Spaceship (2016)

Heerlijke, rare, idiote en prachtige film.

De personages zijn nog nihilistischer dan de cast van Utopia en het vader-figuur in Spaceship vraagt op een gegeven moment tamelijk terecht 'Are you stoned?', maar zodra ik me over de personages had heengezet begon ik te genieten van dit onbekende Britse juweeltje. Dat prachtige losse camerawerk, die heerlijke synth pop van de soundtrack, en vooral die schitterende neonkleuren die de hele film lang nog net even wat dikker aangezet zijn. Vorm boven inhoud dus, maar ik vond het eigenlijk wel weer eens lekker. Wild-associatieve flauwekul zonder een al te coherent verhaal om lekker bij weg te dromen.

4,0*

Zo'n dertig jaar geleden met een hele spacecake achter de kiezen had dit me zomaar goed hebben kunnen bevallen. Nu zie ik wel goede bedoelingen (een beeld van puberende buitenbeentjes die hun eigen weg proberen te zoeken, army trubbels), soms wat leuke visuele dingetjes, heel af en toe wat aardige bespiegelingen (ook heel veel onzin) en een cast die het grotendeels prima doet (Lara Peake kende ik nog in positieve zin van de miniserie 'Born to Kill')... de soundtrack zat ook wel wat leuks tussen.

Uiteindelijk vind ik 2 hele sterren wel genoeg.

Getroebleerde Lucidia [Alexa Davies] verdwijnt spoorloos. Eén van haar beste vrienden [Lucian Charles Collier] was ooggetuige en is gelooft dat zijn is ontvoerd door een ruimteschip. Maar Lucidia’s vriendengroep, die verder bestaat uit de excentrieke, blauwharige Alice [Tallulah Haddon] en een vriend/slaaf genaam Vampire Boy [Harry Jarvis] gaan zo op in hun eigen fantasieën – ook onder invloed van geestverruimende middelen – dat het de vraag is of ze werkelijkheid en fantasie wel van elkaar kunnen scheiden. Hoewel zelfdoding en elementen van typische tienerangsten aan bod komen, blijft Taylor hangen in het maken van fraaie, maar weinig betekenisvolle plaatjes voorzien van een dromerige soundtrack. Niet onaardig om naar te kijken, maar inhoudelijk stelt het bar weinig voor en de ontknoping is een anti-climax.