Sou Suo (2012)

Deze Chinese Oscarinzending heeft helaas niet al te veel te bieden. Het thema van de risico's van het viral gaan van flimpjes voor het leven van individuen is best interessant en wordt het eerste uur goed gepresenteerd. Het verhaaltje dat uit dit thema volgt, is echter oninteressant en uitgekauwd. Helaas, visueel wel verzorgd, maar nergens bijzonder en doet een beetje aan een doorsnee HK-film denken.

Matig.

Toch duidelijk een Chinees werkje, HK regisseurs zouden er iets anders van gemaakt hebben. Kaige Chen maakt een modernere film, maar de setting gaat hem eigenlijk niet zo goed af, waardoor het een nogal angstig, jammerend filmpje is bij momenten.

Eén slecht moment, vastgelegd op een telefoontje en het leven van Ye ligt overhoop. Jammer genoeg is het flauwtjes uitgewerkt en ik de kritiek best plat. Het is dan ook meer een angstig aankaarten van een recenter probleem, zonder daarbij veel nuance te hanteren.

Visueel wel verzorgd, al is het misschien iets te slick bij momenten. Acteerwerk wisselt een beetje en de soundtrack is eigenlijk vooral opvallend vrolijk voor de film. Interessant wordt het verrassend genoeg pas wanneer er op het einde een kleine romance openbloeit. Het maakt de film nog wat conventioneler maar het werkte wel.

Niet echt iets om over naar huis te schrijven. Brave, degelijke en slicke film. Klinkt geschikt voor een Oscarinzending, dat wel.

2.5*

De negatieve recensies zijn wel begrijpelijk en ik weet zelf ook niet exact waarom hij bij mij wel aanslaat. Het is de hele tijd zoeken naar een toon en pas tegen het einde aan lijkt deze te zijn gevonden. Het is een ambivalente film zonder de tegenstellingen en conflicten sterk te benadrukken, of zo. Misschien is ambigu wat dat betreft een betere omschrijving.

Ik vind het dan ook geen geschikte Oscarinzending (de film heeft ook niet gescoord verder, wat ook aan andere aspecten kan liggen), ondanks dat de cinematografie wel wat Amerikaans aandoet. Aan de ene kant wordt geen enkel karakter veroordeeld (de onderbelichte tweede secretaresse als spil wordt met een vette smile neergezet) en aan de andere kant zijn er ook geen echte helden. Misschien dat de fotograaf en uiteindelijk Ye Lanqiu wel zo gezien kunnen worden doordat zij meer tegen de stroom ingaan, maar dit wordt ook vrij voorzichtig gebracht. Ik kan het ook niet eens zijn met het idee dat in plaats van de karakters de technologie de grote boosdoener is. Volgens mij wordt nooit uit het oog verloren dat het altijd op een wisselwerking berust, ondanks dat geruchten en nieuws nu makkelijker worden geamplificeerd. Het is vooral chaotischer en sneller geworden, maar dit is niet enkel een negatieve kritiek; men kan publieke opinie en onwaarheden ook makkelijker herstellen. Kaige Chen wilt ons misschien zeggen niet meteen een oordeel klaar te hebben, maar dit wordt nergens vervelend of drammerig gebracht. Dit is denk ik vooral te danken aan de diffuse focus en het eerder aangehaalde ambigue karakter.

Stilistisch werkt de film vooral door het hoge tempo met veel snijwerk. Op het einde werken enkele langere shots ook erg mooi. Vind het wel wat gelijkend aan Love in a Puff/Love in the Buff, iets minder los en minder sterk kleurgebruik en wat meer richting Hollywood, maar daardoor ook wat consistenter en nooit slepend. Soundtrack wisselt met de inhoud mee tussen luchtig en dramatisch, al wilde het gelukkig ook nog weleens meer tegenover de inhoud staan. De luchtigheid is over het algemeen vrij vreemd verweven in het redelijk serieuze verhaal. Het is dus lastig een toon te vinden, maar ik vind het verrassend goed werken in het vormen van een chaotische en ambigue schets van de moderne Chinese maatschappij.

Een gelikt drama over het hedendaagse China op zijn smalst. Ik bedoel dat niet geografisch, maar sociaal-psychologisch. Hoe al te primaire, sensatiebeluste (re)acties uiteindelijk leiden tot karaktermoord; een typisch geval van internet fall-out en collateral damage.

Geen topfilm, maar wel amusant in weerwil van de subplotjes, die het hoofdthema af en toe dreigen onder te sneeuwen.