Dalla Nube alla Resistenza (1979)

Wat zie ik, nog geen stemmen van de auteurscinema buffs voor een halve peplum van überauteurs Straub en Huillet ? Het verhaal gaat dattie a.s. januari zal draaien op het IFFR, dus waarschijnlijk wachten jullie nog even.

Tamelijk bizarre en esoterische film weer van onze vrienden, dus de gebruikelijke mix van neo-marxisme, deconstructie en vervreemding. Sommigen vergelijken het werk van S-H wel met dat van godART uit diens revolutionaire periode, ik zie de overeenkomsten niet echt hoewel ze alledrie toch zaten te vissen in hetzelfde troebele neo-marksisties/poststructuralisties/eksistentalistiese vijvertje... goed, de inhoud :

Zoals gezegd bestaande uit 2 delen: de eerste gebaseerd op 6 van de 17 DCL van Pavese ( een melancholische intellectueel die suicide contempleerde en ook executeerde...), en dat is dus het peplum gedeelte- al waarschuw ik u dat deze peplum weinig actie en veel conversatie bevat...

In deel 1 verschijnt Nephele ten tonele in de gedaante van de bevallige Carlisi, als een dryade in een boom gezeten. Ze spreekt Ixion aan op zijn Hybris en zegt dat zijn lot is bezegeld, maar belooft hem trouw in zijn beproeving en waarschuwt voor de monsters van deze tijd, de kentauren. Hoe het met Ixion afliep, is gekend.

In deel 2 zitten Sarpedon en Hippolochus naar ons toe gekeerd, waarbij de eerste het lot van zijn grootvader Bellerophon verhaalt en het niet begrijpt. Zijn oom zegt hem dattie zijn goddeloze smoel moet houden en dat Bellerophon nu boet voor zijn hybris.

In deel 3 zien we Oidipous en Tiresias op een ossenkar zitten met de rug naar ons toe. Daar komt ook de still vandaan, zoals u ziet. Tiresias geeft theogonische moraallessen over de goden, en verhaalt over zijn leven als vrouw. O. bidt dat de goden hem nooit blind zullen slaan zoals met Tiresias gebeurde...

In deel 4 zitten 2 jagers desnachts naar het lijk van weeerwolf Lycaon te kijken en vragen zich af wie er het dichtst bij de goden staat: een beest of een mens ? En of Lycaon nou een beest dan wel een mens dan wel een god was.

In deel 5 komt Heracles op bezoek bij koning Lityerses, die hem wil afslachten en aan de aarde offeren. Heracles zien we slechts van achteren gefilmd, hoe het met Lityerses afliep is gekend.

In deel 6 zien we 2 herders- een oude en een jonge- aan een vuur zitten in het land van koning Athamas( van wie iedereen weet dattie Nephele kwijtraakte ..).hier bereiken we de clou: de vervreemding heeft zijn hoogtepunt bereikt nu de" goden niet meer onder de mensen wonen" en zijn weggevlucht, opgevolgd door en verworden tot het god-vergeten geloof....zegt de ene herder tegen de ander " natuurlijk zijn de goden ongerecht, anders zouden ze geen goden zijn"...dat is geen grap.

De mythe gaat dan over in de geschiedenis, en de tweede helft van de film is een pure deconstructie van LLEIF, waarbij we de bastaard leren niet-kennen, een gozer die is teruggekeerd naar zijn geboortestreek in Piemonte en ons toont dat de Goden zijn opgevolgd door de Heren. Tijd voor verzet...

Duidelijk moge zijn dat we hier op trademark S/H statische fotografie worden vergast, ik geloof dat er in de Lycaon episode een uitgebreide pan zat maar ik weet het niet meer zeker. De montage in het Oidipous gedeelte is bizar, en misschien zijn er mensen die de bedoeling ervan kunnen uitleggen. Het acteerwerk is uiteraard trans- Bressoniaans autistisch, uitgevoerd door amateurs.

In 010 zulen ze wel een meneer of mevrouw met een moeilijke bril uitnodigen om dit alles te duiden...tot dan moet u het hiermee doen.

Score zoals gebruikelijk afwezig, behalve op het einde waar Gustav Leonhardt Bach speelt.

had em hier al klaar staan, maar denk dat ik em dan inderdaad maar even bewaar, dank voor de IFFR tip!

Als het al waar is natuurlijk...er zullen hier wel mensen zijn die het beter weten.

jammer dat mijn Italiaans erg matig is, vooral bij deze film, omdat je toch een groot deel van de tijd hele lappen aan mono- en dia-logen aan het lezen bent terwijl je eigenlijk het statische beeld ingezogen zou moeten worden zoals bij een Benning. Thematisch snap ik die Godard link waar pippo het over heeft wel, maar verder zijn dit toch verschillende filmmakers inderdaad.

en dan vervolgens de inhoud, want kan je met een film als deze? van Pavese las ik tot nu toe alleen Tra donne sole (vertaald in het Nederlands als Vriendinnen), dat door Antonioni werd verfilmd als Le amiche. Erg goed boek, aardige verfilming, maar verder weinig houvast voor deze film; die volgens mij tegelijkertijd een politiek-filosofische beschouwing is (die me inhoudelijk niet heel veel deed overigens) en een autobiografische terugblik op de oorlogsjaren(?). Blijft over de cadens van het oreren (echt praten is het inderdaad niet) die het best werkt in de stukken waar ook wordt gelopen / gereden (zie hiervoor ook Falsche Bewegung (1975) of wellicht in een iets minder relevante maar wel aangename link de Before trilogie van Linklater) dat zeker met dit lome zomerse weer toch nog lekker weg kijkt. Ook de teksten op zichzelf zijn zeker niet al te taai, alleen lieten ze me dus weinig interessante gedachtes na om verder mee aan de slag te gaan. Alles bij elkaar dus vooral interessant om te zien en te kunnen plaatsen naast werk van toch Godard, zeker Benning, maar ook Duras en Adachi om te zien wie wie nu beïnvloed heeft

Met wellicht iets meer klassieke scholing en minder tekst te lezen, had de ervaring wat dieper geweest, maar voor nu maak ik er toch 3,5 sterren van...