Tunes of Glory (1960)

Ik meen me te herinneren dat Hitchcock over deze film eens gezegd zou hebben dat het misschien wel de beste film is die (tot op dat moment) ooit was gemaakt.

Zover will ik absoluut niet gaan maar de acteerprestaties zijn inderdaad zeer indrukwekkend. Zowel Alec Guinness als John Mills vertolken hun rol voortreffelijk. Het ene moment voe je sympathie voor de één dezelfde persoon je een minuut later irriteert en de ander juist 'beter' lijkt.

Het verhaal kon mij niet geheel bekoren, maar de film was zeker zeer goed in elkaar gezet.

20 november 2010

15:40 - 17:20

WDR Fernsehen

Aanrader

Goeie film waarin een Schotse Majoor die geliefd is onder zijn mannen vervangen wordt. De film is goed opgebouwd en ook de twee mannen met ieder hun eigen tegenovergestelde manier om hoe om te gaan met leiderschap is goed uitgewerkt. Subtiel is het echter niet altijd te noemen. Goed acteerwerk van Alec Guinness en John Mills.

Het Schotse leger met die doedelmuziek en mannen in kilt heeft altijd wel iets koddigs, en die ochtendlijke dansles maakte het helemaal aandoenlijk. Nu vermoed ik dat een gemiddelde Schotse soldaat mij in 10 seconden vloert maar erg vervaarlijk zien ze er niet uit.

Mills en Guinness schitteren in dit drama over twee tegengestelde karakters maar de rest van de cast mag er ook zijn. Maar Tunes of Glory draait om Mills en Guinness: de een een onzekere studeerkamergeleerde, de ander een boertige man van het volk. Colonel Barrow was eigenlijk van meet af aan al kansloos, en dat wordt pijnlijk duidelijk tijdens het laatste onderonsje met Jock: Barrow laat na een persoonlijk relaas weten af te zien van een officiële aanklacht (en oneervol ontslag of erger voor Jock), maar zodra hij zijn hielen heeft gelicht lacht Jock hem schamper uit. De minachting is haast voelbaar. Het dramatische einde komt dan ook niet als een verrassing.