The Lavender Hill Mob (1951)

Ik heb de eerste 5 minuten en daarmee geloof ik ook Audrey Hepburn's rolletje gemist. Verder geen ramp; ik wist van te voren toch niet dat ze er in zat.

Al met al vond ik het een heerlijke film om naar te kijken. Ik begin steeds meer de lol in te zien van die Ealing-komedies met Guinness. Het zijn toch wel erg Britse films die typische Britten plaatsen in duistere situaties die op een vrij koele manier gebracht worden. Erg leuk als je er van houdt. De diefstal is erg leuk bedacht en uitgevoert. Guinness ziet er uiteraard weer heel anders uit en hij vormt een prima duo met Holloway. Daarnaast zitten er enkele prachtscènes in. Met name die op de eiffeltoren is genieten. En natuurlijk een van de grappigste auto-achtervolgingen ooit, wellicht alleen voorbijgestreefd door Blues Brothers. Zelden hilarisch, maar toch altijd heel grappig, op een typisch Britse manier.

4 sterren voor dit kleine pareltje. Verdient absoluut meer kijkers. Ik meen dat hij recent op dvd verschenen was.

Op IMDB zie ik overigens dat er voor 2009 een remake in de planning staat.

Een leuke film in de sfeer van het eveneens geslaagde The Laykillers. Op bepaalde momenten, en dan met name tegen het einde aan, werd de film naar mijn gevoel iets teveel slap-stick. Maar het niveau van de film bleef desondanks hoog genoeg tot het einde.

The men who broke the bank - and lost the cargo!

Met zo'n tagline wek je wel mijn interesse. Reken daarbij dan nog eens Audrey Hepburn in een zeer klein rolletje dus ik had wel genoeg redenen om deze zwart-wit komedie te zien. En wat was hij goed.

The Lavender Hill Mob is een leuke en verfrissende komedie die toch wel hoog mag scoren in lijstjes van bankoverval films. De overval zelf is mooi weergegeven en ook het zoeken van de 2 bijkomstige bendeleden is hilarisch. Zo zijn er nog wel wat meer stukken die toch zeker wel op een brede glimlach konden rekenen waaronder die scène waar Lackery leert fietsen.

De film verveelt nergens en kan op het einde toch ook nog goed wat spanning opwekken met een geweldige achtervolging op de Eiffeltoren.

De acteurs hebben er blijkbaar zelf ook veel plezier in en spelen dan ook echt geweldig, vind het alleen spijtig dat Lackery en Shorty er zo plots uitgaan.

Uiteindelijk blijkt The Lavender Hill Mob alles te bevatten. Een leuk sfeertje, een goed scenario en een aantal memorabele scènes.

4*

Erg leuke goed verzonnen verhaal en prima gemaakt.

Acteren was super.

Er zaten paar hele leuke scene's bij.

4 sterren

Soms wat karig acteerwerk en een paar lelijke en overdreven inzoomshots. Maar The Lavender Hill Mob is een heel aardig misdaadfilmpje met een fijne lengte.

Einde is trouwens erg leuk.

3.5*

Wat zijn er een ontzettend leuke komedies gemaakt in de Ealing Studio's. Het tempo in deze aangenaam korte films is heerlijk. the Lavender Hill Mob sluit heel eenvoudig aan in een mooi rijtje films, waarvan de ene nog leuker is dan de ander.

Ook hier was het uitgangspunt weer gewoon erg leuk en een solide basis voor een film waar natuurlijk van alles misgaat. Vond het bedenken van de kraak en het uitvoeren ervan, nogmaals topvermaak. De scene waarin Guinness zichzelf probeert toe te takelen, de momenten op de Eiffeltoren, de laatste achtervolging; allemaal heerlijk. De cast is volledig op dreef en eigenlijk zit de plot best nog solide in elkaar.

Las zojuist dat iemand ging lopen zeuren over de zoomshots. Ik vind dat onvoorstelbare kritiek, dan heb je toch echt volgens mij niet helemaal begrepen wat belangrijk was. Vond zelf overigens deze film buitengewoon prettig ogen. Studio filmen op zijn best. 4 sterren opnieuw voor de Ealing Studio's.

Een jaar of twintig geleden was er bij de BBC een korte serie over “favoriete filmminuten” geprogrammeerd. In uitzendingen van ongeveer tien minuten mocht een beroemdheid uit de filmwereld zijn favoriete scène uit andermans film laten zien, omlijst door zijn uitleg waarom die scène zo’n indruk op hem of haar gemaakt had. Misschien was er wel een enkele ijdeltuit die opzettelijk een scène uit een obscuur Russisch steppenepos had gekozen om zelf met die elitaire keuze eer in te leggen, maar over het algemeen zag je hier toch mensen die hun sporen in de cinema hadden verdiend opeens weer heel oprecht die fan van vroeger worden.

Toen ik me voor de grap eens afvroeg welke scène ikzelf eigenlijk zou uitkiezen, hoefde ik niet eens na te denken – het antwoord kwam meteen vanzelf in me op. Het gaat om de 155 seconden in The Lavender Hill mob waarin Alec Guinness Stanley Holloway probeert te verleiden om deel te nemen aan een enorme goudroof: Guinness heeft het plan om het goud te stelen èn naar het Europese vasteland te verschepen, Holloway heeft de middelen – de werkplaats waar het goud in Eiffeltoren-souvenirs gegoten kan worden.

De scène gaat alleen maar tussen Guinness en Holloway, maar heeft in feite vier hoofdrolspelers. De eerste is natuurlijk Guinness als Henry “Dutch” Holland: terwijl Holloway in het begin van de scène nog een beetje voor zich uit kletst, aarzelt Guinness hoe hij het onderwerp zal gaan aansnijden, maar als hij eenmaal begonnen is raakt hij op dreef en wikkelt hij zich als een zijdezachte wurgslang om zijn slachtoffer heen – en als hij dan tenslotte weet dat hij Holloway beet heeft kan hij het zich permitteren om zich af te wenden en Holloway zijn eigen conclusies te laten trekken.

Stanley Holloway (een van mijn lievelingsacteurs) is de tweede hoofdrolspeler. Alfred “Alf” Pendlebury is héél druk bezig met zijn beeldhouwwerk, maar zodra hij voelt dat Dutch ergens naar toe wil verandert er iets aan zijn houding: opeens kijkt hij met een half oog om, inspecteert hij zijn beitel overdreven uitgebreid en zíé je achter zijn voorhoofd gewoon de radertjes draaien.

T.E.B. (“Tibby”) Clarke, de schrijver van het draaiboek, is ongetwijfeld de derde hoofdpersoon. In zijn autobiografie This is where I came in beschrijft hij hoe hij deze scène maar liefst elf keer moest herschrijven voordat alle betrokkenen tevreden waren, maar het resultaat is er dan ook naar: de vele lagen (het uiteenzetten van het plan, de manier waarop Guinness op Holloway let, Holloway’s bezigheidjes terwijl Guinness praat, zijn zogenaamd met een half oor luisteren naar Guinness, en vooral de uiteindelijke overtuiging van de toeschouwer dat de heren elkaar héél goed begrijpen) sluiten naadloos op elkaar aan en vormen een prachtig subtiel en genuanceerd geheel.

In zijn boek schrijft Clarke ook hoe hij bij het schrijven van een draaiboek zich de film altijd in zijn hoofd voorstelt, en hoe hij bij het zien van het uiteindelijke resultaat altijd beseft dat hij voor zichzelf de lat wederom op een onmogelijke hoogte heeft gelegd. Maar toen hij déze film voor de eerste maal zag begreep hij dat regisseur Charles Crichton een bétere film had gemaakt dan degene die hij (Clarke) maanden geleden in zijn eigen “mental viewing theatre” had geprojecteerd, en dat is (dunkt mij) aan een scène als deze af te zien.

Maar laten we vooral ook de vierde hoofdrolspeler niet vergeten: niet de acteurs, en ook niet de schrijver van het draaiboek, maar de camera, bediend door Douglas Slocombe (vermoedelijk op aanwijzing van Crichton). In het begin van de scène is de cameravoering nog vrij neutraal, maar wanneer Guinness overeind komt en vlak achter Holloway gaat staan komt de camera ook een beetje dichterbij. Holloway heeft nog steeds niet door dat Guinness hem iets duidelijk probeert te maken, maar praat gewoon met hem mee over medeplichtigen – of begrijpt hij meer dan je denkt? Guinness draait dan om het beeldhouwwerk heen, en de camera komt wéér wat dichterbij, nu ook enigszins van onderen, en wanneer Guinness Holloway voorrekent hoeveel de goudroof zou kunnen gaan opleveren begint de laatste zijn beitel te inspecteren – hij heeft nu zéker wel door wat Guinness hier voorstelt. Bij het bedrag dat Guinness noemt (een half miljoen Engelse pond – in die tijd een onvoorstelbaar grote som) begint er iets in Holloway’s ogen te blinken. Als was het puur uit belangeloze nieuwsgierigheid vraagt hij hoe Guinness het goud naar het Europese vasteland had gedacht te brengen; Guinness komt nu weer schuin achter Holloway staan, de camera komt weer dichterbij, en door de kadrering en de hoek van onder krijgt de scène iets samenzweerderigs. Let op Holloway’s ogen en mimiek wanneer Guinness de “Eiffel tower paper weights” noemt – en wanneer Holloway dan de onsterfelijk woorden "By Jove, Holland, it's a good job we're both honest men" spreekt, weet Guinness dat de vis gehapt heeft. "It is indeed, Pendlebury."

Heel aardige kluchterige misdaadfilm met Alec Guinness is dit. De beste man werkt bij een koeriersbedrijf van goud en besluit een grote slag te slaan door zelf eens een waardetransport te kapen met een stel handlangers. Het levert grappige (niet hilarisch desondanks) scenes op. Het heeft veel overeenkomsten met Kind Hearts and Coronets, maar vond dit toch wel beter doordat naast het leukere uitgewerkte scenario het ook een aantal briljant gefilmde scenes heeft. Met name een zwierende achtervolgingsscene op de Eifeltoren is erg tof gedaan. Werd er zelf bijna ook misselijk van .

78 minuten ontzettend genoten! Guinnes en Holloway zijn in topvorm als de 2 doodbrave burgertjes die zich op een bankoverval storten. Wat volgt is een ontzettend absurde stroom aan toevalligheden - het plan stuikt in elkaar op een politie-exhibitie rond de bankoverval- hoe verzinnen ze het? Wie zijn ogen aandachtig openhoudt, kan ook een jonge Audrey Hepburn (later nog te zien met Holloway in My Fair Lady) en Desmond Llewelyn (Q uit de James Bondreeks) spotten in deze verrukkelijke film. 4*

Mooie review Roger Thornhill!

Vermakelijk tussendoortje. 'The Lavender Hill Mob' doet eigenlijk niks verkeerd. Guinness en Holloway zijn leuk in de hoofdrol, het verhaaltje komt lekker vlot voorbij schieten en de film verveelt geen seconde, omdat regisseur Crichton constant weer met iets leuks, grappigs of spannends komt. Nergens écht hoogstaand, maar dat zullen de intenties ook niet geweest zijn. Gewoon lekker achterover hangen en je laten vermaken door dit doldwaze avontuurtje. Hoogtepunt is de achtervolging in / op de Eiffeltoren en de scene op de politie-exhibitie. De speelduur is daarnaast ook nog eens precies goed. Geinig filmpje.

Grappige Britse film met veel flegme, woordspelingen ("nine, nine, nine", begrepen als "nein, nein, nein" en verbeterd met "no, no,no", leuke vondsten (Iemand die "Holland" heet krijgt "Dutch" als voornaam), komische toestanden (dieven vinden wat ze zoeken in en op een politie-open-deur-dag).
Film gaat op een bepaald moment wat tempo verliezen maar is in zijn geheel toch zekerlijk een vlot te bekijken film. Oscar was wellicht terecht en de waardering die Alec Guinness voor zijn acteren krijgt eveneens.
Merkwaardig is de verschijning van Audrey Hepburn, gedurende een paar seconden, in het begin van de film. Pas twee jaar later zou ze schitteren in "Roman Holiday", één der friste en sympathiekste romantische komedie aller tijden.
Merkwaardig is ook dat Stanley Holloway die hier, naast Guinness, een hoofdrol opeist, in 1964 de vader speelde van diezelfde Audrey Hepburn, (Elisa Doolittle) in het onvergetelijke "My Fair Lady".
Ook Sid James, vaste deelnemer in de "Carry On"-films, is van de party.

De komedies van Ealing staan voor subtiele Britse humor, waarbij het understatement belangrijk is. Dit is zo'n caper comedy waarin een roof volgens drie fasen verloopt : planning, uitvoering en het gedoe achteraf. Hoe goed ze zich ook voorbereiden, nooit verloopt het helemaal volgens plan. Altijd is er wel dat ene onvoorziene detail.

Alec Guinness speelt een braaf burgermannetje, althans, zo doet hij zich voor in afwachting van de grote kraak. Stanley Holloway is meer het volkse type, een gezellige dikzak en onverbeterlijke schooier. De nog onbekende Audrey Hepburn heeft een minirolletje als serveerster in Brazilië. Het is opgebouwd als raamvertelling. Dutch Holland (Alec Guinness) zit in Rio als rijke bon vivant en blikt terug op z'n grote slag. Pas op het einde wordt duidelijk waarom hij en de man naast hem steeds een hand onder de tafel houden: ze dragen handboeien, Dutch is gearresteerd.

De montage houdt de vaart erin, met een afwisseling tussen scherpe dialogen, lepe trucs en komische actiescènes. Er zijn goed gevonden matchcuts: van een kleine Eiffeltoren naar de grote, van een krantenkop met "heet" naar de smeedoven. Tijdens de nachtelijke inbraak van de twee handlangers worden dreigende schaduwen gebruikt. Zo'n komedie maken is even moeilijk als een zwaarwichtig drama. Je gaat meeleven met de misdadigers, bedenken wat je in hun plaats zou doen.

Uitstekende film waarin een transporteur van goud, na jarenlange trouwe dienst, zijn kans grijpt. Een bijzonder vermakelijk uitgewerkte heist-film. Een vlot tempo en de grappige ontwikkelingen blijven elkaar opvolgen waardoor de film gemakkelijk wegkijkt (helemaal vanwege de korte speelduur). Na bijna 70 jaar niets aan kracht ingeboet, en hierdoor een kleine 4.0 sterren.

Een vroege kraakfilm die veel kenmerken van het (sub)genre afvinkt. Het samenstellen van een team, het plannen en uitvoeren van de roof, de daaropvolgende ontsnapping, het witwassen van de buit en de onvermijdelijke confrontatie met de politie. Het verschil met latere soortgenoten is dat de heist wordt uitgevoerd door een stelletje klungels die om de haverklap op allerlei obstakels stuiten. De film kan niet serieus worden genomen en verandert uiteindelijk in een belachelijke klucht vol misverstanden en eindeloos heen-en-weergeloop. Enkele scènes weten te verrassen, met name de afdaling op de trappen van de Eiffeltoren, maar het merendeel kon me weinig boeien. Ik ben hem al deels vergeten tijdens het schrijven van dit bericht.

De tand des tijds is in mijn ogen bepaald niet vriendelijk geweest voor deze Britse komedie. Ondanks de sterrenbezetting laat de film inmiddels een ietwat oubollige indruk achter. Het meest opmerkelijk vond ik nog de circa 15 seconden dat Audrey Hepburn (in het prille begin van haar carrière) in beeld komt als chique gezelschapsdame.