Compulsion (2013)

Blijkbaar de remake van 301, 302 (1995). Nu heb ik het origineel nooit gezien, maar deze film is wel een rare combinatie van thriller en drama te noemen; waarbij beide maar halfbakken (pun intended) zijn uitgevoerd.

Ondanks een aardige cast met namen als: Heather Graham, Carrie-Anne Moss en Kevin Dillon komt helaas niemand echt overtuigend over m.u.v. Graham dan. Wat een heerlijke rol zet zij me toch neer zeg, dat i.c.m. haar mooie outfits en de manier waarop zij letterlijk geil over eten kan praten. Jep, ik voelde het helemaal.

Beide dames lijden aan een bepaalde dwang, bij Amy is dat haar liefde voor eten en bij Saffron is dit haar anorexia. De manier waarop de buurvrouwen bij elkaar komen is niet al te goed uitgewerkt. Ook de manier waarop er opeens een lesbische spanning tussen beide ontstaat met bijbehorende seksscène, dat kwam ook vanuit het niets uit de lucht vallen.

Overigens is het wel aardig gedaan hoe Amy haar eigen denkbeeldige kookshow presenteert, het kleurgebruik kwam hier goed over. En dan met name hoe de film wordt afgesloten.

Al met al best een matige film waarbij zowel het thriller als het drama aspect niet goed is uitgewerkt, er zijn veel betere films in deze categorie te vinden.

Kleine 2,0 sterren.

Muh. What a snoozefest.

Ik was in het begin vooral blij met Mantegna, want verder vond ik het niet veel soeps. Ik kan Graham lastig verdragen. Ze heeft iets wat me stoort. Gewoon naar haar kijken is eigenlijk al meer dan ik kan hebben. Helaas is zij het overgrote deel van de film in beeld, en wordt ze er niet beter op. Normaal kan ik wel enigszins wennen aan zo iemand, maar bij haar bleef ik de behoefte voelen om de poten van haar stoel onder haar uit te trappen.

Het voelt allemaal zo overdone aan. De karakters, de setting, het kleurgebruik... Het voelt allemaal zo lang uitgesponnen aan. Er lijkt geen einde aan te komen, en wanneer iets niet boeiend is, zoals het verhaal hier, is dat een vermoeiende zit. Vooral ook jammer dat de personages weinig aanspreken. Het hele lesbian gebeuren slaat ook helemaal nergens op. Is er serieus iemand die dat geloofwaardig vond?

Al dat eten en de 'foodobsession, en ik heb er niet eens honger van gekregen, kun je nagaan.

Troep.

In tegenstelling tot mijn bovenbuurvrouw kan ik Heather Graham dan wel heel goed verdragen, maar in deze film helpt ook dat niet. Wat een flauwe hap. En wat is Carrie-Ann Moss hier slecht bezig - niet op haar plaats, niet fijn aan het acteren, en een rol die ze had moeten weigeren. Achteraf altijd makkelijk, maar anders wordt het er toch ook niet van.

Nergens wordt het ook maar in de verte geloofwaardig, invoelbaar, of interessant. Het samenspel tussen Moss en Graham overtuigt al helemaal niet. Eigenlijk maar een positief dingetje te melden, en dat is de blik van Graham als ze de afwas aan het doen is, zeg maar. Net voor het einde. Wat het laatste shot had moeten zijn, dat bedoel ik.

Heather Graham is de grootste seksbom die Hollywood hedentendaage exploiteert. In compulsion loopt ze rond met haar volle dijen, strakke eendelige, kort jurken (haar wardrobe is groter dan die van Jessica Parker in Sex And The City), haar bovenmatige grote oogopslag alsof ze dwars door je heen kijkt, en toont haar decolleté leunend op het keukenblok. In compulsion presenteert ze een kookprogramma als Amy, die passievolvan houdt (zelfs obsessief dat doordrukt tijdens avondentjes met haar (ahum) 'lover' Kevin Dillon (kun je aan een eikel meer een hekel hebben). Over hoe de parelhoen mals is, we krijgen staccatoshots te zien van babyinktvisjes, hoe de schaar van een kreeft opengehaald wordt, Amy die een krab op de markt koopt, een courgette pronked beoordeelt, alles wijdt ze aan haar roeping van het maken/creëeren van gerechten. Ze doet dat op hoge hakken waardoor de 90cm keukenblok met kookplaat te laag is ten opzichte van de gebruikelijke standaardmaat. Vermakelijk divagedrag. Ze is een pop, maar een intelligente pop. Het verhaal weet niet waar het heen wil, na 50 minuten ben je murw en meer vermoeid van kleurgebruik (haar veelkleurige jurk die propageert, niet verkeerd, maar
niet de boventoon voor een film), het 'aanbidden' (zo doet de camera) van lekkernijtjes en exquise kooksels. De eerste keer dat je 'wakker' wordt (heus, de eerste driekwartier beleef je sluimerend) is wanneer (goede vondst) de lievelingspapegaai van haar eikelige lover onopmerkzaam opgediend is.

De Amerikaanse remake van 301, 302 (1995).

De film zou eerst al in 2009 worden gemaakt met Marisa Tomei en Liv Tyler onder de titel: "10A/10B." Voor Carrie-Anne Moss en Heather Graham betekende dit hun 2e samenwerking sinds Toughguy (1995). Voor Carrie-Anne Moss werd dit zelfs haar 1e optreden in een remake. Heather Graham moest voor haar rol 10 kg. bijkomen. Haar diverse jurken werden opgevuld met schuimvulling om haar personage wat meer overgewicht te geven. Dit is uiteindelijk ook de reden waarom ze niet meer liet zien. (Geen enkele man zou hier immers moeite mee hebben)

De film ontving in Italië o.a. de prijs voor de best picture award.

De originele versie was in mijn ogen al voorspelbaar. Ondanks wat aardige fragmenten is de remake helaas geen verbetering.

2,0 *