A Room with a View (1985)

Typisch Brits kostuumdrama met exceptionele acteurs. Maar wel wat suffer dan latere Merchant-Ivory producties.

Die scene die Tony beschrijft was juist één van de grappigere in de film. Als je daar iets homosexueels in ziet lijkt me dat eerder aan jezelf liggen dan aan de scene eerlijk gezegd. .

Wie houdt van een stevige story en actie komt hier zeker niet aan zijn trekken. Het zuivere filmische primeert hier in deze schets van een bourgeois-milieu.

Doorheen de nietsnutterij van familie en kennissen worden de gevoelens van het hoofdpersonage langzaam maar fijntjes ontrafeld.

De film, waardevol in beeld en spel van de acteurs, eindigt zoals hij volledig is verlopen : erg poëtisch.

Ga hem later zeker nog eens bekijken.

Wat verschrikkelijk dit.

Samengevat heeft Lucy de verkeerde man gekozen en kiest ze uiteindelijk voor George ( wat je natuurlijk al lang aan zag komen ). De schoonheid in de film is nergens terug te vinden, naast de kostuums, landschap en chique gedecoreerde huizen. Dat is dan ook het enige waar men mee probeert te imponeren.

Slecht in elkaar gestoken en vaak klopt de reactie op situatie gewoonweg niet.

Bijvoorbeeld wanneer George Lucy's foto's in het water gooit, Lucy reageert amper en George zegt dat hij er geen raad mee wist. Die scene was gewoon echt niet goed uitgevoerd. Een ander voorbeeld is wanneer George Lucy kust uit het niets, totaal misplaatst zonder enig gevoel. Wat was daar de bedoeling van?

Er zijn zo talloze voorbeelden van slordig werk maar al waren deze wel goed afgewerkt heeft deze film sowiezo veel te weinig te bieden.

Saai en irritant van begin tot het einde ( nog niet gesproken over die afloop, ook zo fantastisch in elkaar gezet ).

De kostuumfilm en zeker als die gaat over de gegoede burgerij heeft bij mij een flinke val gemaakt. Die bejaarde opgedirkte trutten in het begin waren gewoon niet om aan te zien. Wat een kale kakgedoe, maar ja misschien was het allemaal wel zo in die tijd. Ongeloofwaardig was het zeer zeker niet wat de regisseur ons voortoverde. Verveling troef in die gegoede burgerij destijds dus en ook voor de filmkijker anno 2011 die dit bijna 120 minuten lang moet aanschouwen als hij het einde haalt tenminste. Desondanks is de film zeker niet slecht, truttebel Lucy werd uitstekend gespeeld door de nog zeer jonge Helena Bonham Carter. En het intermezzo van de drie naakte kerels inclusief de dominee die aan het zwemmen waren en nadien ook nog eens poedelnaakt een rondje om de plas gingen rennen, waarbij ze ook nog betrapt werden door die bekakte dames, was natuurlijk schitterend. Het einde, hoe voorspelbaar ook, was toch best wel aardig en dat geldt eveneens voor de soundtrack, waaronder prachtige aria's uit opera's van Puccini. Maar de 4,5* die ik voor deze film aanvankelijk na mijn eerste kijkbeurt zo'n 15 jaar geleden heb gegeven is toch echt niet te handhaven. Daarvoor was deze film toch eenvoudigweg te saai, ondanks het zeer geslaagde intermezzo.

3,5* na herziening.

Erg leuke film, niks suf kostuumdrama. Florence, een schitterende cast, een onderhuidse spanning en een luchtige ondertoon, prachtig.

Stijf gedoe.

In historisch opzicht wel wat interessant, maar dan vooral vanwege het idee dat mensen zich vroeger inderdaad zo krampachtig en moeizaam door het leven hannesten. Een boeiend verhaal levert het niet echt op - misschien dat de echte liefhebbers daar wel anders over denken.

Het begin van de film is door de beelden van Firenze wel uit te houden, maar zodra de actie zich naar Engeland verplaatst is de vaart er wat teveel uit. HBC speelt misschien goed, maar is af en toe ook wel tenenkrommend irritant - waarbij ik maar even in het midden laat of de rol dat vraagt. En ze is nog wel erg jong, veel te jong voor de normen van nu om aan trouwen te denken, en ook veel te jong voor de twee kandidaat-minnaars. Verder viel vooral Denholm Elliott me op, die een nogal ander karakter speelt dan meestal - zeker met zijn latere films is het contrast best groot.

Een aantrekkelijke romantische dramafilm na het gelijknamige boek van E.M. Forster.

Helena Bonham Carter en Rupert Graves verschenen beiden in hun éérste bioscoopfilm. De cast is aardig samengesteld. Rupert Everett werd benaderd voor de rol van Cecil Vyse, maar deze wees het aanbod af. Daniel Day-Lewis nam diens plek in, en dit bleek achteraf een goede keus te zijn. Op 7 maart 1986 ging deze film tegelijkertijd samen met My Beautiful Laundrette (1985) in première. Daniel Day-Lewis speelde hierin eveneens de hoofdrol. Hij was op dat moment nog niet zo populair in de Verenigde Staten. De rest van de cast bestaat o.a. uit Oscar-winnaars Maggie Smith en Judi Dench.

Het was voor regisseur James Ivory een goed excuus om door middel van deze film naar Italië te gaan. In de film zit een verwijzing naar Where Angels Fear to Tread (1991). Hierin speelde Helena Bonham Carter eveneens een rol.

De film won in totaal 3 Oscars, en nog eens 21 andere filmprijzen. Verder werd hij 23 keer genomineerd. In 2007 verscheen een nieuwe versie van Forster's boek onder de gelijknamige titel: A Room with a View (2007).

3,0 *

Uitstekende film over een jongedame die met haar tante een trip naar Italië maakt. Een luchtig kostuumdrama met prachtige locaties zowel in Italië als Engeland. De sociale omgangsvormen en het Briste klassensysteem van destijds wordt vermakelijk gebracht hier. Goed acteerwerk van de gehele cast. Een nipte 4.0 sterren.

Ik verwacht niet dat A Room with a View nog veel bekijks zou trekken onder een mainstreampubliek vandaag de dag. Het is een traag en erg klassiek drama over de Engelse burgerij. Een beetje Jane Austen-achtig, maar dan een goede eeuw later.

Toch heb ik me vermaakt. De film heeft namelijk een aantal voordelen: de opnamelocaties zijn bij vlagen schitterend en we hebben te maken met een behoorlijk imposante cast. Helena Bonham Carter, Julian Sands, Maggie Smith, Judi Dench, Simon Callow, Daniel Day-Lewis, Denholm Elliot, Rupert Graves... Het lijstje is lang en ze zijn eigenlijk allemaal op dreef. Carters personage is bij vlagen wat zeurderig, maar ook niet gelijk vervelend. De rol van Day-Lewis is dat wel, maar daarbij is het de bedoeling en werkt het ook geregeld op de lachspieren. Sowieso fijn dat de film ruimte biedt voor wat luchtigheid. De inmiddels befaamde en lekker onverwachte scène met de drie heren in het water is wat dat betreft een voltreffer.

Zeker nadat Lucy en Cecil uit elkaar gaan, gaat de film eigenlijk nog wat te lang door. De ontknoping is immers vanaf dat moment (en eigenlijk al eerder) kristalhelder. Verveling ligt meermaals op de loer, maar de drie positieve punten die ik in de vorige alinea beschreven heb, zorgen ervoor dat hier nooit helemaal sprake van wil zijn. Desondanks denk ik wel dat je A Room with a View het beste kan kijken vanuit eigen motivatie. Je moet overweg kunnen met kalme, stijve kostuumdrama's, waarbij met name de (twijfelende) gevoelens van de hoofdpersoon centraal staan. Maar de liefhebber kan hier dan wel weer mee in zijn handjes klappen: de uitvoering is namelijk netjes.

3*