Aurora (2012)

Litouwen is nou niet het eerste land waar je aan denkt als je een bijzondere film zoekt. Fout, zo bewijst dit fraaie visitekaartje.

Het gegeven is ietwat aan de SF-achtige kant, maar nog niet eens zo ver weg of ongeloofwaardig, en hoewel het verhaal dat daarop gebaseerd wordt misschien wat simpel ingekleurd wordt, is het wel zo perfect mooi uitgewerkt dat het eerder een voorbeeld is van schoonheid door eenvoud dan van een gebrek aan inhoud. Het doet vermoeden dat hier iemand een heel bewuste keuze gemaakt heeft, een allesomvattende visie aan het uitwerken geweest is die een toonbeeld van meesterschap over de materie verraadt. Dat klinkt misschien wat hoogdravend, maar als je kijkt naar de manier waarop verhaal, vormgeving, beeld, en muziek bij elkaar komen vind ik het niet overdreven. Wat daarbij ook echt te waarderen is is dat de filosofische vragen die worden opgeroepen niet voor je zijn voorgekauwd - de rol van de sex, de erotiek, en de emoties mag je voor jezelf invullen. Genoeg voer voor wat rustig overdenken als de film teneinde is.

Voor dat het zover is is het prettig plaatjeskijken, de vormgeving is zowel in de droomwereld als in de echte erg mooi - vooral het Escher-achtige huis en het strand in de droomwereld staan in een schrijnend contrast met de kille omgeving van de onderzoeksruimte, het ziekenhuis. Ook het contrast van hoe Marius Jampolskis met zijn kaalgeschoren kop er in wakende toestand bij loopt, en zijn droomtoestand helpen daar een handje bij. Wat ook geen kwaad kan in de beeldenpracht is het mooie lijf van Jurga Jutaite. Wat een knappe meid is dat. Ook zijn er nog wat technische cinematografische hoogstandjes, meerdere erg lange shots die erg knap gefilmd zijn - neem even de 'achtervolgingsscene' naar het einde van de film toe. En ook erg passend in de wat stille, non-verbale manier van vertellen die de film kenmerkt.

Terecht dat de film nogal wat prijzen gekregen heeft. Al is het dan op een wat gespecialiseerd gebeuren als Fantastic Fest. Maar dat past dan ook wel bij het wat filmhuizige karakter. En het enige kritiekpuntje dat nog bij me opkomt is dat de thematiek rond leven en dood wellicht wat te flauw gebruikt wordt. Maar hoe dat anders gemoeten had is me eigenlijk niet echt duidelijk. Wellicht een onvermijdelijke keuze.

Interessant aan deze film vind ik dat je de oude Sovjet Cinema invloed/sfeer toch nog meteen voelt, ondanks dat Litouwen als eerste land (1990) geen onderdeel meer werd van de USSR.

Spreekt mij erg aan die aparte manier van vertelling & vertolking in "Aurora"; soort "MosFilm" upgrade naar 2012/ uiteraard nog met boodschap, maar dan nu zonder censuur...

Het bekijken waard!

Een science fiction-film uit Litouwen, die de genre er ook lekker dik oplegt, zoiets zou je niet in eerste instantie verwachten, en wat is het resultaat?

Daar kan ik maar een ding over zeggen: Wat een prachtige, meeslepende, creative, gimmick is dit die aan alle kanten wordt opgevoerd en opgebouwd, en ook hier een niet-Shakespeare of Nicolas Sparks achtige tearjerker neerzet, maar in plaats daarvan de duistere kant van romantiek blootlegt, wat ook erg mooi lijkt te beginnen. De film begint echter behoorlijk storend met een 3 minuten durende begintiteling, met irritante vioolmuziek en wolkjes alsof je een EO-aflevering zit te bekijken... doorspoelen maar, en gelukkig wordt er daarvan ook niks meer herhaald en maken we kennis met Lukas, een getrouwde man, die klaar is voor een experiment om te gaan communiceren met een vrouw die in coma ligt, genaamd Aurora, waarbij we gelijk ook, dankzij een heus programma, met zuignappen-masker en een hoop andere virtuele snufjes, regelmatig mee mogen gaan naar de andere werkelijkheid. En die is hier toch echt wel onbeschrijfelijk gaaf neergezet, experimenteerd lekker met kleurenfilters en de gecreëerde wereld, wat ook oogstrelend mooi is (vooral die shot met die donkere zon) en dan moet ik het vooral niet hebben over de soundtracks... ik denk dat dit een van de weinige films is waar de soundtracks, die voornamelijk bestaat uit vele verschillende vormen van ambient, zo meeslepend en mooi zijn en ook echt passen bij het gehele plaatje en doen je vaak ook wegzweven. Het romantiek-gehalte wil al vanaf het begin nergens vervelend of zoetsappig worden, en ook dit lijkt allemaal erg betoverend te zijn, althans... voor zo lang het duurt.

Want de onbestaanbare relatie in de virtuele wereld verloopt steeds extremer en bizarder en uiteraard: Wat nou als je hopeloos verliefd bent op iemand in een niet bestaanbare wereld en die eigenlijk, in de realiteit, in coma ligt? Voor we het weten worden de gevolgen voor Lukas door het experiment steeds fataler, en dat nadat hijzich nog keurig heeft geschoren omdat hij weer helemaal klaar was voor de volgende sessie waarin hij de oh zo mooie Aurora kan ontmoeten.

Het einde vond ik echter wel iets te direct al was die eindeloze shot waarin Lukas in zijn blote reet achter de naakte Aurora aanrende nog wel ergens bijzonder, waarbij de film helaas wel een half puntje verliest.

Vanishing Waves is echt een juweeltje waarbij ik maar weinig woorden voor heb om dat duidelijk te maken. Alles klopt bijna en de mooie plaatjes en soundtracks liften ook verrassend goed mee op de stemming van de film (waar het eerst nog een lekker zonnig en dromerig sprookje lijkt te worden, wordt het langzaamerhand steeds duisterder en donkerder). Het acteerwerk was ook erg goed en Aurora zelf was ook bloedmooi.

Nee, Amerika; Litouwen is niet slechts een land dat bestaat uit dorpjes met huisjes van in elkaar getrimmerd wrakhout, tandloze boeren en Lada's.... Deze film mag uiteraard een visitekaartje van dat land genoemd worden. Het einde had wel iets subtieler gemogen, maarja, je kan ook niet alles hebben.

4,5*

Zeer fascinerende film, waarbij er een experiment wordt uitgevoerd waarbij Lukas kan gaan rondkijken in de wereld van de in coma liggende Aurora.

En die wereld wordt heel subtiel, maar ontzettend mooi in beeld gebracht, niet zo overdadig als in veel droomfilms. Tevens vormt het ook mooi een eenheid met het al even waanzinnige laboratorium.

Geweldige soundtrack ook, mooie film om in te verdwalen, maar de SF-aktie-liefhebbers hebben hier helemaal niets te zoeken.

Leuk.

Buozyte verslikt zich wel een beetje want pakt het iets te groots aan voor het budget dat ze had. Het oogt vaak een beetje kaal en droef, ook niet zo modern als het er had moeten uitzien vermoed ik zo. Dat budget is vooral naar een aantal specifieke scenes gegaan schat ik, die er dan wel weer voortreffelijk uitzagen.

De stukken in de realiteit zijn duidelijk het minst en dienen vooral als overbrugging. Toch iets teveel van dat soort momenten, zeker wanneer de film toch al een goeie 2 uur duurt. De "connecties" zijn veel toffer en vormen de hoogtepunten van de film. Elke keer als het begint is het weer wat extra rechtop zitten, elke keer als ze afgelopen zijn verviel de interesse.

Acteurs zijn ook niet echt super maar volstaan ... al is het maar nipt. VIsueel vooral bij momenten overtuigend, de soundtrack doet verder wel gewoon z'n werk. Niet superopvallend, maar ook nergens vervelend.

Buozyte viel me op in ABC's of Death 2 en ook hier toont ze potentieel, maar het komt er niet helemaal uit. Toch best leuk om eens gezien te hebben.

3.0*

Kon hier niets mee! Soms kom je zo`n film tegen die je helemaal niets zeg of doet! Voor mij is dit er zo één! Verliefd worden in een alternatieve werkelijkheid zucht! Veel zag er nogal kunstzinnig uit. Filmshots die worden genomen voor het mooie plaatje. Mooie beelden en Escherachtige werelden, mij deed het helemaal niets! Ik vond het saai en een ongelooflijke lange zit.