieten van het leuke poppenkasteffect van de celblokken in de gevangenis. Paddington 2 kijkt lekker weg en ook het beertje blijft geweldig aimabel, grappig en ontroerend. De kinderen hebben er van genoten en ook ik weer. Het grootste probleem voor sequels is en blijft de zoektocht naar iets vernieuwends zonder daarbij afbreuk te willen doen aan het origineel.

De slechterik bvb, overigens eens erg leuke rol voor Hugh Grant, kon me minder bekoren dan Nicole Kidman die als een echte “Cruella Deviltype” Paddington naar het leven stond. Daarbij vergeleken was Buchanan een clownesk typetje, maar dat was hij misschien sowieso al. Uiteraard een vrij voorspelbare film, perfect op maat voor kinderen, amsuant voor de volwassenen. Het einde is zeer mierzoet en voor de hand liggend, maar levert toch leuke (en ontroerende) beelden op (in het water). Al bij al een strenge 3,0*.

“Paddington wouldn't hesitate if any of us needed help!

He looks for the good in all of us.”

Naar jaarlijkse traditie trokken we de laatste dag van het jaar met het hele gezin naar de cinema om het jaar af te sluiten met een gezellige familiefilm. Dit jaar hadden de kids hun zinnen gezet op een avontuur van het guitige en overvriendelijke Britse beertje Paddington. Om eerlijk te zijn ging ik toch met een beetje tegenzin naar deze film kijken en had ik me voorgenomen dat ik de volledige looptijd van deze film zou benutten om mijn slaaptekort van de kerstvakantie in te halen. Maar ik moet naderhand toegeven dat ik eigenlijk toch genoten heb van het avontuur dat beertje Paddington hier beleeft. Beter nog, er waren zelfs momenten dat ik hardop moest lachen. En geloof me, dat gebeurd niet vaak bij mij.

Een goede indicatie over het welslagen van de film zijn toch wel mijn twee kinderen. Vol spanning zaten ze de film te volgen zonder onrustig in hun stoel te wriemelen en constant te zeuren of ze nog iets te knabbelen kregen. Ik had, in tegenstelling tot mijn twee bengels, de eerste film van Paddington niet gezien. Ik kan me alleen de hilarische badkamerscène nog herinneren waar een vreselijke hoeveelheid water bij kwam kijken. Ik hoopte dat deze film ook volgestouwd zou zijn met zulke knotsgekke situaties en dat het niet een melige, honingzoete tranentrekker zou zijn. En je mag gerust zijn. Er passeren genoeg van die doldwaze toestanden. Al van het begin werd het duidelijk dat we een aaneenschakeling van visuele grappen zouden te zien krijgen waar Buster Keaton jaloers van zou worden. Van de reddingsactie in het Amazone woud door twee volwassen beren tot de puinhoop die Paddington veroorzaakt tijdens de uitvoering van zijn baantjes. Baantjes die hij moet uitvoeren zodanig dat hij een enorme prentenboek voor zijn jarige tante kan kopen. Een prentenboek die echter voorzien is van aanwijzingen die leiden naar een schat (iets wat Paddington natuurlijk niet weet).

Qua vertolkingen zijn het vooral deze van Hugh Grant en Brendan Gleeson die me het meeste bevielen. Hugh Grant als de narcistisch ingestelde Phoenix Buchanan wiens huis volhangt met zelfportretten. Misschien is de subtiele humor iets wat de jonge kijkertjes zal ontgaan, maar de overdreven portie zelfspot die de acteur Buchanan hier demonstreert, is bij momenten echt briljant te noemen. Vanzelfsprekend is de wijze waarop hij de aanwijzingen probeert te ontdekken in verscheidene Londense bezienswaardigheden, nogal overdreven. Maar de amusementswaarde is echter van een enorm hoog niveau. Ook is het genieten van het personage dat Brendan Gleeson speelt. Knuckles McGinty is de angstaanjagende kok in de keuken van de gevangenis waar Paddington terechtkomt. En hij heerst over die keuken als een echte tiran. Dat de medegevangenen er nogal rozig uitzien in hun gevangenisplunje dankzij Paddington's klunzig gedrag en ze vervolgens hun banketbakkerskwaliteiten naar boven halen, is ook niet humor van de bovenste plank. Maar nogmaals, de amusementswaarde is schrikbarend hoog.

Al bij al is dit een geslaagde familiefilm waar elk persoon van om het even welke leeftijd van kan genieten. En dan is de periode ook nog eens strategisch juist gekozen. Het is tenslotte de kerstperiode. Ik denk echter dat het niet het succes van “Home Alone” zal evenaren en zal deze laatste nog elk jaar te zien zijn op een veelvoud televisiezenders. Spijtig, want ik hou wel van een beetje afwisseling. Het einde gaf me een dubbel gevoel. Eerst vond ik het een kunstmatig trucje om het publiek in een sentimentele bui te krijgen. Maar dan kreeg het een heel andere wending toen ik de reactie hoorde van mijn jongste zoon die, nadat zijn mama hem het einde voorspelde, daar verbaasd op repliceerde : “Hoe wist jij dat, mama?”. Op dat moment besefte ik dat jaloezie zich van me meester maakte. Ik besefte dat ik die kinderlijke verwondering en verbazing verloren was. Zelden word ik nog verrast door een film. Meermaals doorzie ik de clou van de film op voorhand en besef ik achteraf dat ik meer een film zit te analyseren dan ervan te genieten. En dat ventje is overdonderd door dat vanzelfsprekend einde. Een film met beertje Paddington deed me dit beseffen. Film is toch een raar medium.

3.5*

En dit is hoe familiefilms horen te zijn! Wat een fantastische, heerlijke en warme film. Beter ga je ze niet krijgen. Het beste is nog wel dat in deze filmwereld iedereen Paddington kent. Nergens kijken ze dus raar op dat er een pratende beer rondloopt. En dat is een slimme zet.

Alles klopt en werkt. leuke karakters, hylarische momenten, oogstrelende scene’s en overgangen, spannende achtervolgingen, hartverwarmende momenten... het zit er allemaal in.

En Paddington 2 krijgt nog een bonuspunten voor het duidelijk vertellen van het verhaal voor de kids, zonder dat het voor de ouders kinderachtig of flauw is. Knap, dat doen maar weinig familiefilms hen na.

Volgens mij, zeker als ik hier naar het aantal beoordelingen kijk, een van de meest ondergewaardeerde films. Van mij mag deel 3 heel snel komen!

Een hartverwarmende topper!

5*

Schattig.

Paddington is een redelijk zeldzaamheid. Een familiefilm die schattig, kleurrijk en onschuldig is zonder te melig, sentimenteel of irritant te worden. Maar King weet de juiste balans te vinden en maakt er een uiterst gezellig filmpje van.

Paddington zelf werkt goed als CG figuur. Verder leuke visuele met de pop-up look, de stukjes animatie en de poppenhuisontsnapping uit de gevangenis. Sowieso is het wel een mooi geschoten film, maar dat soort dingetjes voegen zeker nog iets extras toe.

De humor is verder ook wel lollig. Vooral de acteurs spelen zonder al te veel gene. Hugh Grant en Brendan Gleeson in het bijzonder weten erg leuke personages neer te zetten met de nodige zelfspot. Altijd een meerwaarde voor dit soort films.

Uiterst vermakelijk filmpje, met het hart op de juiste plaats, geen vals sentiment en vlotte humor. Het einde is dan misschien nog het minst spectaculaire deel, maar het is Paddington snel vergeven.

3.5*

If we're kind and polite, the world will be right.

Het komt niet vaak meer voor bij films dat het vervolg het eerste deel evenaart, of zelfs beter is. Voor Paddington 2 geld dat laatste. Alles wat het eerste deel leuk maakt, wordt hier gebruikt en zelfs verder uitgebreid. Het is gewoon erg moeilijk deze film niet leuk te vinden. Het is met dezelfde liefde gemaakt als Paddington voor marmelade heeft. Toch wordt het nergens echt over the top zoetsappig en heeft King de juiste balans gevonden. Waar het in het tweede deel van de eerste film over de beer wat mis gaat, weet hij hetzelfde niveau constant te behouden. De scenes in de gevangenis, de onderwater scene die je even stil laat zijn, Hugh Grant's personage. Het is allemaal gewoon heel erg vermakelijk en hartverwarmend.

Hugh Grant en Brendan Gleeson zijn geweldige toevoegingen aan de cast. Beide spelen hun rol geweldig en met heel veel plezier, waarbij Grant net dat stukje beter is. Hij lijkt geboren om dit soort rollen te spelen. De familie doet het ook erg goed, waarbij vooral de kinderen in hun rol zijn gegroeid. Degene die de show hier weer steelt, is degene die je niet echt op het scherm ziet. Dat is toch weer Ben Wishaw die hier een masterclass in voice acting laat zien.

Technisch ook gewoon weer erg goed. van Paddington zelf tot de manier waarop de verschillende lagen van het huis en de gevangenis in beeld zijn gebracht. Verder is het verhaal gewoon erg onderhoudend en gebeurt er genoeg om je aandacht er voor de volle 100% bij te houden.

Een prachtig stukje escapisme.

Paddington was een paar jaar terug een hele charmant, sympathieke familiefilm die ook internationaal geloof ik goede reviews kreeg. Het onvermijdelijke vervolg bleef niet uit en dat is ook prima, want deze is minstens zo leuk. De cast acteert weer met veel plezier en het verhaal is lekker divers. Maar het fijnste blijft toch wel de sfeer, waar je vanzelf vrolijk en warm van wordt. Dit is nou zo'n film waar het hele gezin van kan genieten. Niet te kinderachtig, niet te flauw. Met gevatte humor, zoals alleen Britten dat kunnen tonen. En visueel blijft dit bijzonder knap gemaakt. Paddington is een staaltje zeer geslaagde CGI dat volledig in dienst van de hoofdrolspeler en het verhaal staat, iets wat in veel films vandaag de dag juist niet is.

3,5*

“Aunt Lucy said, if we're kind and polite the world will be right.”

Schitterend. Paddington 2 is een familiefilm waar iedereen van kan genieten. De personages zijn interessant, de animatie ziet er goed uit, en het verhaal heeft de perfecte balans tussen sentiment en wat drama, humor en venijn. Vooral de scènes tussen Paddington en Gleeson in de gevangenis zijn geweldig, en Hugh Grant heeft de grootse lol met een rol die op zijn lijf geschreven is. Paddington 2 straalt plezier en warmte uit, en al die positiviteit werkt aanstekelijk. Blijf zitten tijdens de eindcredits.

Warme familiefilm voor jong en oud met een leuk verhaal en interessante karakters. Hugh Grant is een welkome aanvulling en al met al doet deze niet onder voor het eerste deel. Knap gedaan!

Erg plezierig vermaak toch weer. Opmerkelijk dat een man van vijftig een film over een pratende beer die in Londen woont en werkt leuk vind. In eerste instantie verweet ik dat aan traumatische jeugdervaringen als De bereboot en Bolke de Beer, maar als ik de andere meningen hier tot mij neem mag ik nu met een gerust geweten concluderen dat Paddington 2 gewoon op zichzelf weer een prima film is. Wel iets minder dan het eerste deel die nog wat origineler en iets scherpere humor had, maar ook dit vervolg heeft de perfecte toon van een geslaagde familiefilm. Paddington zelf zit meer dan de halve film doelloos in de gevangenis(dus de beer komt daardoor niet echt los), de kracht zit vooral in de goed uitgewerkte nevenpersonages die intens en met zorg worden ingevuld door een aantal bekende acteurs. Zelfs Hugh Grant, niet mijn favoriet, is hier heel goed te doen als de schurk van dienst. Tweede sterke Paddington film dus waardoor er geen beren op de weg zullen zijn voor een derde, maar persoonlijk zou ik dat de bedenkers dan wel weer willen afraden, want een evenaring van het voorgaande zit er echt niet in.

Soms heb je een avond waarbij je toch denkt om eens een heerlijke feelgood film op te gooien, zondag avond is een standaard film avond dus ook met deze paasdagen en dus een lekker lang weekend is het op zondag avond nog steeds ruimte voor een leuke film waarbij mijn aandacht al snel viel op de familie/komedie film ‘Paddington’ en dan wel het tweede deel. Het eerste deel beviel me al aardig goed, als ik me dat zo herinner waarvan ik toch wel echt kan zeggen dat het tweede deel me meer vermaakt heeft dan wat het eerste deel wist te doen, met nog meer feel good momenten en ook daadwerkelijk scenes waarbij ik in de lach schoot, en dat zal niet snel gebeuren want ik ben een persoon die dat vaak niet uit, en ik lach veel binnen in mijn hoofd dan dat ik dat laat tonen in het open.

Ik kan me het eerste deel nog erg goed herinneren waarbij ik toch wel een beetje fan was geworden van de liefdadigheid van Paddington, en volgens mij heb ik altijd al gezegd dat een tweede deel er gewoon aan zat te komen. Nu was dat niet heel moeilijk om te raden en achteraf nu blijkt het dus ook waar te zijn en weten ze het succes van de knuffelbeer te vergroten en een sterker tweede deel neer te zetten waarbij de familie aan de buis gekluisterd zit.

We openen de film nog met wat informatie, hoe is Paddington ontstaan en hoe komt hij in Londen terecht. Nu is het niet zo dat je nog zijn reis naar Londen gaat zien nee, dan zou je toch echt het eerste deel even moeten gaan kijken maar, met wat informatie scenes hoe Paddington werd gevonden door zijn tante Lucy (waar de film veel om draait) en dat hij nu terecht is gekomen bij de familie Brown, daarna word er héél snel een goed besluit genomen om van deze scenes afscheid te nemen en door te gaan met het verhaal.

Het verhaal is niet écht heel bijzonder te noemen, alleen leuk is hij zeker wel en daarvoor zette ik de film graag aan. De feel-good spat er vanaf het begin van de film af, met een heerlijke lieve zachte scene om mee te beginnen waarna we alweer gauw terug gaan naar de Paddington van nu (zoals ik al zei), we zien dat Padington het fijn heeft in Londen bij de familie Brown maar, hij wil iets doen wat echt een missie is voor hem. Zijn tante Lucy word honderd jaar en hij wil haar een mooi cadeau geven en toen hij in een antiekwinkel een mooi boek zag liggen (ben de naam van zo’n type boek vergeten), wilt hij perse dat boek aan tante Lucy geven. Echter hoort Paddington dat het boek best duur is en hij dus zal moeten sparen om hem te mogen kopen. Daarop besluit de vriendelijke beer om te gaan werken voor zijn centen en gaat aan de slag als kapper waar hij al snel ontslagen word en daarna volgen we hem als ramenwasser en daar vond ik nog wel wat komische scenes in zitten.

Daarna ontmoeten we snel Phoenix Buchanan een ‘beroemde’ acteur waar Paddington zijn verhaal tegen verteld over zijn tante. Dit klinkt Phoenix goed in de oren en waarschuwt Paddington ervan dat het boek dan niet gestolen moet worden (waarvan je al wel zeker kan weten dat Phoenix dit boek gaat stelen). Toevallig loopt Paddington langs de antiekwinkel wanneer hij iemand naar binnen ziet gaan die er niet hoort te zijn en Paddington zet de achtervolging in waarna de dief weet te ontsnappen en Paddington naar het gevangenis word gestuurd en daar komen ook erg leuke scenes uit.

De familie van Paddington zet alles op alles om hem er weg te halen en in de tussentijd maakt Paddington vrienden in de gevangenis. Ze besluiten dat ze willen ontsnappen waar na lang twijfelen Paddington ook achter staat en ze met z’n vieren de gevangenis uit vluchten. Eenmaal gevlucht gaan ze met z’n allen achter Phoenix aan om zo ook het boek te vinden, eenmaal het boek gevonden te hebben en Phoenix uit geschakeld te hebben keren ze terug naar huis waar een fijne verassing stond te wachten voor Paddington, zijn tante Lucy is namelijk naar Londen gegaan om Paddington op te zoeken, en dan is het al snel eind goed al goed.

“Attention all units: An unusually attractive nun is causing mayhem in the cathedral dome. Activate emergency protocol. Stop that stunning sister!”

Het verhaal was leuk, en er hing een leuk concept aan de film. De CGI is wederom geslaagd in deze film, dat vond ik in deel één ook al goed en dan valt er eigenlijk vrij weinig vuil over te zeggen dat hij misschien soms iets te lang duurt. Voor de rest prima vermaakt, leuk gelachen en heerlijke familie feelgood gehad zo met de Pasen. En dat was dan ook gelijk het einde van mijn lange weekend .

4.0*

Bizar, ik vond deze film veel leuker dan zijn voorganger.

Duidelijk minder humor hier, maar misschien werkte dit nu juist mee want de humor in de eerste film kon mij niet echt vermaken. Hier heb je toch wat meer verhaal waarbij de personages, de decors en inderdaad de creativiteit een hoger niveau weten te halen. Ik wou deze film eerst niet zien, maar rekening houdend met gezin toch maar een kans gegeven. En wat blijkt.....het werd een vermakelijke namiddag. 7/10

Ik vond Paddington al schitterend (4,5*) en de lat lag hoog voor een goede sequel. Maar wat is dit weer ontzettend geslaagd: veel leuke humoristische momenten maar de film is net iets meer op de diefstal van het popup book gericht waardoor de humor wat aan impact moet inboeten. Hugh Grant in topvorm als karikaturale figuur, Gleeson die er als een vleesgeworden cartoon uitziet. En bovenal gewoon een film vol goed sentiment met beertje Paddington die het altijd goed bedoelt. De mix van knappe animatie (prentenboek in het begin bvb) en live acteurs is buitengewoon geslaagd en zorgt ervoor dat dit zowel jong als oud meekrijgt. Top-amusement... meer van dat aub!

Geweldig vervolg.

Deel 1 was al heel behoorlijk maar dit deel is beter. Visueel begint de film al gelijk erg leuk, het moment dat Paddington het boek ziet dat hij voor zijn tante wil kopen. Het mooi vormgegeven en het geeft de film wat meer swung dan menig lopende band kinderfilm. Paddington zelf blijft ook wel een lieve beer. Zoete scene dat hij toch de ramen lapt van zijn grumpy buurman en hij eindelijk weer wat licht ziet in de bestaan werken geweldig. De film sukkelt ook nooit in slaap. Het gevangenis deel met de heerlijk Gleeson is erg leuk en het schakelen met Grant zijn lijntje maakt het lekker vlot. Grant speelt ook erg leuk.

Qua kinderfilm nabij perfectie deze film.

4 sterren.

Erg leuk.

De film is mooi weergegeven en het beertje zelf ziet er erg naturel uit voor een computerproduct. Af en toe echt mooie scènes met als hoogtepunt de hierboven al aangehaalde scène binnen het prentenboek. En verder een verhaaltje dat niet veel om het lijf heeft, maar wel aardig is en weet te charmeren. En ook hier af en toe de Latijnse band die meerdere malen vloeiend binnen de context van een scène op blijkt te duiken.

Hoogtepunt van de film is een schmierende Hugh Grant die een geweldige antagonist neerzet. Ontzettend ijdel, maar gezien hij een acteur speelt heb ik het idee dat er ook de nodige zelfspot bij zit. In ieder geval is elke minuut met hem de moeite waard.

Niet beter maar zeker ook niet slechter dan de voorganger, dus ook deze film krijgt 3,5*.

Meestal is een tweede deel wat teleurstellend, maar er zijn toch ook altijd wel uitzonderingen op die regel. En dit is er dan een, want waar Paddington al een geniaal leuke en mooie film was, is deze toch eigenlijk nog wat beter. Wellicht wat meer budget voor de beelden, en ook Hugh Grant in plaats van Kidman als de bad guy, en die rol speelt hij alsof hij daar voor gemaakt is - en dat de rol voor hem geschreven is, daar kan haast geen twijfel over bestaan. Net als in het eerste deel is dat toch wel het geniale van deze film, de manier waarop alles precies in- en bij elkaar past, alle details kloppen om er een geweldige film van te maken. En dat is prima gelukt.

Beide films vind ik ook nog eens heerlijk om af en toe nog eens terug te zien - het blijft grappig. Nou alleen hopen dat er nog een stuk of wat vervolgen aankomen.

Na een erg geslaagd eerste deel heb ik niet lang gewacht met het bekijken van het vervolg. Veelal komt een dergelijk vervolg niet in de buurt van het origineel en is het vooral een herhaling van zetten, maar ik had al gelezen dat Paddington 2 over het algemeen goed ontvangen werd.

Enigszins tot mijn verbazing weet dit gewoon deel 1 nog net te overtreffen. Het feit dat Paddington nu is opgenomen in het gezin van de familie Brown zorgt ervoor dat het ietwat voorspelbare en herkenbare verhaal uit de voorganger niet nog eens opnieuw hoeft te worden overgedaan, waardoor de makers voor een nieuwe insteek hebben kunnen kiezen. Het is een heel ander avontuur geworden met een aantal nieuwe personages die ook daadwerkelijk toegevoegde waarde hebben. Paddington zelf blijft een aandoenlijk personage. Zijn queeste om het ideale cadeau voor zijn tante, een pop-up boek, te bemachtigen is een leuke vondst en je leeft als kijker voortdurend met hem mee. Het personage is wederom uitstekend geanimeerd en hij wordt voorzien van voortreffelijk stemwerk van Ben Whishaw.

De twee nieuwkomers, Hugh Grant en Brendan Gleeson, krijgen alle ruimte om zich uit te leven. Grant is ontzettend grappig als de ijdele slechterik Phoenix Buchanan. Met zijn rol toont hij de nodige zelfspot en hij lijkt er zelf ook echt van te genieten. Het was een genot om hem hier aan het werk te zien. Voor Gleeson geldt eigenlijk hetzelfde. Hij weet zijn personage op geslaagde wijze twee 'gezichten' te geven: die van de norse kok en die van vriend van Paddington. Overigens is het moment voordat Nuckles de kleine beer onder water te hulp schiet oprecht sneu. Je weet natuurlijk wel dat de film niet voor een dergelijk triest einde zou kiezen, maar het was wel even slikken. De oude bekenden zijn weer als vanouds op dreef. Fijn om te zien dat ze iedereen weer hebben weten te strikken voor dit vervolg. De jonge cast verdient tevens een compliment. Wat is het een verademing om kinderen te zien acteren die daadwerkelijk overkomen als kinderen en niet als volwassenen.

Paddington 2 bevat al het goede van de vorige Paddington-film en doet er nog een schepje bovenop. De humor is erg leuk (Paddington als kapper is briljant) en visueel ziet het er schitterend uit. De film maakt optimaal gebruik van het speelduur en weet geregeld de juiste snaar te raken, want het einde is prachtig. Dit is familieamusement op het hoogste niveau.

4*

Een denderend vervolg deze Paddington. Het blijft fris en hoewel de humor minder aanwezig is, is het verhaal erg leuk. Zeker een film voor op Kerstavond omdat het een topper is qua feelgood-gehalte en hoewel je misschien niet emotioneel wilt worden met je familie in de buurt, zou je hart wel eens kunnen breken als je in de glanzende ogen van Paddington kijkt. Soms zijn er een aantal zaken die te toevallig gebeuren om geloofwaardig te zijn, maar het is toch meer een familiefilm dat me dat niet stoort. Erg leuk zo'n film die zichzelf niet al te serieus neemt.

Paddington 2 gaat verder op het niveau van haar voorganger. Een zeer toegankelijke familiefilm met een nodige sprookjessfeer die doet denken aan bvb The Shape of Water of de films van Wes Anderson. Maar dan wel met het doelpubliek van de hele familie steeds voor ogen. Ik ben al blij dat het niet zo'n druk gedoe is of een weinig creatieve straight-to-download film is geworden. Ik zal iets te oud zijn om helemaal verrast te worden hierdoor, maar het is duidelijk onderhouden entertainment. Knap werk!

Een giga-geslaagde opvolger van de eerste Paddington film.

Sterk genoeg om je uit een depri-bui te halen wat mij betreft.

Ik hoop dat er op z'n minst nog een 3e film komt.

Hetzelfde als 1.

Laatst las ik een oud artikel waarin stond dat Paddington 2 als hoogst beoordeelde film stond op Rotten Tomatoes. En momenteel nog steeds beoordeeld met 100%. Het is ook geen slechte film, maar alle liefde voor de film van kritieken zijn wel heel overweldigend positief. Zo'n meesterwerk vond ik het bij lange na niet.

Deel 1 viel al redelijk op omdat het allemaal erg netjes was en zeer mooi verzorgd was. Dit tweede deel had wederom dezelfde regisseur, die zijn keurige stijltje weer de film weer laat overspoelen. Visueel wederom erg goed. Erg gedetailleerd en bij vlagen zelfs erg indrukwekkend.

Maar het probleem wat ik ook wederom opnieuw met de Paddington-films heb is dat het nooit echt grappig wil worden. Sterker nog, vond het iets minder dan deel 1. De grappen zijn gewoon zo netjes en opgepoetst dat het niet helemaal lekker wil overkomen.

Het is gewoon veels te braaf. Nu blijft het een familefilm, maar desondanks kan je wel iets meer doen met deze films. Het is gewoon zo ongelooflijk binnen-de-lijntjes dat het de fun gewoon een beetje uit de film haalt. Dat is een beetje het probleem dat ik met Paddington heb.

Erg blij dat blunder Kidman niet meer terugkeert, en plaats maakt voor Grant. Die is echt veel beter uit te staan, alhoewel wederom sterk aangezet. Maar wel in het stijltje van Grant. De familie staat voor de rest iets verder op de achtergrond en dat was een beetje de kracht van deel 1.

De meest briljante scene uit deel 1 was dan ook de introductie. Die herhalen ze hier in het begin, maar een beetje gehaast. Alsof het verhaal gewoon zo snel mogelijk door moest gaan. Het oogt hier en daar dus iets te gehaast en dat charmante, rustige stijltje verbleekt daarom een beetje.

Voor de rest weer een hoop andere personages waarin Gleeson wel een kleine uitschieter is. Maar het verhaal blijft te braaf, ondanks een verrassend spectaculaire finale, dat door de brave stijl van de film zelf nogal misplaatst aanvoelt. Ik hoop dat deel 3 iets meer over de reling durft te gaan.

Deze familiefilm eens bekeken en vond het wel een vermakelijke film. Toch redelijk wat humor en de film zag er ook erg goed en kleurrijk uit.

Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort. Prima film.

Het eerste deel heb ik (nog) niet gezien, maar deze vind ik leuk! Over het algemeen houd ik niet zo van familiefilms, dus ik twijfelde of ik het wat zou vinden, maar al gauw merkte ik dat de humor mij beviel. Niet flauw of kinderachtig. Het verhaal vond ik steeds leuker worden en ik vind het goed en mooi gemaakt. Goed acteerwerk. Op het eind vond ik het wat druk en chaotisch qua gebeurtenissen, zoals vaak bij dit soort films. De speelduur vind ik fijn. Niet te kort of te lang. Een lief, luchtig en vermakelijk geheel. 4*

Strike two! Bij de eerste Paddington was ik al uiterst aangenaam verrast dat de film niet zo’n flauwe, inwisselbare kinderfilm met een CGI beest in de hoofdrol was, Paddington 2 doet er nog een schepje bovenop. Want eerlijk is eerlijk, vaak zijn sequels een heel pak minder, maar Paddington 2 is zowaar nog beter dan de eerste. De film bevat veel herhaling, maar is op veel fronten nóg leuker. Hugh Grant is een nog amusantere schurk dan Nicole Kidman en de creatieve, stilistische elementen zijn hier nóg mooier. Wederom is Paddington 2 een Wes Anderson voor de hele familie, Paul King komt met een paar prachtige creaties. De film is hilarisch - alles rondom de gevangenis en met name Brendan Gleeson is goud -, de personages zijn nog steeds erg leuk en de titelbeer nog steeds uiterst aandoenlijk. Er groeide zelfs een kleine brok in mijn keel, terwijl de glimlach ook de gehele speelduur niet van m’n smoel af te slaan was. Ik zou bijna zeggen, Paddington 2 is praktisch een perfecte film. Fuck it, het is gewoon een perfecte film!

5 sterren.

Exit bear, pursued by an actor

Ik moet soms toch echt eens wat meer moeite doen voor films.. De eerste Paddington keek ik pas in 2018- toen deze sequel nog in de zalen draaide - en hoewel ik me toen voornam om deel 2 snel na de eerste film te bekijken, zit er voor mij toch alweer 2 jaar tussen beide films. Dat is bijna de helft van wat de echte Paddington fans moesten verduren qua wachttijd maar wel jammer natuurlijk, want de eerste Paddington was echt een film naar mijn hart. Datzelfde hart sloeg dan ook een slag over toen ik zag dat VTMGO dit naar aanleiding van de kerstdagen online had gezwierd dus meteen maar voor gaan zitten.

En oooh, wat is dit toch weer genieten. Paddington zelf ziet er nog altijd even leuk uit als ik me hem kan herinneren (en die stem van Ben Whishaw past daar werkelijk perfect bij) maar dit is ook gewoon weer zo'n erg fijne familiefilm geworden. Een tikkeltje langer dan zijn voorganger en eerlijk gezegd had dat after credits stukje met Phoenix in de gevangenis niet perse gehoeven, maar verder een fijn plot rond Paddington die (uiteraard) onschuldig in de gevangenis terecht komt en daar zijn vriendelijke zelve is. Ondertussen is de Brown familie erop gebrand om zijn naam te zuiveren en krijgen we een lekker avonturenplot voorgeschoteld. Visueel hier en daar erg leuk (die ontsnapping uit de gevangenis met die knipoog naar Modern Times!) maar ik ben ook gewoon blij dat Paul King is teruggekeerd voor de regie. Ik heb geen enkele van zijn andere films gezien maar hier straalt zo'n warmte van uit.. Je zou zomaar verliefd op Londen worden. Natuurlijk weet je dat alles uiteindelijk wel goed zal komen maar de manier waarop is hartverwarmend.

En dat is toch wat je bij dit soort films verwacht. Hier en daar wat fijne knipogen (die referentie naar 'Exit, pursued by a bear' uit A Winter's Tale, één van Shakespeare's meest markante toneelaanwijzingen is misschien wel mijn favoriet) maar ook qua cast blijft dit genieten. Een schmierende Nicole Kidman is vervangen door een al even schmierende Hugh Grangt en ik denk dat dit wel eens één van mijn favoriete rollen van hem zou kunnen zijn. Hij heeft er ogenschijnlijk ook gewoon veel lol in maar de echte kracht zit hem toch in Paddington zelf (voortreffelijk van een stem voorzien door Whishaw dus) en de familie Brown met Hugh Bonneville en Sally Hawkins op kop. Nog een paar toffe bijrollen/cameo's ook met Richard Ayoade (sowieso heb ik voor hem sinds The IT Crowd en The Big Fat Quiz of the Year een enorm zwak voor hem) en Brendan Gleeson als Knuckles McGinty. Deze keer wel geen bijrol voor Michael Bond en dat zal bij eventuele toekomstige films ook niet meer gebeuren aangezien hij op de laatste dag van filmen is overleden. Ik denk echter dat hij wel het gevoel zal hebben gehad dat zijn creatie in goede handen is.

Een derde deel werd al snel aangekondigd maar daar is vandaag de dag nog niet veel van in huis gekomen. King zou sowieso waarschijnlijk niet meer terugkeren als regisseur en dan gaat mijn interesse eerlijk gezegd ook wel wat liggen. Ach, het hoeft voor mij eigenlijk ook niet. Met deze twee Paddington films heb je erg fijne familiefilms die volledig aan mekander gewaagd zijn qua kwaliteit en dat is een serieus huzarenstukje.

Dikke 4*

Hartverwarmende film waarbij het geweldige uiterlijk en bewegingen van de beer opvallen.

Sommige scènes zijn mooi zoals het koken in de gevangenis. De familie Brown is ook echt leuk.

Stukje beter dan deel I. Een aanrader zeker in deze dagen.

Sterk vervolg op het al even sterke eerste deel. De beer Paddington blijft betoveren en met het tempo en de humor zit het allemaal wel snor. Ik hoop van harte dat er ook een deel 3 komt, want dit soort films kijk ik graag .

Leuk vervolg, maar net wat minder charmant en grappig dan het origineel. De film wordt ten dele gekenmerkt door de bekende valkuilen van een sequel: het moet allemaal grootser, drukker en sneller. Dat Paddington 2 dan toch bijna net zo leuk is als zijn voorganger is vooral te danken aan de enthousiaste cast. Met name Hugh Grant is een zeer geïnspireerde keuze geweest voor de slechterik. Verder veel geslaagde grappen en een inventieve production design. Zo is de scene met het tot leven komende pop-up book echt schitterend gedaan.