Dragonslayer (1981)

Ik kan me ook goed voorstellen dat Del Toro hier een groot fan van is, Vermitrax is een fantastisch nachtmerrie-creatuur zoals hij ze ook graag maakt. Meedogenloos, duivels en vooral doodeng. De draak in Dragonslayer heeft mij als kind in ieder geval enkele nachtmerries bezorgd en staat voor mij vandaag de dag nog steeds te boek als de ultieme draak in een film. De enige andere film die enigszins in de buurt lijkt te komen is Reign Of Fire, omdat de draken daar ook fantastisch ontworpen zijn en zeer goed bewegen, maar dat is het wel zo'n beetje.

Wat Dragonslayer nog meer zo'n fijn werkje maakt is de duistere sfeer die men de hele film door vol blijft houden. De wereld is chaotisch en verdeeld, je ruikt de stank bijna, je ziet het zweet op de gezichten van de boeren die onderdrukt worden door de koning. En ja, er sterven mensen, iets wat helemaal voor een Disneyfilm toch een fijne verademing is, want het gaat er in dat opzicht niet zachtzinnig aan toe. Nergens wordt het echt expliciet, maar het gehalte van doorboorde, opgegeten of verbrande mensen ligt toch vrij hoog.

Dragonslayer kan voor sommige mensen dan misschien gigantische kitsch zijn, ik ben dermate gecharmeerd van het acteerwerk, de scenery, het verhaal en vooral het prachtige creature design en de special effects, dat ik de film met alle plezier een van de beste jaren '80 fantasy pareltjes wil noemen. Sprookjesachtig en duister, zoals ik ze het liefste heb.

Ik heb een herziening lang uitgesteld, want ik was niet meer zeker hoe ik hem zou vinden. De film overtrof mijn verwachtingen en was beter dan ik me hem herinnerde. De special effects zijn uiteraard gedateerd maar dat kun je de film niet verwijten vind ik. De vliegende draak komt wat collage-achtig over, maar de close-ups bij de eerste confrontatie met Galen vond ik voor die tijd wel op en top.

Dragonslayer is de typische vroegmiddeleeuwse legende van draken en heidense ritussen van opgeofferde maagden, waarvan het einde het begin van het christendom inluidde... mja, legende dus. McNicol speelt de jonge, wat stripachtige leerling-alchemist en tovenaar die wat aan Disney's Merlijn doet denken. Wel doet de film erg gedateerd aan met de bombastische muziek en de soms houterig theatrale acteerprestaties. Zeer behoorlijk.

Geweldige film! Ik verwachte een iets knulligere film, man wat was dit goed.

De effecten zijn echt fantastisch! De draak is heel erg goed gemaakt en het vuur ook. Je ziet duidelijk dat de Crew van Star Wars en ILM hier ook aan hebben gewerkt. Alleen aan het einde worden de effecten iets gedateerder, naar mijn doen nog steeds goed, de draak in de paar laatste scénes (als hij er met de tovenaar vandoor gaat) doen me erg denken aan The Battle for Endor. Maar over het algemeen zijn de effecten, net als bij Star Wars, heel erg goed. Dragonslayer heeft ook net als Star Wars zo'n mooi ILM-charme.

Het acteerwerk is ook erg goed. Caitlin Clarke, Ralph Richardson en Albert Salmi zijn erg goed en natuurlijk is Ian McDiarmid (Palpetine) geweldig als Broeder Jacopus. Eigenlijk is alleen Peter MacNicol wat minder. Niet echt het type om een hoofdrol te spelen.

De opname locaties waaronder Noord-Wales zijn erg goed uitgekozen en de film heeft een hele mooie setting. Mate-painting was ook erg goed.

De muziek van Alex North was ook heel erg goed en was lekker duister. Geluidseffecten waren ook bijzonder goed.

Al met al een hele goede film. Die poster lijkt heel erg veel op de poster van Star Wars en de film heeft ook best een Star Wars-achtig karakter. Erg goed verhaal. En ja hoor de film word weer ondergewaardeerd door iedereen.

Disney's drakendoder.

Ondanks het feit dat deze fantasyfilm over een draken dodende tovenaarsleerling al weer meer dan dertig jaar oud is, voelt hij nog best fris aan. Op wat gedateerde effecten na uiteraard, maar een kniesoor mag best eens vrolijk zijn. Een avontuurlijke en onderhoudende Disney met mooie beelden en een lekker sprookjesachtig sfeertje zal menige kijker een goede avond bezorgen.

Goed.

Fantasyfilms waren in de jaren ’80 een populair thema. Dit was met name te danken aan het succes van films als Star Wars en de verbeterde visuele technieken die er in de jaren ’80 voorhanden waren. Dragonslayer is één van de betere fantasyfilms uit de jaren 80.

De trucages waren voor die tijd baanbrekend en er werd hier voor het eerst echt gebruik gemaakt van “Go-Motion”, een verbeterde variant van “Stop-Motion” waarbij een bewegend voorwerp wordt gefilmd en vervolgens met behulp van de computer in een bepaalde scène wordt gemonteerd. De draak uit Dragonslayer werd op een dergelijke manier gecreëerd en het moet gezegd worden dat deze er na ruim 30 jaar nog steeds indrukwekkend uitziet. Naast de prachtige trucages is ook de muziek van Alex North uitermate fraai.

De film bevat een leuk verhaal alleen is hoofdrolspeler Peter MacNicol een teleurstelling en valt hij behoorlijk uit de toon met zijn Amerikaans accent. Gelukkig hebben we nog Ralph Richardson, die hier één van zijn laatste filmrollen vertolkt, voordat hij in 1983 stierf aan een beroerte.

Op locatie geschoten in Wales.

Hmmmm....Ik vind toch niet dat deze film de tand des tijds doorstaan heeft. Het verhaal was flinterdun en afgezien van de special effects hielden ook de acteerprestaties niet over. Ik had af en toe meer het gevoel naar een toneelstuk te zitten kijken. Jammer, want had wel zin in deze film =)

2*

Ook Paramount Studios in coproductie met Walt Disney, waren er vroeg bij met een zwaard en tovenarij-film. Een film die bijzonder goed was omdat het gelukkig veel van de gebruikelijke Disney-stereotypen weet te vermijden. Er zijn zelfs een paar scènes met bloed en bloot die minder geschikt zijn voor de jongere kijkers. Uiteraard flopte zo'n de film dan vanuit commercieel oogpunt. Iets wat niet echt terecht was want de film presenteert op een geloofwaardige manier een magische wereld: het platteland, het middeleeuwse gehucht, het kasteel en zijn kerker, het drakenhol het zag er allemaal sfeervol uit. Het plot is eenvoudig; Lang geleden in een land hier ver vandaan houd koning Casiodorus elk jaar een loterij onder zijn schone maagden. De ongelukkige die werd uitgekozen werd opgeofferd aan de draak Vermithrax Pejorative. Wat de film heel wat meer waarde gaf waren de opmerkelijk goede special effecten, zeker voor de vroege jaren '80. Clash of the Titans eveneens uit 1981 (twee weken eerder) bezat bijvoorbeeld nog Ray Harryhausen's traditionele stop-motion maar hier gebruikten men een proces dat Go-Motion heet (voor de film bedacht) Industrial Light and Magic van George Lucas slaagt erin om een fantastische draak te creëren. Minder was hoofdrolspeler Peter MacNicol, als de jonge drakendoder, door zijn look werd hij redelijk populair maar ik vind hem nogal irritant. Ach zo erg was hij nu ook niet en als fantasie-fan heb ik erg genoten van deze ouderwetse pulpachtige zwaard en tovenarij-film.

"Ah, so it's a test you're looking for. We don't do tests!"

"No, of course not. They never do tests. Not many real deeds either. Oh, conversation with your grandmother's shade in a darkened room, the odd love potion or two, but comes a doubter, why, then it's the wrong day, the planets are not in line, the entrails are not favorable, "we don't do tests"!"

Hele leuke en vooral frisse film. Dragonslayer laat wederom maar weer eens zien waarom de eigthies zo geniaal zijn met hun films, waar de creativiteit er nog echt van afspat, en waardoor het automatisch een stuk leuker is om naar te kijken dan de hedendaagse CGI prul en totaal creativiteitsloos en emotieloos. Alles wat je hier dus wel in vind. Ik zet de toon best hard, dat weet ik. Maar ik blijf toch wel echt genieten van dit soort films, en ik weet dat er nog een hele berg op mij ligt te wachten die ik nog moet zien.

Dit was in ieder geval een leuke start, Dragonslayer is wat dat betreft niet héél ingewikkeld of diepgaand qua verhaal, maar het is zoals ik al zei ontzettend sfeervol. Na een vrij duidelijke en vlotte introductie, zwakt de film wat af en geeft Robbins je even wat ademruimte omtrent de actievollere scenes. Je wordt dan trouwens ook nog even op de realisatie gebracht dat het uiteraard helemaal geen actie film is, en dat moet je wel echt uit je hoofd halen.

Waarna de film langzamerhand door speelt wordt de film ook wat agressiever, is het verhaal ook bombastischer én gaat het allemaal wat sneller. Wat overigens helemaal niet erg is, want dat kan deze film wel echt aan. Wanneer de draak op zijn rampage tour gaat ziet het er ook nog best leuk uit, tuurlijk het is begin jaren tachtig én het ziet er allemaal wat oud bollig uit qua techniek, het hindered niet.

Dus ja! Vrij luchtig en erg vermakelijke film, maar weet wel wat je aanzet en wat je kunt gaan verwachten. Het is geen hoogstaande film en er zullen er vast veel meer betere zijn in zijn catagorie, het is voornamelijk wel héél leuk en héél vermakelijk, en dat telt!