About Time (2013)

Matig. Op zich heeft de film best heel leuke stukjes die echt grappig zijn, maar na een tijd geloofde ik het wel. Ook is een enkele scène best mooi met de muziek, of bijvoorbeeld in het museum met die bewegende beelden op de achtergrond is ook erg mooi, maar verder is het saai gefilmd en echt chemie hebben beide protagonisten ook niet echt. Maar buiten dat bevalt de zoetsappigheid me niet echt, de sfeer valt tegen en lang niet alles is even interessant. 2,0*.

Zo net de film gekeken en kan niet anders zeggen dat ik erg van deze film heb genoten, zitten misschien wel wat veel cliches in maar dat mag de pret niet drukken, en of je de hoofdrolspeler nou kent of niet dat doet niks af van zijn goeie performance. Rachel McAdams en Bill Nighty zijn zoals altijd natuurlijk goed, maar de beste hoofdrolspeler is natuurlijk de film zelf een mooie lieve en bij tijd en wijle melodramische film ga ik zeker nog een keer kijken.

van mij een dikke 4 sterren.

Ja, het is eigenlijk een doodnormaal romantisch verhaaltje met 1 extra element dat de hele film dan zou moeten dragen. Ze redden het net.

Totaal niet mijn ding dit soort films. Na een uur afgezet want het was slaapverwekkend zo slecht en saai

Gewoon een heerlijke romantische film met mooi thema in de sfeer van nottinghill etc.

Matige film. Het tijdreizen is op zich nog wel aardig, maar dat had ik na een half uurtje eigenlijk ook wel grotendeels gezien. De relatie tussen de twee hoofdpersonages (vertolkt door Gleeson en McAdams) komt niet heel erg goed uit de verf, de echte chemie ontbreekt. Bill Nighy zet wel weer een goede rol neer, een prima acteur. De film biedt wel enkele aardige scènes, maar kan zeker geen twee uur lang boeien.

Een leuke komedie, zij het soms wat cliché. Goed acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers en vooral van Nighy.

Kijk, hij werkt wel - lees: mijn vriendin moest ontzettend hard janken op het eind (ik ook een beetje, trouwens) -, dat is het probleem niet. Maar er worden wel een paar hobbels genomen die een beetje afdoen aan de pret. Zo ontbreekt het een aan focus. Er worden verschillende elementen geïntroduceerd waar nauwelijks iets mee wordt gedaan. Denk aan Tims eerste liefde, die opduikt en hem probeert te verleiden, maar net zo gemakkelijk weer uit beeld verdwijnt. Of de aftakeling van zijn zus, die binnen twee minuutjes wordt opgelost, waarna de complicatie met de baby optreedt (o jeetje!), die eveneens in een zucht aan de kant wordt geschoven (o... jeetje?). Emotioneel bezien doet het niet bijzonder veel aan de ervaring af - want zoals gezegd: jankfestijn -, maar dit soort slordigheidjes storen wel. Maar ach, Bill Nighy is vet, dus dat maakt weer een hoop goed.

Erg sterke romkom die grappig begint en Curtis weet als regisseur het uitgangspunt voluit te benutten. Voordat het een goedkope gimmick wordt weet Curtis het verhaal een kant op te zwengelen zodat het verhaal zelf ook serieuzer wordt. Het nadeel hiervan is dat de accenten soms verkeerd komen te liggen en de film een beetje voort kibbelt richting het einde en bepaalde elementen minder sterk zijn. Moet verder wel gezegd worden dat de cast wel sprankelt en eigenlijk de gehele speelduur overtuigend is.

3,5*

Normaal ben ik niet zo'n romcom kijker, maar aangezien m'n vriendin dat wel is, heb ik deze maar een kans gegeven, ook vanwege de hoge score. En ik moet zeggen dat het mij zeer aangenaam bevallen is.

Vooral Domnhall Gleeson zet een zeer goede acteerprestatie neer, het verhaal pakt en je staat er zelfs na een tijdje niet meer bij stil dat het tijdreizen helemaal niet echt kan, het is allemaal geloofwaardig.

Eiegenlijk is dit een dramafilm maar die wordt aangenaam lichter door humor en romantiek. Wat ik graag heb is dat het er allemaal niet té dik is opgesmeerd, het blijft allemaal subtiel, intiem en realistisch.

ohja en ook chapeau voor de zeer leuke soundtrack met een vrolijke noot.

-> 3,5*

Tijdreistraantje.

De derde film van Richard Curtis ('Love Actually' en 'The Boat That Rocked') is een leuke. Men biedt een originele invalshoek aan de typisch Britse romcom, die niet volledig wordt benut maar tevens de clichépaden tracht te vermijden. Het maakt van 'About Time' een frisse film die niet altijd even duidelijk in balans is. Dat is bijvoorbeeld te merken aan een aantal zijplotjes dat amper wordt uitgewerkt maar er wel aan de haren wordt bijgesleept. Soms leuk, soms ook niet.

Menige kijker mag desondanks tevreden zijn met het eindresultaat, want het is doorgaans huilen met de pet op in romcom-land. Je kunt je echter moeilijk aan de indruk onttrekken dat er meer in had gezeten. Bulderen van de lach was welkom geweest, al valt er genoeg te grinniken. De sympathieke Domhnall Gleeson weet het verhaal keurig te dragen en Bill Nighy mag de show stelen. De chemie tussen Rachel McAdams en eerstgenoemde lijkt afwezig, al zal dat de pret niet drukken.

Het verhaal over twee geliefden waarbij een van de twee kan tijdreizen had dus best beter gekund, onderhoudend is het wel. De lange speelduur vliegt snel voorbij en tegen het einde zal er bij menigeen een traantje worden weggepinkt. Gelukkig houdt men de boel vlotjes en luchtig, wat zelfs het dramadeel ten goede komt. Uiteraard wordt er een beetje gestruikeld met tijdreizen en zorgt een ietwat moralistisch ondertoontje voor wat ruis, doch als kijker kom je hier voldoende aan je trekken.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Helemaal met Zinema eens, alleen Engelsen maken dit zo mooi. Niets aan toe te voegen.

Een hele onderhoudende, leuke film. De film valt in z'n genre op door het tijdreizen. Daardoor is het niet een standaard romantische film waar je het einde al van weet. Ondanks dat tijdreizen vrij onmogelijk is, laten ze het in de film zeer realistisch naar voren komen. Prima in de sfeer van Love Actually al vind ik die door de meerdere verhaallijnen nog wel een stuk leuker. Desondanks toch prima mee vermaakt, 3.5*

Aardige film. Het uitgangspunt geeft te denken, maar het wordt leuk uitgewerkt, en is voldoende onderhoudend. Er is niet te veel nagedacht over de (on)logica van een en ander, maar dat stoort niet echt. Veel is te danken aan het acteerwerk van Domhnall Gleeson, en vader Bill Nighy. God, wat speelt die man (Nighy) toch heerlijk Brits-naturel. Gleeson acteert McAdams er volledig uit, die met haar eeuwige gei... mooie glimlach, toch vooral een glimlach blijft. Iemand trouwens ooit wel eens een blote borst gezien van haar? Ze beschermt ze beter dan mijn broer zijn kroonjuwelen. Kijken haar tepels soms scheel o.i.d.? Dat zou je toch zomaar gaan denken. Film wordt wel wat moralistisch op het eind.

Moeite van het kijken waard.

Geen must-see.

3,0

Goeie film waarin een jongeman op zijn 21ste verjaardag van zijn vader te horen krijgt dat hij kan tijdreizen. Een bijzonder gegeven voor een romantische film, echter wel op een passende manier toegepast. Een film over de kleine momenten in het leven die juist tellen. Feel-good-movie met een hoofdletter F. En ondanks dat het er hier en daar wat te dik bovenop ligt, toch nog 3.5 sterren.

Mooie film die je aan het eind aan het denken zet en je weet te raken. De film begint wat luchtig en zit dan meer aan de komedie kant. Net als dat wat in een herhaling dreigt te vallen, krijgt de film een wending en gaat het meer de serieuzere kant op, waarbij drama de overhand krijgt. De muziekkeuze speelt een belangrijke rol daarin. De film raakt je goed vanaf dat moment. De acteurs zetten prima rollen neer, met name Nighy.

Verrassende topper. 4.0/4.5

Wow! Wat een goede film! Een must see! Een feel good movie. Maar ook een hele duidelijke boodschap. Geniet van je leven. Elke dag, elk moment!

Sympathiek filmpje dat daar dan ook wel heel erg zijn best voor doet. Met de wat nerderige Gleeson en Cutie McCuteness zelve als centraal duo lijkt de film hierbij al snel te verzanden in een schattige romcom, een soort mix van Groundhog Day en Serendipity, totdat de toon wat anders wordt en juist de familiebanden rond een zieke vader en problematische zus op de voorgrond treden. Het tijdreisgebeuren komt dan goed van pas, al levert dat uiteraard weer de nodige plotholes op maar ik ben maar opgehouden me daar druk over te maken. Mooi, emotioneel slotstuk van een redelijke film dat allicht wat al te nadrukkelijk op de juiste knoppen wil drukken.

3*.

Matige film helaas.

Als het onderwerp "Time travel" nog een relatief onbekend begrip in films is voor u, dan wil ik best aannemen dat dit een vermakelijke film is. Maar ik als sci-fi malloot zie in deze film helaas een bepaalde teleurstelling.. "bin there, done that" gevoel.

Het eerste wat in mij opkomt is de film "Groundhog day".

Ik zie "about time" daarom ook een slap aftreksel ervan.

Ik wil niet zeggen dat het verhaal slecht is (al vind ik het wel enorm langdradig), het is een film vol clichés en iets te melancholisch.

Totaal niet eens met hierboven. Dan kan je wel van alles bedenken qua 'aftreksels'. Het time travel staat uiteraard centraal, en geeft uiteindelijk n mooi moraal. En de clichés horen daar gewoon bij.

Aardig filmpje met een aangenaam Britse sfeer. Twee uur vond ik wel wat lang, daarvoor gebeurde er eerst te weinig dramatisch en daarna weer te veel om de balans recht te houden. Ook viel het me op dat Rory de krullenbol op een gegeven moment tijdens een vergadering Rupert werd genoemd, terwijl het net niet vriendje van Mary zo heette. Dat is toch vreemd. Heeft niemand tijdens die film doorgehad dat de foute naam werd genoemd, ook niet de man die Rory speelde ?
Toch een fijn niemendalletje, waarbij de IMDb-rating van een 7,8 misschien iets te hoge verwachtingen opwekt

Fijne romantische komedie, erg lieflijk en heb er van genoten, soms ook gelachen zelfs. Acteur Domhnall Gleeson vond ik goed spelen, en Bill Nighy vind ik ook altijd fijn om naar te kijken. het stuk waarin hij doorhad hoe hij het tijdreizen op een juiste manier moest gebruiken vond ik ook erg mooi gedaan.

Neen, dit is het dus niet en daar was ik er trouwens al bang voor. Dat tijdreizen gedoe is gewoon niet mijn ding want na zo'n drie kwartier had ik het allemaal wel gezien. De film duurde bovendien ook veel te lang. 90 minuten is eigenlijk lang genoeg voor dit soort komedies.

2,0*

leuke film.. tijdreizen met consequenties..

About boredom.

Een flinke tegenvaller is dit. Na het sterke The fault in our stars van afgelopen zomer die ondanks zijn mankementen wel gewoon een hele sterke film neer wist te zetten, werd mijn nieuwsgierigheid uiteindelijk groot genoeg om ook About time eens een kans te geven. Dit had ik niet moeten doen, want hoewel het aanvankelijk allemaal nog best leek te lopen gaat het meer en meer bergafwaarts zodra McAdams in beeld verschijnt, en dit is helaas al snel.

Grootste mankement is dat er gewoon te weinig gebeurd en dat ik hier al gauw het idee had naar een chick flick te kijken. Goed, dit was bij the Fault in our stars natuurlijk ook, maar deze bood toch nog een bepaalde diepgang en dusdanig sterke verhaallijn dat het uiteindelijk zelfs een sterk te noemen film was. Hier was dit helaas niet het geval. Dit is het voorbeeld van een film die je samen met je vriendin verplicht op de bank moet zitten kijken, dus je kunt wel nagaan hoe ik mij na afloop voelde omdat ik hier vrijwillig voor gekozen had, en als kers op de taart deze slaapverwekkende attractie ook nog eens in mijn eentje heb uitgezeten. Naarmate het verhaal vordert wordt er geprobeerd nog wat extra gewicht bij te gooien als de turbulente levensstijl van de zus van Tim onder de loep word genomen waarop hij vervolgens actie gaat ondernemen, maar enige vorm van impact hebben deze scene's niet. Wél moet ik toegeven dat het overlijden van de vader van Tim zijn schot op doel niet mist, want de laatste momenten waarop Tim definitief afscheid diende te nemen raakte mij dan weer wel. Ook de start van de titel beviel mij goed, gezien zijn sciencefiction achtige inslag direct mijn aandacht greep, maar na een klein halfuurtje heb je dit trucje ook wel weer gezien en begint de zoetsappige en slaapverwekkende liefdesverhouding tussen Tim en Mary helaas een veel te grote rol te spelen.

Alles samen genomen is er hier sprake van een vlotte, rollende start, en eveneens een aantal sterke, emotionele scene's met betrekking tot de vader richting het einde maar de overige speelduur, die slaapverwekkend genoemd mag worden, is hier het uitzitten toch echt niet van waard.
Enorm overgewaardeerde titel dit, en mijn advies is dan ook om deze vooral over te slaan.

2,0*

Deze tijdreis-romkom doet natuurlijk erg denken aan Groundhog Day.. Alleen zit het in die film niet vol met slordigheden en losse eindjes en ontbreekt het daarin niet aan humor en originaliteit. Even gekeken naar de regisseur, zag dat The Boat That Rocked ook van zijn hand afkomstig is. Nog zo'n overgewaardeerde draak.

In het begin vroeg ik me wel af wat Curtis precies met z'n gimmick zou gaan doen, want zoals zovelen hier had ik het allemaal al eens eerder (en effectiever uitgevoerd) in Groundhog Day gezien, maar ook wanneer de nieuwigheid ervan af is en de plot het meer moet hebben van de persoonlijke problemen en verwikkelingen houden de innemende acteurs (inclusief de weer grootse Bill Nighy – zijn tafeltennistafelcommentaar!) de film uiteindelijk toch wel drijvende, zonder dat het ook maar ergens echt briljant wordt. Ook gaat er wel een lampje branden wanneer Mary een zinnetje als "I absolutely love Kate Moss! In fact, I almost wore one of her dresses here tonight. You?" uitspreekt, want wie de humor van Richard Curtis kent kan Tims antwoord al aanvullen: "No, no. Her clothes look terrible on me." Maar gelukkig stoorde dat nergens, en zoals gebruikelijk heeft Curtis ook weer een mooie soundtrack samengesteld, met onder andere de Cure, de Killers, Nick Cave, Paul Buchanan (van The Blue Nile) en natuurlijk de buskers in de metro die een fraaie versie van How long will I love you? van de Waterboys ten beste geven. Geen hoogvlieger, wel een sympathieke film waarover verder niet te lang mag worden nagedacht.

Een gewone leuke film. Verder niks bijzonders.

Een heerlijke, typisch britse komedie die inderdaad goed past in het straatje Love Actually en de rest van de beter engelse romkoms. Als je die films weet te waarderen, dan mag je deze zeker niet laten liggen! Het vleugje drama en sciencefiction maken hier weer een frisse film van, warvan wij erg hebben genoten. Zo mogen ze er nog veel meer maken.

De vergelijkingen die hierboven worden gemaakt met 'groundhog day' zie ik totaal niet zitten. En zo kun je inderdaad wel alle films met elkaar gaan vergelijken. Het tijdreizen is hier zelfs zo subtiel toegepast dat het niet de grote aandachttrekker is die je zou verwachten. Fijn, klein en zonder toeters en bellen.

Love it!!

4*

Zowel een erg leuke als interessante film over het leven en alles wat erbij hoort. Geboorte, dood en de liefde. Alles komt wel een keer voorbij.

De film kan je meer typeren als een romcomdrama gecombineerd met fictie en bevat alle ingrediënten om zowel het vrouwelijk als het mannelijk publiek te boeien o.a. vanwege de mild aanwezige zoetsappigheid.

Ik zelf houd wel van de Engelse humor (Mr. Bean niet inbegrepen) en deze komt gelukkig ruimschoots aan bod in de film. De film is zeker een aanrader voor een feel good movie night met vrienden.